Het was niet de eerste keer dat Hovawartinfo neerstreek in Comblain-au-Pont. In 2006 stonden hier ook een grote groep Hovawartjes en hun begeleiders aan de start van een avontuurlijke wandeling.

Dit type wandeling was toen heel normaal maar is anno 2023 voor de huidige bezetting niet meer mogelijk. De vorige editie was vooral in de eerste kilometers een hachelijke onderneming en verliep, net als de versie 2023, ook deels onder begeleiding van wat regen. Tot zover de aanloop naar de huidige versie.. Ofschoon het midden juli is en we op de koop toe de verjaardag van Pepper vieren, spelen de weergoden dus niet mee. Hoe we het met die afspraken en vooral die timing voor mekaar krijgen, mag Joost weten maar wanneer we op het plein toekomen, zwenkt de achterklep van Ronalds’ auto omhoog. Vermits verder niemand interesse heeft getoond om ons te vergezellen, kunnen we vroeger dan gepland trekken. Na een klein stukje vals plat, wordt de klim via de stille straten van de gemeente als maar steiler. Gelukkig is dit deel van de vallei breed genoeg en blijft het stijgingspercentage te verteren. Vooral Marc heeft hierbij de opdracht om zo snel mogelijk het hartritme onder controle te krijgen.

Pepper is duidelijk in een goede bui en trekt haar baasje de helling op in het zog van haar tante B’Elanna en nonkel Peter. De oudste van ons trio, Ronald, neemt naar gewoonte het voortouw. Volgens de route, dienen we een paar keer de verbindingsweg naar Poulseur te kruisen. Dit dorp maakt deel uit van Comblain-au-Pont en is vandaag ons keerpunt. Wanneer we de weg oversteken, verspert een nadar ons de toegang tot een totaal overwoekerd pad. De waarschuwingsbordjes zijn ook niet min. Toch besluiten we om het er op te wagen maar na nauwelijks 50 meter stellen we vast dat dit onbegonnen werk is. Dan maar op onze stappen terugkeren en de asfaltbaan beginnen volgen. Nog voor we de eerste lus kunnen maken, heeft Ronald een padje gevonden als afkorting. Peter en Marc volgen dit keer niet en blijven op de weg die blijkbaar door sommige weggebruikers als een onderdeel van een racecircuit aanzien wordt.

Tot we opnieuw de natuur kunnen induiken, blijft de oren spitsen aan de orde. Het duurt overigens een hele poos voor we echt van deze straten verlost geraken. Net wanneer we denken dat we geen asfalt meer moeten verteren, belanden we op het volgende stuk. We stappen inmiddels door Mont, nog een deel van Comblain-au-Pont.
Pas wanneer we bijna de dorpskern verlaten, biedt zich de mogelijkheid aan om onze viervoeters de vrijheid te gunnen. Het pad slingert zich langzaam naar beneden en doorkruist wat bos maar snijdt ook door schier eindeloze velden. Regenen doet het inmiddels al een poos niet meer maar het blijft grijs terwijl de temperatuur toch wat stijgt. We weten meteen dat dit geen wandeling is die je met je Hovawart kan doen bij stralende zon en grote hitte. Net voor we de eerste huizen van Poulseur bereiken, doorlopen we nog een kleine strook bos en dat na een paar kilometer open vlakte. In het gezellige centrum besluiten we op opnieuw aan te knopen met een oude traditie: een tussenstop. We nestelen ons op een gezellig terras. Dat onze Hovawartjes de blikvangers met dienst zijn, verbaast ons helemaal niet meer. Echter lang genieten mogen de nieuwsgierigen niet want op ons wachten nog wat kilometertjes. Nog even dalen tot aan de Ourthe en vanaf daar terug naar het vertrekpunt. Blijkbaar is asfalt een betere oplossing dan andere verhardingen.

Ook de combinatie wandelpad en Ravel is niet echt ons ideaal van rustig wandelen. Misschien vinden wielertoeristen dit traject te saai en ondervinden we nauwelijks of geen last. Onze route verloopt nu tussen het Ourthe kanaal en de rivier zelf. Het levert best mooie landschappen op en geniet ook de voorkeur van een aantal jeugdverenigingen die er hun tenten hebben opgeslagen.
In het bekken van de Ourthe met een absoluut lage waterstand, zijn de sporen van de waterbom van twee geleden nog duidelijk zichtbaar. Een grote boom is als een lucifers tegen de fundering van brug gedrukt en geheel van de schors ontdaan. Het is niet de enige.

Ook ontbladerde naakte kruinen liggen her en der opgestuwd tegen eilandjes. Zelfs rotsblokken zijn door de enorme kracht van het water tegen deze eilandjes geknald en vormen nu mee het decor en stille getuigen van wat er zich hier heeft afgespeeld.
De wandeling nadert het einde en we lopen langs rijen huizen “met zicht op de rivier”.
Het is opmerkelijk hoeveel er daarvan te koop worden aangeboden. Schade aan huizen kunnen we niet zo meteen ontdekken maar die kan ondertussen wel herstelt zijn.

Een laatste maal moeten we over de Ourthe. Dankzij de stevige brug kunnen we met droge voeten de overzijde bereiken. Een paar minuten later bereiken we opnieuw ons startpunt. Moe en enigszins ontgoochelt vanwege het hoge aantal kilometers asfalt dat we hebben mogen verwerken. Niet ons idee van een wandeling maar het kunnen niet allemaal voltreffers zijn. B’Elanna, Pepper en Aischa zal het worst wezen. Na het lessen van hun dorst vleien ze zich naast ons neer en sluiten de rest van de wereld buiten, toch net zo lang wij geen aanstalten maken om op te staan. Tijd voor de baasjes hun maaltijd en traditionele dronk. Een welkom einde van de wandeling.

Wees er de volgende keer gewoon bij... dan kan je meegenieten!