Negen moedige of onversaagde wandelaars blazen verzamelen in Comblain-au-Pont om elf uur. Hans haalde het uur van afspraak net niet maar dit keer speelden wegenwerken hinderpaal. Een GPS aan boord mag dan wel praktisch zijn maar alleen de beste en ook duurste versies vertellen je ook waar er werken je weg versperren. De dagen voordien had het ook hier veel geregend. Het zou dus uitkijken worden in de eerste kilometer. De deelnemers hadden natuurlijk onze beschrijving reeds gelezen en keken halsreikend uit naar wat komen ging. Als opwarmertje dus meteen steil tegen de helling omhoog. Het steilste stuk lag er inderdaad uitermate glibberig bij en deed een aantal onder ons wanhopig naar grip zoeken. Uitschuivers bleven gelukkig tot dan zonder erg. Zij die wel de juiste schoenen aanhadden, liepen zich al gauw te pletter tegen een rotswand. Op hun vraag hoe het hier verder moest, kwam droog het antwoord van Peter dat het hier op handen en knieën verder ging. Door een natuurlijke tunnel. Net zoals tijdens onze verkenning, behoefden onze hondjes geen aanmoediging om deze hindernis te nemen. In tegendeel, om te vermijden dat sommigen zich tezelfdertijd met hun baas door de nauwe schacht zouden wurmen, dienden deze lieve enthousiastelingen even kordaat aan de lijn gehouden te worden totdat baaslief voorbij de hindernis was. Bijkomend probleempje was nog dat niet alle reutjes even lief met elkaar zouden omspringen, dus het was even organiseren om iedereen veilig aan de andere kant van de rots te krijgen. Kort samengevat: hond afgeven, rugzak afdoen, rugzak doorgeven, door de pijp kruipen, enthousiaste hond tegenhouden, rugzak terug over de schouders en dit alles op een redelijk smal en glibberig richeltje. Het was dan ook niet te verwachten dat hier iets zou kunnen gebeuren. Helaas kwam deze twijfelachtige eer aan de jongste van het pak toe. Tuur ontfermde zich over Dante maar die dook iets te fel van de richel en trok zo Tuur een metertje lager. Een pijnlijke enkel liet even een zacht gevoel van paniek opkomen. Gelukkig viel het allemaal nog mee en kon Tuur zijn weg verder zetten. Na de passage door de grote poort in de volgende rots, mochten de gastheren hun gevolg de volgende en gevaarlijkste hindernis van de wandeling voorschotelen. De steile afdaling (what goes up...) had meer iets van een roetsjbaan. Uitkijken was dus de boodschap!  Gelukkig kwam iedereen veilig en op eigen tempo beneden. Even bekomen aan de kleine bron om dan gezwind de weg verder te zetten. Het vlakke stuk was van korte duur, dus iedereen mocht meteen op zoek naar zijn tweede adem om de volgende helling te nemen. De pracht van het bos maakte de klim echter een stuk aangenamer. Als beloning kreeg iedereen boven een indrukwekkend zicht op de hoger gelegen weilanden, overspannen met een dreigende hemel. Gelukkig hielden we het, wat onze bovenkleding betrof, tot dan toe droog. Tussendoor nam Peter uitgebreid de tijd om de nodige foto's bij elkaar te schieten. Gestaag klommen we nu verder naar het hoogste punt van onze wandeling. 250 meter boven de zeespiegel en 150 meter hoger dan het vertrekpunt. Van dan af was het dalen tot in de vallei. Even voorbij een bocht in de brede veldweg kregen heethoofden Obi en Chicco het met elkaar aan de stok. Je hebt nu eenmaal van die stoere jongens die het niet kunnen laten om hun krachten te willen meten met elkaar. Dit was andermaal buiten de waard of beter Peter gerekend. Met de behendigheid van een slangenbezweerder, greep hij op het juiste moment Obi vast en liet zo toe dat Chicco zich uit de voeten kon maken. De sukkelaar zat namelijk tegen een prikkeldraad aangedrukt en kon geen kant meer uit, laat staan zich deftig verdedigen. Verder bleef het rustig op de wandeling. Wie nog energie te veel hadden waren Lara en Dunja. Zij struinden geregeld de groep af en wisten zich best te vermaken. Na de passage langs de Ourthe doemden de eerste huizen van Comblain voor ons op. Een stel inwoners had langs de oever van de stroom zowaar een barbecue aangestoken maar niet voor ons zo bleek. Jammer! Tijdens onze verkenning was Comblain een bijna uitgestorven oord geweest. Nu was er een volkstoeloop van jewelste en dit alles vanwege een markt en een paar kermisattracties. Gelukkig vonden we nog een zitje op het terras van het café waar ze ons de vorige maal gastvrij hadden ontvangen. Enig minpunt was dat uitgerekend nu de dreigende wolken een fijne mist op ons loslieten. De pret kon er echter niet door bedorven worden. De warmte van onze vriendschap en het uitgelezen gezelschap van onze Hovawartjes zal hier wel niet vreemd aan geweest zijn. Terzijde moeten we nog even meegeven dat we gedurende onze rustpauze zelf al uitgroeiden tot een bezienswaardigheid. We zaten hier dan al wel over de helft van onze tocht, er dienden nog twee hellingen genomen te worden. De eerste weer steil maar eerder kort, de tweede wat langer maar gestaag. Het tempo bleef op Hovawart niveau, vrij vertaald als stevig. Dit bleek echter nu zijn tol te eisen bij Monik. Zij was niet in topconditie maar had er de voorkeur aan gegeven om toch met ons mee te gaan eerder dan thuis te blijven. Niet uit medeleven maar omwille van een ongeschreven wet die stelt dat je nooit iemand alleen mag achterlaten in de bergen, bleef Marc haar gezelschap houden. Mits de nodige stops haalden ook zij de finish. Terwijl zij nog aan hun afdaling bezig waren, kregen de reeds aangekomen hondjes de kans om hun borst eens nat te maken in de Ourthe. De gezwollen stroom had nog steeds een stevig debiet en de Hovawartjes die zich aan een frisse duik waagden konden deze stroming nog net aan. Onze kleinste telg, Diddle, wilde zijn vriendjes wel achterna maar een Chihuahua, hoe moedig dan ook, zou het snel moeten afleggen tegen de stroming. Gelukkig wist hij even verder de oever te bereiken en uit het water ontkomen. Inmiddels was heel de groep terug samen en kregen we zelf ook een koude douche. Gelukkig stonden de wagens vlakbij. Op jacht naar iets eetbaars en wat warmte, verzeilden we in Aywaille. Een leuke gemeente met tal van horecazaken. Helaas bleek alras dat die zaken die reeds geopend waren, ook geen plaats meer konden bieden aan onze groep. Een overdekt terras had nog wel gekund maar gezellig warm kunnen zitten was net iets leuker. Na wat rond speuren vonden we uiteindelijk dat waar België toch beroemd voor is: een frituur. Maar wat voor eentje! Ruim, kraaknet en best gezellig. Ook de prijzen voor een volledig menu bleken zelfs goed mee te vallen. Na onze gastronomische maaltijd konden we dan, moe maar voldaan, huiswaarts keren. Niet zonder dat we eerst de nodige complimenten in ontvangst mochten nemen met de keuze van onze wandeling. Er zitten dus toch nog avonturiers in ons Hovawartlandje!

Met dank aan Marleen, Monik, Alain, Hans, Michaël, Ronald en Tuur voor hun deelname en natuurlijk ook de hondjes die ze mee hadden.