Bijna dag op dag was jij 13 jaar mijn trouwe metgezel. Jij kwam toen in mijn leven na een advertentie in de Woef over twee Hovawart teven van zo'n 4 maand. Niet echt de juiste wijze om een Hovawart in huis te halen, maar wist ik veel... 
Je eerste rit in de auto, niettegenstaande de fokker mij raar bekeek dat ik alleen was en dat ik je met wat tegenstribbelen op de achterbank plaatste, verliep zo rustig... en dit zou de rest van je leven typeren. 
De komende jaren raakten wij onafscheidelijk en elke morgen, ik moest gaan werken om je brokken bij elkaar te krijgen, viel het afscheid mij steeds erg zwaar. Elke keer dat ik na mijn werkdag thuis kwam vielen alle zorgen echter van mij af want jij verwelkomde mij steeds zonder te oordelen. Langzaam deed de routine zijn intrede: moto binnen, jouw mand en eetpot op zijn plaats zetten, sleutels van de wagen, aangepaste kleren aantrekken en hop de wagen in om naar de respectievelijke wandeling te rijden. Elke dag had zo zijn eigen stek waar jij je vrijheid kon ontdekken. Licht of donker, wat ook het weer, we trokken er op uit. Alhoewel je duidelijk graag op stap ging blonk je nooit uit van enthousiasme.
In je leven versleet ook jij zo'n drie wagens, maar telkens wist jij je plek te vinden waar je de rit kort of lang zonder morren of baldadigheden wist door te brengen, zo'n 99% van die tijd in lig.
Overloop ik nu zo al jouw verhalen, foto's, verslagen,... dan valt mij vooral op dat we echt wel veel "avonturen" mochten beleven zo samen! Tot de laatste twee jaar van je leven bleef jij enorm actief en vond je zelfs in het pikke donker elke hindernis vlot te nemen of te omzeilen. Hoe je dat steeds zonder ongelukjes voor elkaar wist te krijgen... ik sta er nog steeds van te kijken! Ondertussen moest je al een keer onder het mes om een gezwel aan één van je tepels te laten verwijderen. Negen jaar was je toen en tot die dag had je eigenlijk nooit ziek geweest, het verslag van deze ingreep vind je hier nog terug...
Het verhaal eindigde toen met de woorden: "WORDT DUS NIET VERVOLGD!!!!" En voor drie jaar was dit ook het geval. Langzaam begon je ook wat minder kracht te krijgen in je achterste poten: artrose deed zijn intreden. Je laatste lange wandeling deed je op 18/02/2012 met Fun4dogs te Achouffe. Na deze wandeling moest ik beslissen dat dit niets meer voor jouw leeftijd was: je trapte, net als je baasje eigenlijk, zwaar op je adem maar opgeven stond niet op je palmares.
2012 was ook het jaar waarop jij je laatste training deed op HS 'tSas. Vanaf dan gingen we alleen nog naar de training om te "socialiseren". En natuurlijk voor de lekkere koekjes van tante Rita... Ook de dagelijkse wandeling werden langzaam aan korter... je eetlust begon te dalen en dus nam ik bij elke wandeling een hoop "snoepjes" mee om toch wat extra binnen te krijgen, allez jij dan toch ;-). Dit had je snel door en dus kwam je na elke tien passen van achter mijn been kijken om je snoepje.
December 2013 kwamen er weer tal van knobbeltjes aan je melkklieren te voorschijn die best verwijderd werden. Met enige tegenzin dan toch onder het mes en achteraf het commentaar van de dierenarts dat "had ik het geweten ik had er vandaag niet aan begonnen... het was echt veel werk en ander klanten moesten veel te lang wachten..." ... maar weer herstelde je voorspoedig! Alles leek in orde en zichtbaar genoot je van je oude dag. Echter rond april 2014 verscheen er weer een joekel van een gezwel op je buik maar gezien je leeftijd leek het mij beter deze nu maar te laten voor wat het was: je leek er immers geen last van te hebben. Rond juni toch, je had toen ook last van een urineweginfectie, maar even bij de dierenarts langs om bevestiging, maar deze vond het toch maar beter om ook deze te verwijderen.
Omdat ik eind augustus mijn jaarlijkse vakantie geplant had werd 1 september naar voor geschoven als operatie datum. Door mijn ongerustheid besloot ik deze toch maar naar donderdag 28 augustus te verplaatsen. Een tumor van zo'n 10cm lang en 1cm dik werd toen weggesneden. Weer geen problemen met de verdoving maar toen je zondag mee naar de hondenschool ging vond ik toch dat de wonde erg rood zag en warm aanvoelde. Na een telefoontje mocht ik dan zondag middag even bij de dierenarts langs maar zij vond dat alles er redelijk goed uitzag... toch wat pijnstilling gegeven en terug naar huis...
In de loop van de week zag ik geen verbetering en was de wonde stevig gezwollen. Terug naar de arts... 80cc bloed uitgezogen een extra spuit in de poep en weer naar huis.
Langzaam merkte ik echter dat je het moeilijker en moeilijker kreeg: je dacht een paar minuten na hoe je best die twee trapjes af kon om naar de tuin te gaan  en vaak had je wat hulp nodig om ook weer naar binnen te geraken. Dus toch weer een afspraak bij de dierenarts... Ondertussen waren al weer her en der gezwellen opgedoken en vond de arts dat ze toch tamelijk hard waren en dus best wat beter onderzocht werden. Een biopt diende zich aan en dus werd je op de tafel gelegd en kwam een dikke naald er aan te pas... jij gaf geen kik en onderging de procedure zonder te reageren!
Een paar dagen later mocht ik contact opnemen voor de uitslag. Echter voor ik zelf een nummer hoefde in te toetsen contacteerde de arts mij zelf met de benen onder het lijf vegende woorden kanker met huid metastasen (uitzaaiingen). Toch nog een poging ondernemen om je pijnvrij een oude dag te bezorgen en dus werd je op Medrol gezet... Woensdag (01/10/2014) nacht werd je echt onrustig en ging ik met jou buiten om een plasje te doen... moeizaam de trap af met veel hulp terug naar binnen en vervolgens had je verschillende minuten en ettelijke pogingen nodig om te kunnen gaan zitten en liggen. Donderdag 02/10/2014 's morgens zag ik dat het eigenlijk niet meer ging, je probeerde je nog van je taak te kwijten en blafte nog naar de mensen die voorbij kwamen maar niet meer met het gewoonlijke enthousiasme. Telefoontje naar de dierenarts met de vraag of ik niet even langs mocht komen want dat het snel achteruitging met Jadzea.
Om 13:30 mocht ik langs komen. Toch maar de camera boven gehaald om nog wat momenten vast te leggen.... Met de hoop dat er nog een oplossing mogelijk was reed ik met jou naar de dierenarts. Na een kort overleg zagen wij allemaal in dat er maar één mogelijkheid overbleef... spuitje met barbituraten.
Mijn hart zakte in mijn schoenen maar iedereen zag dat het voor jou de beste oplossing was. Een eerste injectie met een overdosis barbituraten werd gegeven en naar gewoonte met spuiten deed jij alsof je er niets van voelde. Al na enkele minuten begon het product zijn effect te tonen: je wiebelde wat en ging langzaam liggen en voor de allerlaatste maal deed ik je leiband uit. Jij ontspande je duidelijk en zuchtte ettelijke malen. Voorzichtig legden we je dan op de behandelingstafel en kreeg jij je laatste injectie. Na in totaal een kwartiertje stokte je ademhaling en kon de dierenarts geen hartslag meer waarnemen. Ik nam dan voor de allerlaatste maal afscheid van jou en wat me vooral bijbleef? Je voelde zooo zacht aan!
Om toch nog een laatste aandenken te kunnen bewaren knipten we nog wat haar uit je vlaggen, welke hier nu samen met je foto in de living ophangen. Nog nooit voelde ik mij zo leeg en ook wat schuldig om wat er net gebeurde en dat ik jou daar alleen moest achterlaten. Vooral: je kopje wilde nog wel maar je lijf moest het opgeven!
Thuis is alles anders nu en alhoewel ik nog steeds jou overal zie en voel is het echter zo eenzaam. Alle routine moet plots omgegooid worden en bij alles denk ik: nu zou Jadzea dit doen en zo zou zij reageren. Nog altijd betrap ik mij erop dat wanneer ik uit de zetel opsta eerst kijk waar ik mijn voeten plaats zodat ik niet op je staart trap...
Maandag 6 oktober kreeg ik dan bericht dat je crematie achter de rug was en op 9 oktober kon ik je urne gaan afhalen. Op deze wijze ben jij toch nog altijd in huis aanwezig en natuurlijk uit mijn hart en gedachten zal je nooit verdwijnen!!
Om de ongelofelijke leegte op te vullen hoop ik dat er toch snel een opvolgster zal komen. Opvolgster want vervangster is natuurlijk onmogelijk! Hopelijk zal jouw energie op haar overgedragen worden, hier aanwezig is ze in ieder geval nog steeds! Jij was immers mijn stabiele en eerlijke gezel!
Een heleboel positieve herinneringen zullen mij in ieder geval eeuwig bijblijven en hoe ik mijn gedachten ook pijnig ik vind geen enkele negatieve... niet één!!
Bedankt!! Jij was een fantastische Hovawart!!

Breng haar hier een laatste groet...

We begraven de doden nooit echt. We nemen ze steeds met ons mee. Dat is de prijs van het leven.