|
 De
grote dag voor Pepper! Tijd om haar aan het grote publiek te
presenteren. Geen idee hadden we hoe ze zich zou gedragen. Feit was wel
dat ze voor het vertrek van B'Elanna al deftig op haar donder gekregen.
Haar tante had immers onmiddellijk door dat ze dit jong geweld moest
temmen omdat ze anders binnen een paar maanden wel eens het onderspit
zou moeten delven en dat wilde ze absoluut vermijden. Op de plek van
afspraak waren al een leuk aantal deelnemers aanwezig. B'Elanna liet
vrij snel horen dat er vandaag met haar niet te sollen viel terwijl
Pepper de meute monsterde met een eerder afwachtende houding. Ze bleef
ook rustig terwijl we iedereen gingen begroeten. De start verliep
vlekkeloos en vertrekken deden we op tijd. Christine en Ludo hadden voor
ons een aantal knooppunten uitgestippeld met adembenemende vergezichten.
Opvallend: toen Pepper haar vrijheid kreeg, stoof ze meteen naar de kop
van de groep en nog een stukje verder. Haar terugroepen bleek geen
probleem want ze kwam telkens gezwind terug. Nog opvallender: enkel haar
tante liet zich af en toe gelden maar verder durfde geen enkele teef of
reu dit aan. Dat Peppertje nog net geen negen maanden was op het
ogenblik van de wandeling, liet haar gestalte niet verraden. Een andere
puppymeid van 13 maanden bleek zelfs kleiner te zijn dan zij. Alle
taferelen werden beschenen door een prille lentezon die zich van haar
beste zijde toonde ofschoon een schrale wind de temperatuur wel wat
temperde. Al gauw bereikten we de splitsing tussen de 5 en 10 kilometer.
Even twijfelden we of we Pepper misschien dan toch de 10 kilometer
lieten lopen maar uiteindelijk bedacht haar baas zich en zette de
achtervolging in op het kleine groepje van de kortere wandeling. Voor
het vervolg van de 10 kilometer zijn jullie aangewezen op de foto's.
Pepper zette er flink de pas in en in geen tijd hadden we Christine en
co ingehaald. Dat haar baas het over Peppertje had, vonden ze allemaal
grappig. Het zou haar een zorg wezen. Tussendoor en op de plekken waar
het kon, mocht ze ook vrij rondlopen.
 Ons
pad was dan best heuvelachtig, echt modderig was het niet of misschien
op een enkele strook na. De omgeving bleef indruk maken en het was niet
alleen voor Pepper een première. Ook haar baas was hier nooit eerder
geweest. Onwillekeurig monsterden we ook de huizen. Sommigen konden niet
echt klein genoemd worden en de lapjes grond kon je ook al niet als eng
omschrijven. Best leuk om hier te mogen of te kunnen wonen. Nadeel was
en is het eindeloze aantal fietsfanaten die bij deftig weer gegarandeerd
in grote getale naar deze streek afzakten om zichzelf met de Vlaamse
Ardennen te kunnen meten.
 Als
je zelf al geen fiets bezit, bekijk je dat stelletje ongeregeld maar met
afwijzende blik. Gelukkig straalde dit niet af op Pepper want die laat
zich bijna nooit uit haar lood brengen. Een blik vol bewondering, dat
wel maar nooit met de intentie om een loper of een fietser de stuipen op
het lijf te jagen. Doet ze trouwens thuis wel en nog wel à la Elmo:
netjes aan de afsluiting gaan zitten en wachten tot de nietsvermoedende
wandelaar op haar hoogte komt om dan luidkeels te blaffen. Na een aantal
hellingen en zoveel meer afwisseling in het landschap, naderden we het
einde van onze wandeling. Pepper oogde niet moe maar was het wel en haar
baas prees zichzelf om z'n beslissing niet de 10 kilometer met haar
gekozen te hebben. Dalend slenterden we nu langs het punt waar we
voordien het veld ingedraaid waren. Het plein lag voor ons, de rust en
wat gerstenat werd de volgende etappe. Huys
Te Oudenhove, voor ons gereserveerd door Christine en Ludo bleek
bijzonder hondvriendelijk. Er was zelfs een ruimte voor ons voorzien
zodat we de stamgasten niet hoefden te storen maar terwijl we een voor
een de zaak betraden, konden we de nieuwsgierige blikken op onze huid
voelen branden. Pepper vleide zich in de schaduw van haar baas maar
hield ondertussen toch nog alle beweging nauwlettend in de gaten en lag
natuurlijk op haar tante te wachten. Terwijl de gesprekken op gang
kwamen, viel het nog maar eens op dat het gros van de Hovawarteigenaars
stuk voor stuk ouder waren dan 30. Blijkbaar valt het ras niet zo in de
smaak bij een jongere generatie. Is trouwens in onze buurlanden niet
anders. Terwijl deze gedachten door het hoofd van Marc speelden, had de
bediening al voor het welkome streekbier gezorgd. Een half uur tot drie
kwartier later kwamen ons de "bendeleden" vervoegen die de 10 kilometer
hadden afgerond. De begroeting tussen B'Elanna en Pepper verliep vrij
rustig maar Peter diende wel een extra snoepje uit z'n tas te graaien
omdat B'Elanna het vorige voor de neus van Pepper had weg gegraaid. Moe
maar voldaan legden onze lievelingen zich naast ons en zelfs toen men
met het eten kwam aanrukken, verroerden ze geen vin. Gewoon zalig om met
zulke Hovawartjes op stap te gaan.
De kaart mocht er dan eerder beperkt uitzien, de porties mochten er
wezen en ook de tijd om iedereen te bedienen was echt perfect. De
wandeling is overigens een heuse aanrader en wie niet over een GPS
beschikt, hoeft enkel de onderstaande combinaties te noteren om op pad
te kunnen. Vertrek en aankomst bij Huys Te Oudenhove.
De
korte wandeling: 54 - 55 - 56 - 57 - 58 - 47 - 48 - 49 - 50 - 54 - 65
De
lange wandeling: 54 - 55 - 56 - 60 - 61 - 57 - 58 - 59- 45 - 43 -
38 - 39 - 37- 49 - 50 - 54 - 65
Moest je deze wandeling doen, laat ons dan weten hoe jullie indrukken
geweest zijn!
Bedankt Christine en Ludo voor een fantastische dag!
Tot de volgende keer!
Hier zijn Hovawartjes van harte welkom!
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)