|
Dat Limburg de mooiste
provincie van Vlaanderen is, wordt soms nog wel eens betwist. Wij zijn
er stilaan sterk van overtuigd. Alain had voor ons een fikse wandeling
uitgestippeld. Het traject omcirkelde het voormalige front waar Belgen
en Duitsers op 12 augustus 1914 een verwoede veldslag leverden. Tot
ieders verbazing werd die slag in het voordeel van onze troepen
beslecht. Nu bijna een eeuw later getuigen het museum en een aantal
andere monumenten van de gebeurtenissen. Het verloop van de veldslag,
zoals deskundig gebracht tijdens ons bezoek aan het museum van de Slag
der Zilveren Helmen, gaf ons al meteen de teneur mee voor die dag. Toen
was het nóg warmer en aan de kledij te zien van de soldaten moet het een
ware hel geweest zijn. Overigens, Zilveren Helmen hoef je in de streek
niet meer te zoeken. Het is een allusie op de helmen van de Duitse
cavalerie. Hun blazoenen werden vervaardigd uit een legering van nikkel
en koper, wat er voor zorgde (en zorgt) dat ze een zilveren uitzicht
hadden (en nog steeds hebben behouden). Na het nuttigen van een "Halens
Helmke", konden we het serieuze werk aanvatten. De eerste kilometers
verliepen redelijk vlot en onze Hovawartjes konden naar hartenlust heen
en weer hollen. Maar zoals altijd, van spelen komt kwelen. Plots was er
voorin de groep tumult. Waar eerst Naboo als vechtersbaas gezien werd,
bleek na vakkundig ingrijpen van Peter plots Axel als één van de
kemphanen te verschijnen. Hij had Dunja's broer in een stevige greep
genomen en was niet zinnens hem te lossen. Nadat de gemoederen bedaard
waren, vervolgden we onze tocht. Axel mocht een uurtje aangelijnd de
andere hondjes gadeslaan. Ondertussen schoof een prachtig landschap aan
ons voorbij. Na het centrum van Loksbergen te hebben doorkruist, volgde
de eerste nijdige klim van de dag. Op de top van de Molenberg werd
nogmaals halt gehouden. Hoog tijd om onze vriendjes wat te verkoelen! De
afdaling van deze heuvel bracht ons verder in de toenmalige linies van
het Belgische leger. Inmiddels was de zon al naar zijn hoogste punt
geklommen en naast de warmte begon stilaan de honger ook een woordje mee
te spreken. Tijd voor de picknick! Elk beschikbaar hoekje schaduw werd
algauw door ons ingenomen. Sommigen stelden vast dat ze de moeite gedaan
hadden om wat fruit in hun proviand te voorzien, dit terwijl de grond
bijna bezaaid lag met heerlijke appels en peren. Rust roest, dus na net
iets meer dan een uurtje spoorde Alain zijn volgelingen aan om weer op
pad te gaan. Langzaam maar zeker verstomden de gesprekken en kon je vaak
alleen nog je eigen tred horen en het gehijg van de Hovawartjes. De
omgeving aanschouwend en de uitleg over de slag in gedachten, groeide
het respect voor de prestatie van de toenmalige soldaten. Bij de grens
van de bebouwde kom van Diest maakte onze tocht zijn keerpunt. Nu liepen
we recht op de stellingen van de vijand af. Dankzij de bouw van de
autosnelweg, mochten we even verpozen onder de welkome schaduw van een
brug. Dekking zoeken was nu de boodschap, niet tegen granaatinslagen
maar tegen het geweld van de zon. Ondertussen bleek een aantal van ons
al door de water voorraad te zijn voor hun hondjes. Vooral Marc had
tegen zijn eigen principes gezondigd. Twee honden mee op tocht betekend
ook dubbele lading water meezeulen. Gelukkig moesten Dunja en Axel het
niet bekopen want Stefan en Sabrina hadden ruim voldoende water
meegebracht. (waarvoor dank!) Met af en toe Loksbergen in zicht, naderde
tergend langzaam ook het einde van de veldtocht. Onze route deed nog een
hoeve aan. 's Morgens hadden we nog te horen gekregen dat hier bijzonder
hevig gevochten werd, die bewuste 12de augustus. Nu mooi gerestaureerd
en volledig opgaand in het omringende landschap. Alleen de gedenkplaat
laat vermoeden welke gruwelen zich er destijds moeten hebben afgespeeld.
Net als we de hoeve bekijken valt bijna letterlijk het eerste
slachtoffer van onze wandeling. Obi zoekt elke streepje schaduw op en
laat zich onmiddellijk op de grond vallen als Inge ook maar even stopt.
De diagnose is vlug gesteld: oververhitting! Met de aankomst in zicht
stuurde Alain Inge en Obi vooruit. Zonder nog te stoppen maalde het duo
de laatste kilometer af, met in hun zog de anderen legioensoldaten. Het
was nu wel echt voor iedereen "march or die" aan het worden. Eenmaal
aangekomen op ons "vertrekpunt", was het even alle hens aan dek. Vlug
een emmer water bestellen en Obi inmiddels in de schaduw installeren.
Zelfs met het water voor de neus, slaagde hij er niet meer in om nog
zelfstandig te drinken. Vlug zijn temperatuur laten dalen was dus nu wel
de boodschap. Terstond werd ook weer een nieuwe term uitgevonden: EHVH
oftewel Eerste Hulp Voor Hovawartjes. Gelukkig bleek het achteraf nogal
mee te vallen. Eens alle andere Hovi's (en kleine Diddels niet te
vergeten) voldoende vocht bijgetankt hadden, gingen we op zoek naar de
menukaart. Deze mooie dag en meer dan prachtige wandeling moest toch
minstens even goed afgesloten worden, culinair dan. We zijn tenslotte
Belgen en houden er liefst een Bourgondische levensstijl op na, of wat
dachten jullie? Bekijk nog even de goedgevulde dag.
|
