|
Hovawart
zonder grenzen 24-04-2005.
Soms mag een mens blij zijn dat
weersvoorspellingen nog altijd iets hebben van koffiedik kijken. Toeval
of niet maar de Hovawartjes mochten andermaal aantreden onder een
gezellig lentezonnetje. Net na de middag had Alain met wat hulp van Marc
en z'n zonen het
 parcours
van de verschillende onderdelen op het terrein uitgezet. Het kon hen
toen al een idee geven van wat ons te wachten zou staan.
Peter had de
eer de spelen te mogen openen. Het eerste onderdeel,
Me and my dog, leidde zowel hond als baas
door, over en onder toestellen die meestal ingezet werden voor de
Breitensport. Op het eerste zicht een eenvoudig spelletje maar aan de
kapriolen van een aantal deelnemers te zien, alles behalve gemakkelijk.
Na dit opwarmertje schotelde Alain de deelnemers de bakstenen loop voor.
Per twee mochten de spelers
 met
de rug naar de aankomst starten, boven op twee grote bouwstenen. deze
dienden dan achterwaarts over het parcours verplaatst te worden. Om deze
gemakkelijke proef voor het publiek wat boeiender te maken had Alain een
paar kronkels bedacht. De twee banen liepen niet mooi rechtdoor maar in
een S-bocht én in de laatste bocht was ook nog een lage hindernis
geplaatst. Iedereen moest er overigens zorg voor dragen dat haar of zijn
hond netjes tussen de lijnen van de baan bleef, anders leverde dit
straftijd op. Moest onze regering ooit op het idee komen om alle wegen
terug van kasseien te voorzien: geen nood! Vlaanderen heeft een schat
aan stratenmakers onder z'n
 bevolking!
Na de bakstenen loop stond alweer een nieuw onderdeel op de zichtbaar
tevreden spelers te wachten. Dat Alain niet alleen talent heeft om
spelletjes te bedenken maar dat hij ook weet wanneer het wat rustiger
aan moet bleek uit de volgende proef. Hier was het vooral de hond die
z'n kunsten mocht vertonen. Het wie zoekt die zal vinden spel bestond
uit een zoek apport. Het baasje mocht in een stoel plaats nemen met de
hond aan de voet.
 De
hond moest dan eerst op z'n baasje wachten terwijl die de apport op een
laag tafeltje ging leggen tussen een boel andere voorwerpen. Nadat
baaslief zich opnieuw in de stoel had laten ploffen, mocht de hond
vertrekken om z'n eigen apport te gaan ophalen. Vooral voor jonge honden
geen gemakkelijke opgave. Er was er zelfs ééntje bij die vond dat indien
haar baas die apport daar had neergelegd, hij die ook maar zelf moest
gaan halen... Dat er bij alle proeven behoorlijk wat afgelachen werd zal
niemand dus verwonderen!
Geen spelen zonder water moet Alain gedacht
hebben bij het bedenken van het volgende onderdeel. Follow the leader!
Gewapend met twee nokvolle bekertjes water gingen weer twee teams samen
van start. Een hindernissen parcours uit de Agility afleggen met een
bekertje water in elke hand is al een opgave. Je hond nog meenemen
terwijl die vastgemaakt is aan een gordel, is ronduit vragen om
schitterende taferelen. Gelukkig voor de spelers, misschien jammer voor
het publiek, bleef iedereen overeind.
Na dit onderdeel te hebben
verteerd mochten de eerste twee teams zich weeral klaar zetten voor de
start
 van
de volgende proef: bandje duwen. Het kwam er hier op aan om een autoband
zo snel mogelijk over het uitgestippelde traject te duwen en na het
keerpunt weer netjes naar de start ook. Hoorde men daar geen commentaar
over het slechte merk van autoband? Wees blij dat het oorspronkelijke
concept een beetje aangepast was geworden. Dat voorzag namelijk het
voortduwen van een stevige tractorband! Nadat de laatste deelnemers
"uitgebold" waren, schotelde Alain het deelnemersveld een echte pièce de
resistance voor.
Met al wie niet springt konden we nog eens genieten van
een ouderwets nummertje zaklopen. Uiteraard was ook hier
 de
af te leggen weg niet gewoon rechtdoor maar moesten een paar poorten
genomen worden. Dit doen met je eigen hond aan de leiband was ook te
eenvoudig. De spelers mochten van hond wisselen. Terwijl je dan zelf als
een gek probeerde vooruit te komen en overeind te blijven moest het
baasje van de hond die je had uitgekozen zijn lieveling vrolijk lokken.
Vermits een Hovawart al zeker niet dom is, koos die natuurlijk altijd
voor de kortste weg naar z'n baas. Waarom die malloot naast hem persé
door die poortjes wilde? Moest hij of zij maar weten. Trekken was de
boodschap! Vlug naar mijn baasje!
Omdat de tijd altijd veel vlugger gaat
als je plezier maakt, werden twee onderdelen van het programma
afgevoerd.
Dit bracht ons dan allemaal naar het laatste nummer: koordje
trek. De spelers werden over twee groepen verdeeld, de hondjes moesten
gaan liggen en werden voor de zekerheid met de leiband vastgemaakt aan
een in de grond geduwde pin. Buiten het normale touwtrekken was het dus
de bedoeling dat jou hond bleef liggen terwijl jezelf probeerde de
tegenstander naar je toe te sleuren. Stond je hond recht, was het spel
voor jou voorbij en moest je het touw verlaten. Eerlijk gezegd, dit
onderdeel was zo gauw voorbij dat zelfs onze fotograaf van dienst geen
tijd kreeg om ook maar één foto te schieten. Jammer!
In ieder geval was
iedereen dolgelukkig dat ze zich op het terras mochten neervlijen en
eindelijk konden genieten van wat welverdiende rust. Zoals alleen bij
goede spelen waren er geen overwinnaars of verliezers. Of waren die er
misschien toch?
Marc had nog voor de start van de spelen verstek moeten
laten gaan omdat zijn Boeleke weer tekenen vertoonde van een
spierontsteking. Die heeft de rest van de namiddag (hopelijk niet
zichtbaar) lopen balen...
Het duo dat absoluut veel gewonnen heeft bij
deze spelen is zonder meer Renate met Nando! Renate kon zich samen met
Nando in de kring zetten, vlak bij de anderen. Dit is ooit anders
geweest!
Er waren na afloop ook honden die aan de wereld geen boodschap
meer hadden... maar over die kapoenen kan iedereen al meer dan genoeg
lezen.
Met dank aan Alain Viaene voor de
overheerlijke namiddag!
P.S.: Wil je nog meer foto's bewonderen? Even een
mailtje naar Marc en ze belanden in jouw mailbox
|
)
)
)
)
 vrouw!'))
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)