Al een aantal jaren had Jadzea wat problemen ter hoogte van één van haar tepels. Niet dat ze er last van had maar haar baasje was er niet echt gerust in. Een van de tepels was namelijk helemaal misvormd en dik gezwollen. De veearts vond dit niet echt erg bij aanvang maar over de jaren bleef deze tepel toenemen in omvang en bij het borstelen moest haar baasje opletten om deze niet te beschadigen. Bij haar laatste jaarlijkse inentingen leek het de dierenarts toch aangewezen om deze te verwijderen, niet dringend maar moest dit gezwel barsten zou het er toch niet goed hebben uitgezien. 23 april 2010 had Jadzea haar baasje dan maar een weekje verlof voorzien en om 9:45 een afspraak gemaakt voor die kleine ingreep. Acht uur voor de ingreep niets meer eten en 2 uur ervoor niets meer drinken. Jadzea begreep niet waarom haar baasje zo 's morgens vroeg al haar potten leeg maakte en zelfs haar favoriete regenwater emmer over het gras uitkieperde.
Iets voor 10:00 ging Jadzea dan op de weegschaal, 33.6kg droog gewogen, en een minuutje later een prik in haar poep. Terwijl de veearts de operatietafel aan het voorbereiden was keek Jadzea nog een beetje verbaasd rond en ettelijke tellen later schoven haar achterpoten wat uit elkaar weer wat later gevolgd door haar voorpoten. Met zen tweetjes grabbelden wij haar bij haar nekvel en drogen haar enkele meters verder naar de operatietafel alwaar zij plat op de rug aan elk van haar pootjes werd vastgebonden aan deze tafel. Nu leek zij eerder op een te slachten varkentje dan op een Hovawart.
Vervolgens werd haar buik kaal geschoren en niet alleen rond de tepel die verwijdert ging worden maar ook rond de andere tepels zodat deze een grondige inspectie konden ondergaan. Na deze korte kappersbeurt werd dan de operatieplaats grondig ontsmet om vervolgens zo steriel mogelijk te worden afgedekt. Dan... de eerste snede... en slechts een paar minuten later moest de tepel er aan geloven. Op de vraag van de dierenarts of ik deze tepel mee naar huis wou heb ik maar wijselijk ontkennend geantwoord ;-)... dan maar de vuilbak in. Nog even een knobbeltje, lees mekklier, verwijderen , een hardnekkig bloedvaatje afbinden de wonde grondig hechten en na een klein halfuurtje was de klus geklaard.
Wetende dat Jadzea een hekel heeft om haar oren te laten kuisen vroeg ik de dokter om, nu zij toch onder zeil was deze klus even grondig onder handen te nemen. Na het losmaken van haar pootjes werd Jadzea dan naar de onderzoekstafel gedragen. Toch wel een raar gevoel zo'n slap lichaam, wat lichte snurk geluidjes stelden mij echter gerust dat er nog steeds leven in mijn lieveling zat.
Zelfs nadat haar oren de dag voordien nog gekuist waren bleek er nog heel wat smurrie te zijn achtergebleven. Na een grondig wasbeurt van zo'n 15 minuutjes keek de dokter eens diep in haar oortjes. Na wat hummm's en Ohhhh's liet hij mij ook even kijken want... in elk van haar oren bevond zich helemaal in de diepte een klein gezwel. Niet bereikbaar zonder ingreep en te lastig om zo te verwijderen. Toch iets om goed in het oog te houden en de baas kreeg de opdracht haar oren dagelijks grondig proper te maken. Jadzea kenende een helse opdracht.
Rond elf uur droeg de dierenarts haar dan naar de wagen, zij zelf reageerde op geen enkele wijze, nog steeds gelukkig(?) in dromenland.
Thuis aangekomen bleef de patiënt diep doorpitten en dus besloot ik haar maar in de wagen te laten liggen. Rustige ademhaling maar geen beweging. Rond 13:00 uur besloot ik haar maar op te pakken en in haar mand te leggen. Alleen op het moment dat ik in de mand plofte reageerde zij even geschrokken om dadelijk weer in slaap te vallen. 15:00 besloot ik even een frisse neus te halen en net toen ik de deur opende kwam mijn mamasel daar aangewaggeld... ik hielp haar dan maar de trap af en op de oprit vlijde zij zich dadelijk neer. Ik kon haar daar toch moeilijk laten liggen maar zelf raakte ze niet meer recht. Optillen dan maar en terug in haar mand dragen... In haar mand bleef ze een beetje verdwaasd rondkijken en je zag haar echt denken: WAAR BEN IK HIER TOCH??? Dan maar weer slapen............
Vanaf 17:00 kwam er dan langzaam weer echt leven in haar en stond ze zelf op om buiten een plasje te gaan doen en kon haar baasje eindelijk terug gerust zijn. Toch een ervaring om nooit te vergeten!

Voor de rest van de week bleek Jadzea een voorbeeldige patiënt te zijn: ze liep rond alsof ze nooit geopereerd was en, waar ik eigenlijk een beetje bang voor was, op geen enkel moment likte of beet ze aan haar wonde zodat deze op de dag van vandaag perfect genezen is. Draadjes hoefden er niet verwijdert te worden, de dierenarts gebruikte oplosbare draad en dus is ze van een extra bezoek verlost. Toch benieuwd hoe ze op een volgend bezoek zal reageren...
Over de opdracht van de dierenarts is Jadzea minder te spreken: zij blijft het verschrikkelijk vinden dat haar baas elke dag met zijn papieren vinger in haar oren zit!
Niet tegenstaande dat Jadzea deze ingreep zonder problemen doorstaan heeft hoop ik toch dat de eerste keer ook dadelijk de laatste keer was!

WORDT DUS NIET VERVOLGD!!!!