|
Iedereen weet dat het leven soms grillige
sprongen kan nemen. De planning voor het weekeinde van 20 en 21 mei zag
er oorspronkelijk voor Marc helemaal anders uit en had hij niet kunnen
deelnemen aan de door
Alain en Franz georganiseerde training op de terreinen van Hondenschool
De Drie Linden. Deze school heeft als specialiteit het GHP programma.
Gehoorzaamheid en pakwerk noemen ze dit voluit. Grote spelbreker die
namiddag was toch wel het weer. Met de regelmaat van de klok viel de
regen met bakken uit de hemel. Niet ideaal om les te volgen maar toch.
Tussen twee stortbuien door kregen we toch de kans om één en ander bij
te leren. Om te beginnen kregen we allemaal de opdracht om onze honden
te laten volgen zoals we dat gewend waren. Na elke opdracht kregen we
meteen ook te horen waar we konden bijsturen. Ongelofelijk maar toch
waar: zij die de raad volgden van hun trainer zagen plots het gedrag van
hun
hond veranderen. Zo kregen we dus de ene na de andere opdracht
voorgeschoteld en dit op persoonlijk niveau. Je trainde er dus niet in
één groep maar met maximaal 3 combinaties.
Normaal krijg je hier individuele begeleiding
maar omdat het voor ons initiatie betrof, kon dit best met 2 of 3
honden. Wachten hoefde nauwelijks en je kon ook leren uit de fouten van
je collega. Terwijl we zo aan het oefenen waren, brak de zon zelfs door
en werd het algauw veel te warm. Hovawartjes blijven de zon boven halen
als ze verzamelen. Om de rust en de kalmte op en rond het terrein te
bewaren, was het na dit deel van de demonstratie wel noodzakelijk dat de
hondjes terug naar de auto's gebracht werden. Zo hadden ze tijd om tot
rust te komen voor het volgende onderdeel: het pakwerk. Maar eerst even
aan de innerlijke mens gedacht natuurlijk. Nauwelijks had iedereen een
plaatsje
 bemachtigd
in de ruime kantine van de club of daar openden zich alweer de
hemelsluizen. Prettig voordeel voor ons want de anders zo stoere en niet
te vermurwen trainers bleven ook lekker op hun stoel zitten wachten tot
de bui over was. Zo hadden wij natuurlijk wat meer tijd om wat bij te
praten en komende activiteiten te bespreken. Schone liedjes duren echter
niet lang en na regen komt soms ook nog wel eens zonneschijn. Iedereen
dus terug naar buiten en hondjes uit de auto. Wel één voor één dit keer
wel te verstaan. Eerst weer een mooie demonstratie van iemand die deze
sport al degelijk onder de knie had en ook al op het hoogste niveau
meedraaide. Nadien was het dan weer onze beurt. Alleen Axel mocht van
zijn baas niet zijn tandjes in de mouw van de pakwerker zetten. Die
sukkelde nog steeds met
 problemen
met spierontstekingen. Geen onnodige risico's genomen dus. Voor Elmo en
zijn zus Ebony was dit het moment dat ze voor het eerst met een
pakwerker te maken kregen. Uiteraard
kregen ze nog geen mouw voorgeschoteld, wel een strak geplooid stuk
jutte. Elmo bleek nogal gretig in te gaan op de uitdagende houding van
die man voor hem en even later kreeg Elmo zijn baasje dan ook te horen
dat hij wel moest uitkijken dat Elmo niet toevallig naar het gezicht zou
bijten van onze prooi van dienst. Net als voor elke andere deelnemende
hond, eindigde deze oefening voor Elmo dat hij zijn buit
mee mocht nemen tot aan de auto. En fier dat
hij was! Nu nog die buit
 lossen
en dan hup, terug gaan uitblazen bij zijn grote broer Axel. Na afloop
beaamden alle deelnemers dat dit bijzonder leerrijk geweest was en zeker
voor herhaling vatbaar. Helaas dat voor sommigen
onder ons deze terreinen wel vrij ver liggen,
zeker in combinatie met de trainingsuren tijdens de week. Verder valt er
op deze school helemaal niks aan te merken. Enkel mensen gezien, gehoord
en gesproken die perfect wisten waarmee ze bezig waren en die elke hond
op de juiste manier benaderden. Alain en Franz
kunnen van geluk spreken dat deze school
zowat in hun achtertuin gelegen is.
Bedankt in ieder geval voor dit initiatief en laat ze maar alvast weten
dat we dit waarschijnlijk dit jaar nog wel eens overdoen. Hopelijk is
het weer dan iets beter en mogen we nog meer deelnemers begroeten.
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)