Hovawart Zonder Grenzen 24-04-2005.


Bang afwachten...opperste concentratie voor de start.

Hovawart zonder grenzen 24-04-2005.

Soms mag een mens blij zijn dat weersvoorspellingen nog altijd iets hebben van koffiedik kijken. Toeval of niet maar de Hovawartjes mochten andermaal aantreden onder een gezellig lentezonnetje. Net na de middag had Alain met wat hulp van Marc en z'n zonen het Allez baas...ik deed dat toch sneller!parcours van de verschillende onderdelen op het terrein uitgezet. Het kon hen toen al een idee geven van wat ons te wachten zou staan.
Peter had de eer de spelen te mogen openen. Het eerste onderdeel,
Me and my dog, leidde zowel hond als baas door, over en onder toestellen die meestal ingezet werden voor de Breitensport. Op het eerste zicht een eenvoudig spelletje maar aan de kapriolen van een aantal deelnemers te zien, alles behalve gemakkelijk.
Na dit opwarmertje schotelde Alain de deelnemers de bakstenen loop voor. Per twee mochten de spelers
Bakstenenloop...enige lenigheid is wel vereist!met de rug naar de aankomst starten, boven op twee grote bouwstenen. deze dienden dan achterwaarts over het parcours verplaatst te worden. Om deze gemakkelijke proef voor het publiek wat boeiender te maken had Alain een paar kronkels bedacht. De twee banen liepen niet mooi rechtdoor maar in een S-bocht én in de laatste bocht was ook nog een lage hindernis geplaatst. Iedereen moest er overigens zorg voor dragen dat haar of zijn hond netjes tussen de lijnen van de baan bleef, anders leverde dit straftijd op. Moest onze regering ooit op het idee komen om alle wegen terug van kasseien te voorzien: geen nood! Vlaanderen heeft een schat aan stratenmakers onder z'n Zoveel keuzes...zo weinig tijd...bevolking!
Na de bakstenen loop stond alweer een nieuw onderdeel op de zichtbaar tevreden spelers te wachten. Dat Alain niet alleen talent heeft om spelletjes te bedenken maar dat hij ook weet wanneer het wat rustiger aan moet bleek uit de volgende proef. Hier was het vooral de hond die z'n kunsten mocht vertonen. Het wie zoekt die zal vinden spel bestond uit een zoek apport. Het baasje mocht in een stoel plaats nemen met de hond aan de voet.
Zeg niet te gauw...het is weer een (natte) vrouw!De hond moest dan eerst op z'n baasje wachten terwijl die de apport op een laag tafeltje ging leggen tussen een boel andere voorwerpen. Nadat baaslief zich opnieuw in de stoel had laten ploffen, mocht de hond vertrekken om z'n eigen apport te gaan ophalen. Vooral voor jonge honden geen gemakkelijke opgave. Er was er zelfs ééntje bij die vond dat indien haar baas die apport daar had neergelegd, hij die ook maar zelf moest gaan halen... Dat er bij alle proeven behoorlijk wat afgelachen werd zal niemand dus verwonderen!
Geen spelen zonder water moet Alain gedacht hebben bij het bedenken van het volgende onderdeel. Follow the leader! Gewapend met twee nokvolle bekertjes water gingen weer twee teams samen van start. Een hindernissen parcours uit de Agility afleggen met een bekertje water in elke hand is al een opgave. Je hond nog meenemen terwijl die vastgemaakt is aan een gordel, is ronduit vragen om schitterende taferelen. Gelukkig voor de spelers, misschien jammer voor het publiek, bleef iedereen overeind.
Na dit onderdeel te hebben verteerd mochten de eerste twee teams zich weeral klaar zetten voor de start
Bad Year aan de start...van de volgende proef: bandje duwen. Het kwam er hier op aan om een autoband zo snel mogelijk over het uitgestippelde traject te duwen en na het keerpunt weer netjes naar de start ook. Hoorde men daar geen commentaar over het slechte merk van autoband? Wees blij dat het oorspronkelijke concept een beetje aangepast was geworden. Dat voorzag namelijk het voortduwen van een stevige tractorband! Nadat de laatste deelnemers "uitgebold" waren, schotelde Alain het deelnemersveld een echte pièce de resistance voor.
Met al wie niet springt konden we nog eens genieten van een ouderwets nummertje zaklopen. Uiteraard was ook hier
Met de hond van een ander is die zak bijzaak.de af te leggen weg niet gewoon rechtdoor maar moesten een paar poorten genomen worden. Dit doen met je eigen hond aan de leiband was ook te eenvoudig. De spelers mochten van hond wisselen. Terwijl je dan zelf als een gek probeerde vooruit te komen en overeind te blijven moest het baasje van de hond die je had uitgekozen zijn lieveling vrolijk lokken. Vermits een Hovawart al zeker niet dom is, koos die natuurlijk altijd voor de kortste weg naar z'n baas. Waarom die malloot naast hem persé door die poortjes wilde? Moest hij of zij maar weten. Trekken was de boodschap! Vlug naar mijn baasje!
Omdat de tijd altijd veel vlugger gaat als je plezier maakt, werden twee onderdelen van het programma afgevoerd.
Dit bracht ons dan allemaal naar het laatste nummer: koordje trek. De spelers werden over twee groepen verdeeld, de hondjes moesten gaan liggen en werden voor de zekerheid met de leiband vastgemaakt aan een in de grond geduwde pin. Buiten het normale touwtrekken was het dus de bedoeling dat jou hond bleef liggen terwijl jezelf probeerde de tegenstander naar je toe te sleuren. Stond je hond recht, was het spel voor jou voorbij en moest je het touw verlaten. Eerlijk gezegd, dit onderdeel was zo gauw voorbij dat zelfs onze fotograaf van dienst geen tijd kreeg om ook maar één foto te schieten. Jammer!
In ieder geval was iedereen dolgelukkig dat ze zich op het terras mochten neervlijen en eindelijk konden genieten van wat welverdiende rust. Zoals alleen bij goede spelen waren er geen overwinnaars of verliezers. Of waren die er misschien toch?
Marc had nog voor de start van de spelen verstek moeten laten gaan omdat zijn Boeleke weer tekenen vertoonde van een spierontsteking. Die heeft de rest van de namiddag (hopelijk niet zichtbaar) lopen balen...
Het duo dat absoluut veel gewonnen heeft bij deze spelen is zonder meer Renate met Nando! Renate kon zich samen met Nando in de kring zetten, vlak bij de anderen. Dit is ooit anders geweest!
Er waren na afloop ook honden die aan de wereld geen boodschap meer hadden... maar over die kapoenen kan iedereen al meer dan genoeg lezen.

Met dank aan Alain Viaene voor de overheerlijke namiddag! Alain...een organisator eerste klas!
P.S.: Wil je nog meer foto's bewonderen? Even een mailtje naar Marc en ze belanden in jouw mailbox

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 21/10/2010