Hovawartinfo wandeling Slag der Zilveren Helmen 28/08/2005.
Slideshow ...
(Bekijk de Slideshow)
 

Dat Limburg de mooiste provincie van Vlaanderen is, wordt soms nog wel eens betwist. Wij zijn er stilaan sterk van overtuigd. Alain had voor ons een fikse wandeling uitgestippeld. Het traject omcirkelde het voormalige front waar Belgen en Duitsers op 12 augustus 1914 een verwoede veldslag leverden. Tot ieders verbazing werd die slag in het voordeel van onze troepen beslecht. Nu bijna een eeuw later getuigen het museum en een aantal andere monumenten van de gebeurtenissen. Het verloop van de veldslag, zoals deskundig gebracht tijdens ons bezoek aan het museum van de Slag der Zilveren Helmen, gaf ons al meteen de teneur mee voor die dag. Toen was het ng warmer en aan de kledij te zien van de soldaten moet het een ware hel geweest zijn. Overigens, Zilveren Helmen hoef je in de streek niet meer te zoeken. Het is een allusie op de helmen van de Duitse cavalerie. Hun blazoenen werden vervaardigd uit een legering van nikkel en koper, wat er voor zorgde (en zorgt) dat ze een zilveren uitzicht hadden (en nog steeds hebben behouden). Na het nuttigen van een "Halens Helmke", konden we het serieuze werk aanvatten. De eerste kilometers verliepen redelijk vlot en onze Hovawartjes konden naar hartenlust heen en weer hollen. Maar zoals altijd, van spelen komt kwelen. Plots was er voorin de groep tumult. Waar eerst Naboo als vechtersbaas gezien werd, bleek na vakkundig ingrijpen van Peter plots Axel als n van de kemphanen te verschijnen. Hij had Dunja's broer in een stevige greep genomen en was niet zinnens hem te lossen. Nadat de gemoederen bedaard waren, vervolgden we onze tocht. Axel mocht een uurtje aangelijnd de andere hondjes gadeslaan. Ondertussen schoof een prachtig landschap aan ons voorbij. Na het centrum van Loksbergen te hebben doorkruist, volgde de eerste nijdige klim van de dag. Op de top van de Molenberg werd nogmaals halt gehouden. Hoog tijd om onze vriendjes wat te verkoelen! De afdaling van deze heuvel bracht ons verder in de toenmalige linies van het Belgische leger. Inmiddels was de zon al naar zijn hoogste punt geklommen en naast de warmte begon stilaan de honger ook een woordje mee te spreken. Tijd voor de picknick! Elk beschikbaar hoekje schaduw werd algauw door ons ingenomen. Sommigen stelden vast dat ze de moeite gedaan hadden om wat fruit in hun proviand te voorzien, dit terwijl de grond bijna bezaaid lag met heerlijke appels en peren. Rust roest, dus na net iets meer dan een uurtje spoorde Alain zijn volgelingen aan om weer op pad te gaan. Langzaam maar zeker verstomden de gesprekken en kon je vaak alleen nog je eigen tred horen en het gehijg van de Hovawartjes. De omgeving aanschouwend en de uitleg over de slag in gedachten, groeide het respect voor de prestatie van de toenmalige soldaten. Bij de grens van de bebouwde kom van Diest maakte onze tocht zijn keerpunt. Nu liepen we recht op de stellingen van de vijand af. Dankzij de bouw van de autosnelweg, mochten we even verpozen onder de welkome schaduw van een brug. Dekking zoeken was nu de boodschap, niet tegen granaatinslagen maar tegen het geweld van de zon. Ondertussen bleek een aantal van ons al door de water voorraad te zijn voor hun hondjes. Vooral Marc had tegen zijn eigen principes gezondigd. Twee honden mee op tocht betekend ook dubbele lading water meezeulen. Gelukkig moesten Dunja en Axel het niet bekopen want Stefan en Sabrina hadden ruim voldoende water meegebracht. (waarvoor dank!) Met af en toe Loksbergen in zicht, naderde tergend langzaam ook het einde van de veldtocht. Onze route deed nog een hoeve aan. 's Morgens hadden we nog te horen gekregen dat hier bijzonder hevig gevochten werd, die bewuste 12de augustus. Nu mooi gerestaureerd en volledig opgaand in het omringende landschap. Alleen de gedenkplaat laat vermoeden welke gruwelen zich er destijds moeten hebben afgespeeld. Net als we de hoeve bekijken valt bijna letterlijk het eerste slachtoffer van onze wandeling. Obi zoekt elke streepje schaduw op en laat zich onmiddellijk op de grond vallen als Inge ook maar even stopt. De diagnose is vlug gesteld: oververhitting! Met de aankomst in zicht stuurde Alain Inge en Obi vooruit. Zonder nog te stoppen maalde het duo de laatste kilometer af, met in hun zog de anderen legioensoldaten. Het was nu wel echt voor iedereen "march or die" aan het worden. Eenmaal aangekomen op ons "vertrekpunt", was het even alle hens aan dek. Vlug een emmer water bestellen en Obi inmiddels in de schaduw installeren. Zelfs met het water voor de neus, slaagde hij er niet meer in om nog zelfstandig te drinken. Vlug zijn temperatuur laten dalen was dus nu wel de boodschap. Terstond werd ook weer een nieuwe term uitgevonden: EHVH oftewel Eerste Hulp Voor Hovawartjes. Gelukkig bleek het achteraf nogal mee te vallen. Eens alle andere Hovi's (en kleine Diddels niet te vergeten) voldoende vocht bijgetankt hadden, gingen we op zoek naar de menukaart. Deze mooie dag en meer dan prachtige wandeling moest toch minstens even goed afgesloten worden, culinair dan. We zijn tenslotte Belgen en houden er liefst een Bourgondische levensstijl op na, of wat dachten jullie?
Voor de deelnemers: krijg vooral geen nachtmerries van de foto's! Ontdek misschien dingen die je door je vermoeidheid gemist hebt!

Bekijk nog even de goedgevulde dag.
Foto's Hovawartinf wandeling 17/04/2005.

Deze presentatie bevat  34 (2,09 MB) foto's!
Hoe snel wil je de foto's na elkaar zien? (seconden):

 


 

 

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 21/10/2010