|
Op de Nationale Feestdag volk bij mekaar
krijgen om avontuurlijk gaan te wandelen en dit nog wel tijdens een
verlengd weekend, je zou denken dat je alleen mag gaan stappen. Dit is
echter buiten de waard gerekend als we het over onze vrienden hebben. De
meeste van die mensen weten onze uitstapjes best te smaken en diegenen
die niet mee konden komen, zullen nu wel zitten kwijlen terwijl ze naar
de foto's kijken.
Voor de beschrijving kunnen jullie natuurlijk terecht op onze wandel
pagina (volg
deze link)
Dus, om elf uur verzamelen geblazen op het terras van La Châtelaine.
Herbeumont, een vergeten dorp diep in de Ardennen, wordt plots abrupt
uit zijn eeuwenoude slaap gewekt. Hiervoor zijn de Hovawartjes van An en
Ludo verantwoordelijk. Bij wijze van begroeting blaffen Darwin en Yori
vrolijk de hele buurt bij elkaar. Uiteraard wordt hun begroeting door de
reeds aanwezige soortgenoten beantwoord.
We hoeven dus niet op te kijken
dat meteen alle wakkere ogen zich op onze groep focussen. Terwijl we nog
even wachten tot de laatste deelnemers toekomen, genieten we nog snel
van een verkoelend drankje. Deze verkoeling gunnen we iedereen dus bijna
een uur later dan voorzien vatten we de tocht aan. Nauwelijks de straat
overgestoken of het zweet parelt reeds op onze voorhoofden. De verharde
paden in het park van Herbeumont weerkaatsen het reeds overvloedige
zonlicht nog eens extra. Dit weerhoudt het twaalfkoppig gezelschap er
niet van om gezellige gesprekken op gang te brengen. Het terrein is vrij
vlak en dit laat nog voldoende adem over tot praten.
Gedurende de eerste
kilometer houden we er ook een strak tempo op na. Noem het gerust de Hovawart-tred, hoewel iedere deelnemer heus wel zijn eigen tempo zal
kiezen om de groep te volgen. Ondertussen is de meute op de oude
spoorwegbedding aanbeland. De natuur heeft al een flink deel terug
gewonnen op het door mensenhanden verwezenlijkt bouwwerk en zodoende
wordt de groep op een lint getrokken. Hierbij verkiezen Ludo en An om
met hun reuen mee op kop te lopen, Marleen met Dante houdt een beetje
afstand en Monik in goed gezelschap, kiest resoluut om aan de staart van
het gezelschap te stappen met Zagorska en Daroesh. Sigrid, dochter van
Marleen heeft als enige de vrijheid om zich op eender welke stek in de
groep te nestelen mat haar twee schatten. Geen Hovawart die het in zijn
hoofd haalt om ook maar iets te ondernemen tegen Diddle of Eeyor. Kleine
Eeyor mag trouwens af en toe een liftje meepikken als het tempo wat te
hoog op loopt.
Na de oversteek van het viaduct van Herbeumont van waarop we van een
prachtig uitzicht over de Semois vallei kunnen genieten, duiken de
dorstige hondjes is de eerste waterplas die ze tegenkomen om zich te
laven en te verkoelen. Na al dat geploeter komen er een stelletje
bemodderde Hovawartjes terug uitgekropen.
Een poosje later doemen de contouren van de tunnel op en is het tijd om
de zaklantaarns boven te halen. De "pro's" gebruiken hier hun headlights.
Terwijl Michaël het voortouw weer op zich neemt, blijven Monik en haar
gevolg op een afstandje volgen. Plots missen we iemand uit ons honden
gezelschap. Daroesh verkiest om bijgelicht te worden als hij door het
duister moet stappen dus, hondlievend als we zijn, voldoen we meteen aan
zijn wensen. De verkoeling in de tunnel is van korte duur. Zelfs op een
afstand van de uitgang prikkelt een warme wind reeds onze zweetklieren.
De poriën mogen, eens buiten de tunnel, zich weer voor 100 procent
openen. De lucht is zwaar om ademen en Hans die zijn dochtertje op de
rug draagt, krijgt het voor de eerste maal hard te verduren.
De beklimming van de steile berm vergt van ons allen een inspanning.
Hans mag zich op dit korte stukje al mentaal voorbereiden op de eerste
grote klim. Die ligt gelukkig nog ver af. Vanaf nu voert het pad ons
gelukkig door het bosrijke gebied rond Herbeumont en bieden de bomen nog
net voldoende verkoeling. in een open vlakte zou het ons niet gelukt
zijn om de vandaag geplande afstand van net geen dertien kilometer af te
stappen.
Vanaf het plateau gaat het nu weer in dalende lijn naar de Semois. De
vrolijke gesprekken zijn wat verstomd en hebben plaats geruimd voor het
onophoudelijk gehijg van onze Hovawartjes en het naar lucht happen van
hun baasjes. Een steile knik in het landschap kondigt de nabijheid van
de rivier aan. Nog even een panoramisch zicht meepikken en dan in
sneltreinvaart richting Semois. De zacht stromende rivier bezorgt meteen
wat afkoeling en drijft het tempo weer de hoogte in. Al snel bereiken we
onze eerste rustplaats.
Hoog tijd om iedereen terug op zijn positieven te laten komen. De Semois
werkt als een magneet op onze Hovawartjes en één voor één gaan ze
uitgebreid hun dorst lessen aan het verfrissende water van de Semois.
Ondertussen steken de baasjes iets hartigs tussen de kiezen, tenminste
diegenen die zich er op voorzien hebben. Yori heeft zich onder de
picknicktafel genesteld waaraan Ludo en An hebben plaats genomen. Hij
duldt echter geen gezelschap in zijn buurt van andere hondjes en maakt
dit dan ook duidelijk aan iedere indringer. Omdat Katarina en Hans niet
alleen Lara bij hebben maar ook baby dochter Sara, gunnen we de groep
meer tijd om uit te rusten dan we normaal zouden doen. Na ruim een uur
worden de spieren terug losgeschud en vervolgen we het pad langs de
Semois.
Lang genieten is het echter niet meer want in de eerste stevige meander
van de rivier krijgen we ons dessertje voorgeschoteld. Vanaf dit punt is
het stijgen geblazen tot op de kam van de heuvel. Neen, in België zijn
geen bergen, ook al is het berg op! Ieder beklimt de helling tegen eigen
tempo. Michaël stormt als een berggeit tegen de helling op. In zijn zog
volgen Marleen met Dante en ook Sigrid en haar vriend blijven aardig
aanklampen. Achteraan in het peloton hebben Hans, Katarina, Monik en
Daniel plaatst genomen in de bus, kwestie van niet buiten tijd aan te
komen.
Daar waar we terug mogen afdalen, hebben de eersten halt gehouden om de
achtervolgers de kans te geven om hen terug bij te halen. Na nog wat
dalen en verrassend opnieuw even stijgen, mogen we ons dan eindelijk
voorbereiden op de oversteek van de Semois. Mozes had het hier met droge
voeten van afgebracht en Jezus kon er waarschijnlijk overgelopen hebben.
Wij niet! Dus dan maar stapschoenen uit en gepast schoeisel aan. Uit
onze voorbereiding wisten we namelijk dat de rivier blootsvoets
oversteken niet echt aan te raken was.
Voor onze Hovi's was dit alweer een aangename en welkome verfrissing. Om
te vermijden dat Hans met zijn dochter op de rug een ongewenste duik zou
nemen, blijven we dus even op zijn komst wachten om hem veilig naar de
overkant te loodsen. De vermoeidheid is ondertussen al duidelijk van
zijn snoet af te lezen. Weer tijd om even halt te houden. Sommigen kozen
resoluut voor verkoeling in de rivier terwijl anderen zich terugtrokken
in de schaduw van de omringende bomen.
Jammer genoeg waren we niet alleen op deze plek. Ook een stelletje
Noorderburen had zich op de oever van de Semois genesteld. Een vrolijk
rondlopende Lara lokte bij een aantal van hen boze blikken uit en eentje
begon zelfs te zaniken (om niet het woord zeiken te gebruiken) dat Lara
hem irriteerde en dat ze haar moesten aanlijnen. Een snerende opmerking
in zijn richting en een paar venijnige blikken deden algauw zijn
gemopper verstommen.
Iedereen voldoende afgekoeld? Dan maar de laatste etappe aansnijden...
Tot aan de lokale camping zachtjes dalen en dan tot slot een behoorlijk
steile klim naar het centrum van Herbeumont. Hijgend en puffend staat
een poosje later iedereen op de straat bij te komen. Nog een laatste
zucht tot aan ons vertrekpunt. In de tuin van La Châtelaine laten we ons
neerploffen in de tuinstoelen. Vanwege de lange rustpauzes is het
natuurlijk al veel later dan voorzien. Na de tweede consumptie nemen een
aantal van ons al afscheid. Voor kleine Sara is de dag al zwaar genoeg
geweest en Sigrid (met vriend en hondjes) gaan nog andere oorden
opzoeken.
De rest volgt Monik naar haar thuis alwaar zij ons vergast op een meer
dan lekkere BBQ. Een goedgevulde dag neemt hier zijn einde.
Onze Hovawartjes Jadzea en Dunja hebben we op de hele terugweg niet meer
gehoord en dat zal ook wel zo voor de andere lieverdjes geweest zijn
zeker?
Vermits deze tochten behoorlijk in de smaak
schijnen te vallen kunnen we meedelen dat het zeker niet de laatste
avontuurlijke wandeling geweest is.
Voor de deelnemers: nog even
nagenieten. Voor de pechvogels die niet mee gingen: even likkebaarden!
|
