Lengte wandeling: +/- 15km op erg variërend terrein, flink stijgen en dalen.

Moeilijkheidsgraad voor de hondjes:  Op geen enkel moment kwamen Axel en Jadzea op deze wandeling in de problemen.

Gegevens Kaart:
NGI: Kaartblad 55-Durbuy. Normaal gesproken heb je niet echt een kaart nodig, de uitleg uit het boekje zou voldoende moeten zijn. Echter in de loop van de jaren verandert de omgeving vaak, zodat verloren lopen wel tot de mogelijkheden behoort. Een stafkaart kan op zo'n moment zijn waarde bewijzen, alsook een kompas.

Bespreking wandeling:
De eerste regel uit het boek beloofde al niet veel goeds: "Komende van Marche sla je net over de brug links af..." niet dus... De Rue Haute bleek rechts van de brug te liggen en langs deze zijde van de brug bleek er ook een mogelijkheid om de wagen gratis en zonder parkeerschijf te stallen. Bijgevolg...snel de wagen verplaatsen zodat we geen parkeerboete konden verwachten. Als eerste herkenningspunt zagen wij de watermolen de "Moulin Faber". Ook even zoeken naar het juiste wegje wat verder. Je kan het echter niet missen: er staat een molentje voor teneinde de koetjes niet door te laten. De beklimming die je hier even verder voorgeschoteld krijgt, en even later ook de afdaling, zijn bij regenweer zeer moeilijk zo niet onmogelijk te nemen. Opletten dus wanneer je deze wandeling plant te doen.
Op het punt waar je in een weiland na ongeveer 2/3 moet zoeken naar twee bomen met een gele streep, moet je zonder deze strepen zelf maar besluiten om het bos in te draaien. De vermelde gele strepen werden er waarschijnlijk reeds door de koeien afgelikt. Hier kan de stafkaart je even helpen om de juiste route terug te vinden.
 

Na een korte rustpauze ter hoogte van de grot: "Porte Aïve" dook een volgend probleem op: de in het boek vermelde boom: "met twee gele kruisen en een rode 13 op een gele achtergrond"  bleek nergens te bespeuren. Nadat we na 1km een boom met nummer 17 tegenkwamen begon er langzaam een rood lichtje te branden. We keerden dan maar op onze stappen terug en besloten zo'n 50m voor we opnieuw n° 11 tegen kwamen de instructies uit het boek te volgen en het bos door te steken tot op een bospad. Toen we dit verder volgden kwamen we inderdaad terecht op het vermelde stijgende pad.

Hierna verliep alles weer van een leien dakje (of heb je liever stro..), Aan de oevers van de Ourthe ter hoogte van Werpin konden de hondjes zich even lekker afkoelen in deze ondiepe rivier. Toen de beschrijving in onze bijbel het had over het pad doorheen het "Bois de Hampteau" kwamen we weer even in de problemen. Op een bepaald moment vermeld het boekje dat je moet rechts afslaan daar waar de weg niet meer stijgt. Wat doe je echter als de weg voor je niet meer stijgt maar de weg rechts van jou nog flink klimt? De keuze om de stijgende piste rechts verder te volgen bleek in ieder geval te kloppen want een kilometertje verder kwamen we terug op een kruispunt waar alle wegen vlak liepen. Hier rechts afslaan bracht ons in ieder geval op het rechte pad. Voor we verder wandelden was een korte op ademkomenpauze echt wel nodig want het bleek een lange klim geweest te zijn. Axel en Jadzea hadden hier echter geen enkel probleem mee. Daarna bleek de beschrijving van de route echt wel te kloppen. Bij droog weer, zoals de dag dat wij de wandeling deden, is deze wandeling een echte aanrader. Bij aankomst konden we nuttig gebruik maken van het frisse water van de Ourthe: ten eerste om de dorst van de hondjes te lessen en ten tweede om de meegebrachte modder uit hun pels te spoelen. Alhoewel er in Hotton voldoende terrasjes voorhanden zijn om de baasjes hun dorst te lessen, besloten we toch om een 20 tal km verder door te rijden naar La Roche. Niet allen om de sfeer op te snuiven en onze honger en dorst te lessen maar ook omdat Marc een week voordien hier zijn regenjas vergeten was. Gelukkig was het tijdens de wandeling droog gebleven.
 

Les Nymphes in La Roche. Lekker eten, lekker drinken!