Terug aan de oevers van de Nete! Geen spannende tocht, geen verraderlijke afdalingen, alleen rustig kronkelend water, overgoten met een lentezonnetje. Er dienen zich 10 Hovawartjes aan voor de wandeling en ook drie Chihuahua's en niet te vergeten één Duitse Herder. Omdat we de wandeling wel kennen, is dit keer ook Axel van de partij. Uit veiligheidsoverwegingen moet hij echter de eerste helft van de wandeling aan de lijn blijven. Er wandelen nog andere reuen mee en Boeleke is niet altijd even aardig tegen zijn rasgenoten.
Het is altijd een prachtig gezicht wanneer een horde Hovawarts zich op gang begeeft. Neuzen in de grond of in de lucht, staarten in een vrolijke boog omhoog. Publiek hebben ze enkel van ons en enkele verbaasde blikken van mensen in voorbij rijdende wagens. Eens naast de Nete krijgen de meeste hondjes de vrijheid. Er vormen zich ook duo's en triootjes onder de mensen. Genietend van de natuur, nemen zij de tijd om bij te praten. Ondertussen hossen en crossen onze Hovi's tussen de mensen door. Gedurende de hele wandeling valt er geen enkel incident te vermelden. Brave hondjes! Voor de beschrijving van de wandeling, verwijzen we dit keer graag naar dit verslag. Wie in Booischot vanaf de Pallieterhoeve vertrekt, loopt ook door een stukje geschiedenis van de VRT. Die nam er ooit de film Pallieter op. Teneinde de Nete zijn oude glorie terug te geven, legde men zelfs in die tijd een behoorlijk aantal vervuilende fabrieken stil. Zo kon acteur Eddy Brugman met gerust geweten een frisse duik nemen in de rivier. Net voor het keerpunt houden we even halt bij de locale visclub. Net als vorige keer, wordt de toegang ons niet geweigerd en kan iedereen zijn dorst lessen, de hondjes op kop natuurlijk. Arie, grootste reu van het gezelschap, kon het niet pruimen dat zijn baasje hem niet mee naar binnen wilde nemen en aan een lichtpaal werd vastgemaakt. Luidkeels uitte hij dan ook zijn ongenoegen hierover. Dat was dan weer niet naar de zin van de vissers die vonden dat het de schuld van Arie was dat de vis niet wilde bijten... Volgens ons zat er eigenlijk helemaal geen vis op de vijver. Die was er al door de reigers uitgehaald! Wat later, terug onze wandeling vervolgend, bereikten we het keerpunt. Langs de andere oever zetten we dan koers naar de Pallieterhoeve. Axel wilde absoluut mee aan kop lopen, naast Arie. De twee grootste en oudste reuen van het pak. Terwijl Arie toch aan de lijn bleef, mocht Axel nu vrij meewandelen. Hij maakte niet eens aanstalten om Arie te belagen ofschoon ze op een bepaald ogenblik neus tegen neus stonden. Dat had zo zijn redenen: ten eerste begon Axel al wat moe te worden en ten tweede was er nog altijd het wederzijds respect dat deze honden voor elkaar toonden. ondanks hun ouderdom, namen onze oudjes nu het voortouw. Op enige afstand volgde Peter met Jadzea en Els met Cajsa. La Dunja wist het bijwijlen niet goed meer. Moest ze nu haar baas volgen of bleef ze liever bij Peter? Nu we ons aan de "populaire" zijde van de Nete bevonden, was het noodzakelijk haar af en toe toch aan de voet te roepen. Zo kon haar baasje haar voorbij kruisende wandelaars loodsen die, zoals wij, zich in honds gezelschap bevonden. Na de zoveelste kronkel in de rivier, doken de gebouwen van de Pallieterhoeve weer op. Niet lang daarna vleiden we ons neer in de stoelen op het terras. Nauwelijks hadden we onze eerste consumptie ontvangen of uit de schaarse wolken vielen enkele druppels op onze hoofden. Daarbij dook de temperatuur toch even omlaag. Gelukkig bleef het overwegend droog en konden we gezellig op het terras blijven nakaarten. Iets minder leuk waren de andere gasten. Een jong koppel met hond stapte blijkbaar niets vermoeden het terras op, veel te dicht bij de plek waar Dante met Marleen zat. Die moest zich natuurlijk doen gelden en kreeg meteen ondersteuning van Armani en Tobie. Het kon onze hondjes niet deren... Zij (Jadzea, Dunja & Axel) en Cajsa bleven rustig liggen. Wat later stapten enkele oudere, opgetutte dames de zaak uit. Een van hen had als commentaar dat het wel op een dierenasiel leek. Die dame begreep niet en zal nooit begrijpen wat de honden voor hun eigenaars betekenen.

Tot slot nog even opsommen wie er zo allemaal de oproep van Marleen Swolfs opvolgde:
Marleen met Dante en Seppe, Sigrid en Philip met Diddl en Eeyor , mama Stans met Florreke
Ronald met Jana, Els en Cajsa, Marc en Arie, Leen en Alois met Armani, Hugo en Bie met Tobie
Bert, alsnog zonder Hovawart maar niet meer voor lang!
Tot slot Jadzea, Axel en Dunja met respectievelijke baasjes

Bedankt Marleen voor je initiatief!