Met Peter opgevorderd om een zieke collega te vervangen mocht Marc voor één keer de klus zelf klaren. Met een bang hartje wachtte hij op de eerste gegadigden. Uiteindelijk kwamen meer vrienden opdagen dan verwacht. Nu ja, op training verschijnen altijd de vaste waarden. Thema van de dag: aandacht. Probeer maar eens les te geven als je minder dan 24 uur tevoren vernomen hebt dat de hond van één van je beste vrienden het leven gelaten heeft. Een helse opdracht! Kleef daarbij een cocktail van snijdende wind en fijne sneeuw en je hebt alle ingrediënten om volledig af te gaan. Gelukkig zijn Hovawartjes verstandige honden en behoeven ze niet altijd een sterke hand om te gehoorzamen. Dus, domweg beginnen en verbaasd zijn over het resultaat. Na een korte theoretische uiteenzetting was het hoog tijd om de poten en benen op te warmen. Bedoeling was dus om de aandacht bij de eigen baas te houden en nergens anders. Geen gemakkelijke opgave voor eigenaars van een Hovawart. Die hondjes hebben een behoorlijk gevoel van eigenwaarde en hoeven eigenlijk geen oppas. Dat doen zij immers voor ons! Leuk om onze vrienden over het terrein te zien stappen en inmiddels te trachten de oplettendheid van hun lieveling in de hand te houden. Bij sommigen lukte dit vrij aardig tot zeer goed. Bij anderen was het een pure catastrofe. Na een klein uurtje oefenen waren de hondjes totaal opgewarmd en de baasjes compleet bevroren. Hoogtijd om even te pauzeren. Bij het verlaten van het terrein stonden ons twee zéér moedige mensen op te wachten: Renate en Thomas. Voor Renate was het allemaal nog te zwaar en ze liet haar tranen de vrije loop. Zij mocht echter rekenen op een aantal mensen uit onze kring om haar op te beuren en te troosten. In nood leer je altijd je ware vrienden kennen! Nadat iedereen min of meer opnieuw ontdooit was, konden we het tweede deel aanvatten. Inmiddels hadden de weergoden de hemelsluizen nog iets verder open getrokken en werden de oefeningen in zake aandacht dus ook veel moeilijker. Het programma werd echter snel afgewerkt: ter plaatse blijven, apporteren en oproepen met al dan niet onderbreken. Foutloos parcours bij het ter plaatse blijven, alleen Elmo vond het nodig om zo nu en dan zich op te richten en een andere plaats op te zoeken. Het apporteren hield alleen problemen in voor de baasjes: het voorwerp door een torentje mikken was niet voor iedereen even gemakkelijk, zelfs voor Marc leverde dit problemen op!! Oproepen en dan naar de geborgenheid van de kantine, drummen dus om eerst te mogen...hoewel sommigen nog even verder trainden met hun lieveling.
Uiteindelijk verzamelde iedereen zich rond de tafels en werd er naar aloude gewoonte nog nagekaart over Hovawartjes, of wat dachten jullie! Ondertussen mocht Elmo op het matje komen bij An Abrams, niet om op zijn donder te krijgen maar wel om een geschikt recept te kunnen samenstellen uit de talloze Bachbloesems. Onze kleine schelm is namelijk iets te hevig om echt goed te kunnen gehoorzamen. Wie denkt ook nood te hebben aan zulke therapie voor zijn Hovawart mag ons hiervan op de hoogte brengen. We brengen je graag met haar in contact!
Jammer dat Jadzea dit alles moest missen. We hadden aan haar een prachtig voorbeeld gehad hoe bepaalde Hovawartjes de bedoelingen van hun baasje compleet in de war kunnen sturen. Op de volgende afspraak zal ze zeker weer aanwezig zijn. Mogelijk is Alain dan ook terug uit Afrika en kan hij een deel van de trainingen terug overnemen.