Er was een tijd dat wij iedereen en elke Hovawart kenden wanneer we aan de start stonden van een door ons georganiseerde wandeling. Nu behoort Hovawartinfo binnen de BHC tot de gewone deelnemers en hebben we nauwelijks of geen idee wie de andere deelnemers zijn noch kennen we de namen van hun honden. Zou het kunnen dat we oud worden? In vergelijking met vorige editie was dit er eentje onder een grijze hemel. Voor vertrek was het nog duimen dat we het droog zouden houden. De groep bleek andermaal behoorlijk groot en wekte natuurlijk de aandacht van de omwonenden en de nieuwsgierige blikken van een paar verdwaalde chauffeurs.  Bij de vorige editie mocht Pepper nog niet deelnemen aan de 10 kilometer en namen we toen al snel afscheid van de "grote" jongens en meisjes. Nu was het anders en mocht de jongste telg van Hovawartinfo ook de volledige afstand afmalen. Wat niet verschilde ten opzichte van de vorige wandeling was het feit dat Pepper opnieuw het voortouw wilde nemen. Dat ze door haar snelheid aan bepaalde knooppunten voorbij liep, kon zij natuurlijk niet weten maar gelukkig was er dan altijd wel Ludo om ons op het recht pad te houden. De omwonenden van deze streek hebben een paar keer per jaar de ergernis van de Ronde van Vlaanderen en voorts een oneindige reeks pseudowielerkampioenen die zich tot eigen schaamte zelf tegenkomen op de Berendries. Voor de rest zal het er waarschijnlijk goed wonen zijn. Wat meer over de wandeling nu... Voor de start gold de gezellige chaos van toekomende deelnemers, Het testosteron niveau steeg ook bij het toenemend aantal reutjes maar de grote meerderheid waren teefjes dus op zich viel dat nog wel mee. Met nauwelijks vertraging trok de stoet zich op gang en zodra we het eerste veld indraaiden, werd, net zoals in de koers, alles op een lint getrokken. Echter, nog voor we de top van de eerste helling bereikten, werd de groep bij mekaar gebracht voor de (bijna) obligatoire groepsfoto. In de groep aanwezig zijn was reeds aangrijpend, de foto nadien bekijken zorgde ook nog eens voor een kippenvelmoment. Wat voor ons ook een gegeven was: in het verleden organiseerden wij de wandelingen met Hovawartinfo en kenden wij alle deelnemers en hun honden. Nu waren we "slechts" deelnemers en ook na afloop bleef de meerderheid van de groep voor ons anoniem. Zodra de groep zich opnieuw in beweging zette, nestelde Pepper zich opnieuw vooraan en nam zo haar baas mee in haar zog. Blijkbaar lag haar tempo wat te hoog want om de haverklap diende ze zich te parkeren om op de rest te wachten. Op een bepaald moment dacht ik iets van een meewarige blik in haar ogen te hebben waargenomen. Voor alle duidelijkheid: al dan niet in gezelschap, het "Hovawarttempo" situeert zich tussen de 5 en 7 kilometer per uur. Als begeleider laat je best het slenteren achterwege... Dat Pepper te snel onderweg bleek te zijn, werd ook door Ludo een paar maal bevestigd omdat we gewoon de afslag gemist hadden. De pret was er echter niet minder om. Het prachtige landschap schoof onder onze voeten voorbij en op bepaalde momenten schoven wij door het landschap. Iets meer dan halfweg kregen we dan toch te maken met het hemelse nat. De blik van Pepper: "Ge meent da?". En ja, we dienden nog een behoorlijk stuk te stappen. Gelukkig bleef de regen niet duren en klaarde de boel een beetje uit maar niet genoeg om van een opklaring te kunnen spreken. Pepper bleef vooraan maar kreeg afwisselend gezelschap van andere Hovawart meisjes. De verstandhouding was perfect en zo konden ze ongehinderd vrij wandelen en snuffelen. In de terugweg (als je dit zo kan benoemen in een wandeling die een lus maakt) kregen we een helling te verteren die niet alleen bijzonder modderig was maar waar het water langs het schoeisel stroomde en soms bijna hoger dan de rand. De klim leidde richting Berendries en die straat is een monument in de Ronde. Ludo liet de groep nog eens verzamelen zodra we opnieuw vast bodem onder de voeten hadden. Eens de rode lantaarns ons hadden bijgehaald, konden we onze tocht verder zetten. Op een straten parkoer dartelde Pepper nog eens zo snel de helling op en op die manier liep ze natuurlijk weer aan een afslag voorbij... De veldweg bood uitzicht op het prachtige landschap en toonde ook meteen onze eindbestemming. Voor we zover waren, bleven er nog wat hellingen te nemen maar dit was voor niemand een probleem. Net voor we de laatste afdaling zouden aanvatten, werd er op gewezen dat op dit stuk van het traject de honden beter aangelijnd konden blijven vanwege een paar overijverige omwonenden. Dan deden we dat toch gewoon? In het stuk waar het net iets steiler werd, geraakte het baasje van Pepper aan het slippen en verloor uiteindelijk het evenwicht met een ongewild harde kennismaking met moeder aarde tot gevolg. Pas de dag nadien bleek dat hij ook het hoofd gestoten had maar alles zonder erg... Aangekomen op de straten van Sint-Goriks-Oudenhove, was het nog een kwestie van meters alvorens we onze tocht konden beëindigen. Bij aankomst troffen we een aantal deelnemers aan op het terras. Die hadden blijkbaar een probleem met de nodige documenten. Deed een beetje voelen als Oost-Duitsland uit de jaren 60. Huys Te Oudenhove bood ons naast de kaart ook nog de optie van een aantal warme schotels. Waar in 2019 de bediening nog snel verliep, was het nu behoorlijk lang wachten... Jammer want deze zaak is zeker een bezoek waard na een wandeling.

Oorspronkelijk wilden we alle deelnemers met hun Hovawartjes nog vermelden maar omwille van het feit dat we niet iedereen persoonlijk kenden, hebben we dit hier maar achterwege gelaten.

Voor zij die likkebaardend de stickers op de Hovawartinfo-mobiel zo mooi vonden: ze zijn exclusief verkrijgbaar bij een Duitse Hovawart eigenaar die van zijn passie z'n beroep heeft gemaakt. Neem dus gerust een kijkje op Hovawart Rocks. Alexander Laubenthal geeft graag uitleg en raad bij je aankoop.

De wandeling verliep over knooppunten. Wie in onze voetsporen wil treden, volgt onderstaande volgorde.

De korte wandeling: 54 - 55 - 56 - 57 - 58 - 47 - 48 - 49 - 50 - 54 - 65

De lange wandeling:  54 - 55 - 56 - 60 - 61 - 57 - 58 - 59- 45 - 43 - 38 - 39 - 37- 49 - 50 - 54 - 65

Moest je deze wandeling doen, laat ons dan weten hoe jullie indrukken geweest zijn!

Bedankt Christine en Ludo voor een fantastische dag!

Tot de volgende keer!

Hier zijn Hovawartjes nog steeds van harte welkom!

Foto's aangeleverd door Valérie Willaert.