Afspraak in Achouffe om half tien in de ochtend. Met een kleine twee uur bollen in het verschiet, wilde dit zeggen dat we andermaal vroeg uit de veren moesten. Op de heenweg kregen we plots een déjà-vue. Ter hoogte van de "Baraque de Fraiture" deden laaghangende wolken een verwoede poging om over de hoogste toppen van ons landje te geraken. Mistig, koud en nat en dit op minder dan 20 kilometer van de afspraak: dat beloofde weer een vochtige wandeling te worden! In Achouffe zelf bleek het echter alleen bewolkt en niet eens zo koud. Van Johan kregen we al meteen te horen dat niet alle paden goed begaanbaar waren en we tegen de helling langs het riviertje onze weg zouden moeten banen. Geen probleem dachten we bij ons zelf... Dat de organisatie zich toch wat zorgen maakte, bleek toen Johan van op zijn spreekgestoelte ons allen nog eens tot voorzichtigheid aanmaande.
Dan liet hij de meute op hun wandeling los. Was het uit respect voor die Hovawartjes of kwam het gewoonweg door onze reputatie? Slechts twee groepjes waagden zich voor ons langsheen het riviertje. We gaven hen een beetje voorsprong om zo aan Elmo ook de kans te geven om de omgeving in vrijheid te doorkruisen. Die kon zijn geluk niet op en propte meteen zijn neus de grond in. Dat hij daarbij gaandeweg weer allures van een black & tan kreeg, kon hem niet deren.
De dames die ons ook al op vorige tochten begeleidden, waren nu ook op het appel maar al tijdens de eerste kilometer bleken ze meer moeite te hebben met het glibberige terrein dan wij zelf. Misschien dachten we iets minder na over de risico's? Op de plek waar we vijf jaar geleden Elmo bijna zagen verloren lopen, kwam alles op een hoopje. Het pad dat schijnbaar langs de rivier verder liep, bleek dood te lopen en dus moesten onze voorlopers op hun passen terugkeren. Wij wezen hen de weg en wachtten geduldig tot ze de helling beklommen hadden. De afdaling naar het riviertje was nu dubbel gevaarlijk en vermoedelijk heeft hier menigeen een schuiver gemaakt. Verderop stond de eerste stevige klim op het programma. We klauterden tegen de helling omhoog, verwoed naar adem happend. Zelfs Jadzea had hier iets meer moeite om boven te geraken. Schril contrast met Elmo die deze hindernis nog steeds met spelend gemak verteerde. Om jaloers te worden! Eens op de kam van de helling, opperde Peter dat we dit vijf jaar geleden toch nog iets vlotter verteerd hadden.
Terwijl de koplopers zich een plekje hadden uitgezocht om te bekomen, vervolgden wij onze weg. Nu stoppen zou gewoon het einde betekenen. Ondanks de milde temperaturen zou de koude immers nefaste gevolgen gehad hebben voor Jadzea en voor ons zelf. Na nog wat zachte glooiingen in een steeds afwisselend landschap bereikten we de afdaling naar een ander riviertje. Dit zou wel eens La Belle Meuse kunnen geweest zijn maar zeker waren we daarvan niet. Terwijl we het kabbelende water nu stroomafwaarts volgden bleef het pad nu breder en daar waar mogelijk liepen we naast elkaar.
Ons tempo bleef de hele tijd aan dat van Jadzea aangepast en dat noopte Elmo ertoe om steeds in lussen te vorderen. Die kerel heeft gewis het dubbele van de afstand gelopen die dag. Onze organisatoren stuurden ons op een bepaald moment gewoon de weide in. Even later mondde deze uit op een asfaltweg en rechts konden we de eerste huizen van Wibrin ontwaren. Doorheen de straatjes van dit leuk Ardens dorpje naderden we langzaam maar zeker onze tussenstop: Le vieux Wibrin.
Vooraleer we dit leuke cafeetje betraden, lieten we eerst onze hondjes hun dorst lessen en wat op adem komen. Diane en Peggy hadden ons inmiddels ook bijgehaald en zij zochten binnen al meteen een plekje uit. Een heerlijk bord soep en twee broodjes, aangeboden door Fun4Dogs bezorgden ons de nodige kracht om de terugweg tot een goed einde te brengen. Dat er natuurlijk van het streekbier diende geproefd te worden, stond buiten kijf. Wij kozen voor een Achouffe Royal. Da's een Achouffe met grenadine... niet echt ons ding zo bleek achteraf. Nu ja, een mens moet in zijn leven al eens iets riskeren. Dat de dames een plekje dicht bij de kachel hadden uitgezocht, zorgde voor hilarische taferelen wat de bediening betrof: die moest zich telkens een weg banen over Elmo want die had het helemaal niet op die kachel bekeken en dus bleef hij rustig maar vastberaden in de weg liggen. Gelukkig leidde dit niet tot vliegende schotels of andere UFO's...
We hadden hier best nog een hele poos willen blijven zitten maar gezien de grote toeloop van deelnemers, verzocht Johan ons om toch maar verder te willen trekken. Nadat iedereen zich in zijn waterdichte (?) jas gehesen had, stonden we tellen later weer buiten. Diane en Peggy verkozen de lange wandeling te blijven volgen en sloten zich daarom aan bij gelijk gestemde zielen. Wij bleven hen echter wel volgen en na een poos haalden we hun groep zelfs in. We hebben het nagekeken: we haalden een gemiddelde van nog geen 4 kilometer per uur wat beestig langzaam is voor ons. Het bleek echter genoeg om iedereen toch bij te halen. Bij dit manoeuvre Elmo toch maar even aangelijnd... die confrontatie met die lieve Duitse Herder vonden we niet nodig.
Tellen later kreeg ook Peggy ons in haar zog. Zij hield en houdt niet van langzaam stappen en dus had ze een kleine voorsprong op het andere gezelschap opgebouwd. Twee bochten verder was ze alweer uit het zicht verdwenen.
Wie daalt moet ook stijgen... Gelukkig voor ons nog steeds gestaag maar het deed ons hoe dan ook naar adem snakken. Op het punt waar de korte en de lange wandeling uit elkaar verliepen, keken we meewarig naar de helling waar een aantal deelnemers zich al een weg baanden. Bij de vorige editie hadden we toen ook die weg gekozen en was dit (buiten de voetsporen van Danny) een onbetreden pad geweest. We moesten ons erbij neerleggen dat dit voor ons voltooid verleden tijd geworden was. Jadzea kan dit helaas niet meer aan. Eerlijkheidshalve begint er bij ons ook flink wat sleet te komen en waren we achteraf wat blij dat we deze beker aan ons voorbij lieten gaan. Eerder op wilskracht bereikten we de laatste klim. Voor onze voeten strekte zich Achouffe uit. Dat gaf ons weer wat extra moed en het tempo klom weer een beetje.
Op vraag van de achtergebleven jeugd (bij Marc) sloegen we nog een kleine voorraad Achouffe in alvorens we de parking bereikten. Daar ontmoetten we ook Danny die net, gewapend met plastiek lint, van de lange wandeling terug keerde. Om hem te plagen, vertelden we hem dat we hem alweer voorbij hadden gestoken maar konden daarbij onze gezichten niet in een ernstige plooi houden. Moe maar uiterst tevreden ploften we op de zetels van de auto neer. Peter bracht ons veilig terug naar huis terwijl Marc zat te knikkebollen. Blijkbaar was Elmo nog niet moe want die stond blijkbaar de hele weg recht of het scheelde toch niet veel...

Wat ons blijft verbazen is de afwezigheid van andere Hovawartjes op de wandelingen van Fun4Dogs. Mensen: jullie weten gewoon niet wat jullie missen!!!

Fun4Dogs: het was weer fantastisch! Wij weten wat het wil zeggen om een wandeling te organiseren en te plannen. Het is meer dan een kunsttoer om de naar schatting meer dan 50 (het kunnen er ook 80 geweest zijn) deelnemers op een veilige manier over een parcours te voeren. Voor wie het allemaal als minnetjes af zou willen doen: het aanbrengen en verwijderen van wegwijzertjes, lintjes en ga zo maar door op twee wandelingen, vergt de inzet van minstens 4 mensen en dit de hele dag. Koppel daaraan dat Fun4Dogs daags voordien de beide wandelingen nog eens extra op begaanbaarheid gaat verkennen, dan is dit meer dan een huzarenstukje. Wie hen wil overtreffen, mag het altijd eens proberen... wij sturen wel een ploeg van een nieuwszender om dit vast te leggen.

Instructies: De presentatie start dadelijk na het laden van de pagina en elke vijf seconden komt de volgende..
Door met de muisaanwijzer over de thumbnails te bewegen zie je de foto waar de muisaanwijzer over gaat.
Klikken op de grote foto brengt je naar onze lijst van voorbije activiteiten.
Veel plezier!