|
Vertrek: Privé parking van het domein. Kasteel
is gelegen in de buurt van Robertville. De weg naar de burcht is
voorzien van voldoende wegwijzers. Voor zij die het zou ontgaan: gezien
de extreem rustige ligging, is de parking een gegeerd doelwit voor
auto-inbraken. NIETS van waarde in de auto achterlaten, ook niet in de
koffer. (vraag van de locale politiediensten)
Lengte wandeling: +/- 5km, sterk variërend
terrein, flink stijgen en dalen. Ten zeerste aan te raden voor zij die
houden van rust en natuur. Stevig schoeisel is aangeraden.
Moeilijkheidsgraad voor de hondjes:
Bergkonijnen Axel en Dunja konden hun pret
niet op. De afgronden zijn diep maar lopen niet steil genoeg af om een
echt gevaar te betekenen voor de hondjes.
|
Axel? Wa is da wit onder mijn poten? |
Rollebolle in de sneeuw op de parking. |
Watte! Met sneeuw naar mij gooien?! |
Hovawartjes in hun element.
|
Bespreking wandeling:
Vermits we in Vlaanderen deze winter niet van echte sneeuw
(tenzij zwarte) konden genieten, besloten we om naar één van onze
geliefde plekjes in de Hoge Venen te trekken. De burcht van
Reinhardstein ligt geheel verscholen en je krijgt ze eerst te zien als
je al bijna voor de poort staat. De burcht is de hoogst gelegen vesting
in ons land. Je vertrekt vanaf de parking naar rechts. Er is trouwens
maar één weg. Die blijf je volgen naar beneden. Op een kleine 100 meter
van de ingang heb je de keuze om aan je rondwandeling te beginnen. Ofwel
ga je rechts omhoog, ofwel links. Wij namen rechts. Na een korte,
stevige klim, daalt het bospad snel naar de vallei van de Warche. Eens
je bij het water komt neem je links stroomopwaarts. Na enige tijd ga je
de eerste keer het water over. Axel verkoos hier om door het water te
stappen. Voor Dunja die haar eerste sneeuw ervaring beleefde, kon de
pret echt niet op maar tegen sneeuwmonster Axel kon ze echt niet op. Na
de brug is het weer klimmen geblazen. Een goede manier om de longen met
frisse berglucht te vullen. Na de steile klim mag je weer rustig naar
beneden hobbelen. Het Bospad kronkelt terug naar de rivier en door de
bomen torent hoog boven je hoofd de burcht boven de vallei uit. Na
nogmaals de Warche gekruist te hebben, klim je opnieuw tot boven het
kasteel. In een ruime bocht kom je op een open plek. Vandaar vertrekt
opnieuw een bospad omhoog. Na de eerste bocht kom je een holle weg op je
linker kant tegen. Die sla je in en zo kom je op de kam van de vallei.
Van daar is het nog een leuke afdaling tot aan de splitsing voor de
burcht.
|
Zeg, waar blijft da kasteel nu? |
Ha, eindelijk! Ik dacht dat ze het afgebroken hadden. |
Een normaal mens stapt hier over de brug. |
Axel liep dus hier door het water. KIEKE! |
|
En? Is dat normaal Axel? Is dat nu zo plezant? |
Sneeuwploeteren, dé bezigheid van Axel! |
Burg Reinhardstein, gewoonweg imposant. |
Het was weer leuk hé baas! Nog een rondje? |
In principe kan je niet
verloren lopen, zolang je de burcht maar altijd aan je linker of rechter
kant houdt, naargelang je keuze. Reinhardstein is in privé-handen maar
is na afspraak toegankelijk voor het publiek. Meer weten? Klik dan op de
volgende link:
http://www.reinhardstein.net/ Ter plaatse is geen herberg, taverne
of café. Dorstige en/of hongerige kunnen best naar Robertville afzakken.
Daar zijn genoeg gelegenheden waar men doorgaans ook hondjes toelaat.
Voor wie de wandeling te kort lijkt: de burcht ligt op de route van
verschillende wandelwegen. De lokale diensten voor toerisme zullen je
zeker kunnen verder helpen. Van de natuur en de stilte kan je er in
ieder geval met volle teugen genieten. |
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)