Nadat Jadzea op 2 oktober 2014 over de Regenboogbrug stapte, volgde voor Peter een zeer donkere periode. Het werd rouwen maar tegelijk uitkijken naar een waardige opvolgster. Net wanneer alle oplossingen op een sisser leken uit te draaien, kregen we hulp aangeboden vanuit de Eifel. Alle wegen leiden naar Rome maar voor de verlossing leidde de weg naar Grosbous in het Groothertogdom Luxemburg. Met een nest van acht black & tan teefjes was er meer dan voldoende keuze. Bleef enkel nog de vraag wie de gelukkige zou worden. Toeval of niet: tijdens ons eerste bezoek aan de welpen kreeg Peter een lief exemplaar in de handen gestopt en mocht meteen ook wat puppymelk voederen. Uitgerekend deze meid kreeg hij een aantal weken later toegewezen. Dit verhaal schreven we reeds eerder en kan je hier nog eens nalezen.

Net na B’Elanna haar negende verjaardag staken plots wat problemen de kop op. Ze scheen af en toe te struikelen of het leek alsof ze het evenwicht zou verliezen. Thuis viel daar echter weinig of niks van te bespeuren maar naar mate de maanden vorderden, werden die problemen groter en groter. Onze dierenarts, waar we nog steeds het volste vertrouwen in stellen, kon niet meteen een verklaring vinden. Omdat ook wij niet het probleem konden verklaren en er nog steeds te veel vragen onbeantwoord bleven, besloot Peter om met zijn lieve prinses in de uni-kliniek in Merelbeke op jacht naar antwoorden te gaan. Toen Peter het verslag op 24 september van dit jaar naar ons doorstuurde, was dit een ware mokerslag. We dachten aan veel: van spierproblemen tot artrose en allemaal nog redelijk te behandelen. Het rapport echter was onverbiddelijk: DM ofte degeneratieve myelopathie!
Met grote ogen en vol ongeloof las ik dit verslag keer na keer tot wanneer de tranen het niet meer mogelijk maakten. Dat kon toch niet? Dat mocht toch niet!!! Hovawartinfo was immers gezegend en alle telgen haalden vlotjes de twaalf jaar? Moeder Natuur had dus ook minder leuke verrassingen voor ons in petto.

Vanaf haar aankomst in 2015 sloot ook ik B’Elanna in mijn hart alsof het mijn eigen puppy betrof. Die liefde groeide nog met de komst van onze eigen Pepper en sinds dit jaar Timo. Allemaal uit dezelfde bloedlijn. Uiteraard werden Pepper en Timo onmiddellijk op DM getest. Resultaat? Pepper is drager van de ziekte maar zal deze waarschijnlijk nooit ontwikkelen, Timo is “clean”.
Het geheel laat uitermate diepe sporen na. Van de euforie in 2015 naar de totale ontreddering in 2024.

Tegen beter weten in hoop ik nog steeds dat men ergens iets over het hoofd gezien heeft en dat die fantastische B’Elanna toch nog een hele poos onder ons gaat blijven.

De geschiedenis lijkt zich plots te herhalen: weer zijn we op zoek naar een geschikte opvolgster maar nu voor B’Elanna. Het heeft iets surreëel.

Door wat ons nu overkomt, begrijpen we nog veel beter de vrienden en kennissen die hun Hovawart vroeger dan voorzien moesten laten gaan. De beweegredenen van Moeder Natuur begrijpen we echter niet en zullen deze waarschijnlijk nooit begrijpen. Een smeekbede aan haar: gun B’Elanna de tijd om haar opvolgster nog op een waardige manier op te leiden. Wij zullen je dankbaar zijn!

Voor alle duidelijkheid: wat er met B’Elanna geschiedt, is geen gevolg van foute beslissingen in de fok. Plat uitgedrukt: het is brute pech. Neemt niet weg dat Hovawartinfo het liefst Moeder Natuur een stevige oplawaai zouden willen verkopen. Het ondraaglijk pijnlijk afscheid staat ons nog te wachten maar er bestaat geen enkel medicijn om die pijn te verzachten. De remedie bij uitstek zou een puppy zijn die alle goede eigenschappen van Jadzea en B’Elanna in zich zou verenigen met de gelofte van Moeder Natuur om die lieve meid minstens 14 jaar onder ons te willen laten vertoeven. Heb ik nu alweer teveel gevraagd?

Hovawart is niet zo maar een ras! Het is een ziekte, een passie en een manier van leven. Wie door deze “ziekte” besmet raakt, blijft ongeneeslijk ziek en gepassioneerd.