Weer of geen weer, wij trekken er altijd op uit! Onderweg naar Zoersel valt de regen nog met bakken uit de hemel. Het zal ons er echter niet van weerhouden om er een fijne dag van te maken. Iets voor elf uur staan onze gids Alain met vrouwtje Inge en moedige Els (helemaal uit de buurt van Rotterdam!) paraat om de wandeling aan te vatten. ondertussen begint de lucht uit te klaren en heeft het opgehouden met regenen. Het zal die dag zelfs nog aangenaam wandelweer worden, zonder één druppel regen! Zoals we reeds aangekondigd hadden in onze mailing, had Alain er weer zijn werk van gemaakt. Hij wist ons meteen te vertellen dat we ook nu weer door een historisch gebied zouden trekken. De modderige wegen volgden immers lange tijd het antitank kanaal uit de eerste wereldoorlog. Dit kanaal, samen met talloze forten, vormden destijds de verdedigingsgordel om Antwerpen. Nergens anders kan je deze stille getuigen nog zo goed bewaard terug vinden als in deze streek. Alle hondjes mogen ondertussen heerlijk vrij rondlopen, behalve Axel. Om mogelijke gevechten te vermijden tussen hem en Obi of Naboo, kan hij maar beter aangelijnd blijven. Af en toe worden ook Obi en Naboo eens aangelijnd en mag Axel even van zijn vrijheid genieten. Wie Axel kent, weet dat hij soms gevaarlijk zwaar kan uithalen als hij uitgedaagd wordt. Dit gebeurd ook alleen maar als er teven in de buurt zijn. De macho! Naboo heeft weinig oog voor de natuur. Hij bekijkt Jadzea en af en toe Cajsa met wel heel verliefde ogen! Axel trouwens al niet minder. Obi heeft er helemaal geen last van en neemt af en toe een frisse duik in het kanaal. Terwijl we verder ploeteren, begint de zon zo nu en dan al door de wolken te breken. Ondanks de moeilijk begaanbare paden, houden we er toch stevig de pas in. Na iets meer dan een uur zijn we reeds op ons keerpunt. Aan het op het keerpunt gelegen fort heeft een visclub er haar kantine opgetrokken. Buiten lonkt een bord iedere voorbijganger naar binnen. "Iedereen is welkom" luidt de tekst en dat geldt ook voor onze modderige Hovawartjes. "Als straks die mannen binnenkomen wordt het hier toch smerig" neemt meteen alle twijfels weg of ze hier in deze toestand wel binnen mogen. Van gastvrijheid gesproken. Natuurlijk krijgen onze lieverds direct alle aandacht van de aanwezigen.  Een stelletje verloren gelopen jagers willen meteen alles weten over die wel zeer zeldzame verschijningen. Met plezier vertellen we hen in een notendop alles wat ze willen weten. Ondertussen zorgt Inge ervoor dat alle hondjes wat te drinken hebben, alsof er onderweg niet voldoende plassen waren om uit te drinken! Toch laten ze zich deze persoonlijke attentie niet aan zich voorbijgaan. Nu ja, je krijgt als hond niet alle dagen te drinken van een eerste klas stewardess! (behalve Obi en Naboo natuurlijk) Ook de mensen moeten dringend vocht tot zich nemen. Een voor Els bedoelde koffie nam plots een duik op het dienblad en een geut heet water belandde aldus op de trui van Marc. Gelukkig had hij die even voordien wel uitgedaan en hing zijn trui over de leuning van de stoel naast hem. De filter werd meteen aangevuld maar dit zorgde weer voor een ander probleempje: nu zat er teveel water in en dreigde de tas over te lopen. Els nam resoluut een besluit en goot prompt het overtollige water in de op de vensterbank geplaatste bloempot. Hilariteit alom als we vaststellen dat de bloemen uit kunststof bestaan! Met Belgisch water weet je echter nooit en stel je maar eens voor dat die kunstbloemen toch eens zouden gaan groeien...  Als we wat bekomen zijn van onze licht geforceerde mars, is het tijd om weer op te stappen. Al meteen mogen onze zweetklieren zich weer in werking stellen. Een zeer korte maar steile klim tot bovenop het fort doet ons al meteen weer naar adem happen. Els verdwijnt uit het zicht en is even zoek. Gelukkig daagt ze enkele minuten later weer op. In plaats van de "gemakkelijkste" weg naar de top had ze eigenlijk de moeilijkste gevonden! Opnieuw zetten we onze weg verder. Nu ja, weg? Een volwaardig modderbad heeft er niet aan. Even raken we de drukke verkeersader tussen Antwerpen en Turnhout. Door de begroeiing verstomt het geraas van het verkeer al gauw en is het hijgen van onze Hovawart's bijna het enige wat de stilte verstoord. we duiken nu een woonwijk in. Eentje van het type met buitenverblijven die al dan niet permanent bewoond worden. Er staan zelfs waarachtige pareltjes tussen en elke eigenaar beschikt er over een flink stuk grond. Plots staan we terug in de bewoonde wereld: een oude toegangsweg, voorzien van kasseien brengt ons tot bij het fort van Oelegem. Het is, van de grote gordel rond Antwerpen, het best bewaarde fort. Het is dan ook hermetisch afgesloten voor het grote publiek. Overigens een uitgelezen plek om je hond eens te laten zwemmen. Wat Obi, Axel en Cajsa meteen in de praktijk brengen. Naboo had geen zin om te zwemmen. Die was weer veel te nieuwsgierig naar Jadzea. We stappen volledig rond het fort of tenminste, we trachten de voeten zo veel mogelijk droog te houden want het pad heeft hier meer iets van een oefenterrein voor amfibievoertuigen. Gelukkig blijft de zon ons ondertussen verwarmen. Paardensporen verraden dat we dichter in de buurt komen van ons vertrekpunt: de Liefkeshoekhoeve. Het venijn zit altijd in de staart zegt men: op een weg waar duidelijk aangegeven stond dat er geen paarden door mochten werden we plots belaagd door niet minder dan drie ruiters te paard. Twee hobbelden ons tegemoet terwijl de ander ons in de rug aanviel. Wederom de perfecte oefening om de aandacht van je hond bij jou te houden. De lessen van Alain helpen: geen enkele hond haalde uit naar de paarden. Dit hebben we al wel anders beleefd! Nog enkele honderden meter en dan doemen de contouren van de manege weer op. Ofschoon we van de zon zouden kunnen genieten op het terras van de zaak, opteren we toch maar om ons een stek aan de haard uit te zoeken. Zoals altijd sluiten we deze wandeling af met een natje en een droogje. De gezellige babbel hoort er natuurlijk ook bij. Veel te vlug moeten we weer afscheid nemen van elkaar maar gelukkig niet voor lang.
 

Alain, bedankt voor het gidsen, de aanwezigen voor hun deelname!
De afwezigen hadden echt wel ongelijk!

Inge en Alain ammuseren zich.	Naboo kan Jadzea niet met rust laten.	Naboo en Obi: één en al aandacht!
De dorstigen laven...	Klaar voor het tweede deel.	Boven op het fort.
Obi!! Apport!	Ook Cajsa wil even zwemmen.	Verder door de modder.
Even in de bewoonde wereld...	Modder in overvloed...	Even een alternatieve route.

Tot slot... Bedankt voor jullie aanwezigheid.