|
 Cadzand,
of eigenlijk Cadzand-bad, heeft iets van een mondaine badplaats aan de
Côte d'Azure. In het najaar is het er ook nog altijd aangenaam vertoeven
en de horeca heeft hiervoor een bron van inkomsten aangeboord. Het hele
jaar door zijn alle strandpaviljoenen geopend en overal zijn honden
toegelaten op de terrassen. Vanaf september tot eind mei mogen de
viervoeters en ook vrij rondlopen op het strand. Reden te meer om daar
nog eens lekker te gaan uitwaaien.
Stevige schoenen, een warme trui en regenkledij aangetrokken om daar tot
de vaststelling te komen
 dat
het nog behoorlijk zacht was voor de tijd van het jaar. Wind was er wel
maar ook niet overdreven. Een hele wandeling puffen dus. Afspraak aan de
parking om 11 uur. Nu ja, omstreeks die tijd verscheen de eerste
Hovawart neus aan het venster van een mono volume wagen. Zanna liet al
meteen van zich horen toen ze Elmo zag staan. Geen dikke vriendjes die
twee! Dan verschenen ook Carry Van Avermaet met echtgenoot én met Branco,
Dunja (niet La Dunja maar Von Gaudihof) en een nog van de dood geredde
hond (wel geen Hovawart maar wel Black & tan - nog maar eens het bewijs
dat de Hovawart eigenaars het hart op de juiste plaats dragen als het
 over
honden gaat). Erg blij dat we ook eens iemand van het bestuur van de BHC
mochten verwelkomen. Ondertussen nog telefoon gekregen van een hopeloos
verloren gereden Marleen en Sigrid. Hen zouden we eerst uren later te
zien krijgen. De rest van het gezelschap kwam ook wel de parking
opdraaien maar ging toen meteen weer op zoek naar een niet-betalend
plaatsje. Toegegeven, iets meer dan 8 Euro neertellen voor een dagje je
auto achter te laten op een niet eens afgesloten parking, is wel een
stevig tarief.
Uiteindelijk, na aankomst van Marleen
 (zonder
zieke Tom) met Matisse, Renate & Thomas met Luna en Nando zette de
karavaan zich in beweging. Eens over de dijk, kregen we meteen de koele
zeebries in de rug en met een beetje turen kon men zelfs Zeeland zien
liggen. Bij aankomst op het strand kregen de meeste Hovawartjes de
vrijheid. Renate kwam even met Marc overleggen wat ze met Nando zouden
gaan aanvangen. Vermits hij zich reeds voorbeeldig gedragen had tijdens
de begroeting besloten ze hem ook maar eens de vrije loop te laten. Je
kon meteen merken dat hij dit erg
 fijn
vond! Als een uitgelaten kermisvogel stormde hij over het strand. Zijn
vreugde zou echter van korte duur zijn... Nadat hij eerst Elmo tot twee
maal toe een lesje leerde in onderdanigheid liep hij nog eens een rondje
langs de roedel. Ofschoon hij reeds kort daarvoor neus tegen neus met
Axel gestaan had en ze mekaar ongemoeid gelaten hadden, was het moment
daar dat ze met elkaar in conflict gingen. Geheel onverwacht overigens.
Wat met Nando en Chicco op enkele seconden voorbij was, duurde nu veel
te lang. Geen van beide heethoofden wilde zich gewonnen geven. Ingrijpen
was dus de boodschap. Onversaagd greep Peter de kemphanen bij de
nekharen. Zodra Marc zich van Elmo kon bevrijden (die was even terug aan
de leiband),
 kon
hij Peter daarbij helpen . Eerst even de hondjes laten kalmeren en dan
de schade opmeten. Bij Nando kwam er bloed aan te pas. Zijn voorpoot
bleek wat te bloeden. Axel daarentegen hield zijn rechter voorpoot
omhoog ten teken dat hij ook wel pijn had. Jammer genoeg voor hem had
zijn baas hem al meteen door. Hij voerde weer een nummertje zielig doen
op om een mogelijke straf te ontlopen. Nando moest de wandeling
voortijdig staken en droop met de staart tussen de poten achter zijn
baasjes af. Nét had hij de hielen gelicht of Axel sleurde zijn baas naar
de plaats waar zijn tegenstrever had gezeten. Ikke pijn baas? Helemaaaal
nie! Voor wie Axel niet kent: het is een valse trage en een behoorlijk
dominante reu,
 ook
al weet hij dat zeer goed te verbergen. Nadat de rust (en de rangorde)
hersteld was konden we onze tocht verder zetten. De aanwezigheid van de
branding leek echter op geen van onze vriendjes enige aantrekkingskracht
te kunnen uitoefenen. Zelfs waterhond Matisse liet zich niet verleiden
tot een frisse duik. Dat hebben we al ander geweten! Gelukkig kon haar
baasje haar zinnen eens verzetten. Blij dat we je af en toe aan het
lachen gekregen hebben Marleentje!
Wat het verloop van onze wandeling betrof: we liepen vanaf Cadzand
richting monding van de Westerschelde. Zo hadden we rechts een mooi
overzicht op de uitgestrekte duinenrij en links de bakens van de
Wielingen. Voor kenners: één van de punten waar alle scheepvaartverkeer
 van
en naar Antwerpen rekening mee moet houden. Na iets meer dan een uur
doemden in de verte (en aan de andere oever) de donkere contouren op van
Vlissingen. Hoog tijd om even halt te houden. Zoals reeds geweten: op
het terras zijn alle honden toegelaten. Van de wind verdoken, bleek het
er zelfs nog goed vertoeven. Carry en gevolg nam hier afscheid van de
groep. Zij hadden die dag nog andere verplichtingen en ze wilden ook
Branco eens laten loslopen. Die had al heel dit stuk aangelijnd gestapt
en had het natuurlijk dubbel en dik verdiend. Na onze kleine pauze, tijd
om onze beentjes weer te strekken. Met het keerpunt in zicht, kregen Guy, Mich en Olivia nog wat informatie mee van Marc over de omgeving.
Niet dat hij van die streek afkomstig zou zijn maar 20 jaar maritieme
loopbaan bezorgt
 een
mens hopen parate kennis die je op die momenten dan kan delen.
Na het keerpunt kwam zowaar Marleen, Sigrid, Dante en Diddel opdagen. Ze
hadden het dus toch nog kunnen vinden... een GPS zou niet slecht zijn
zeker? Vrolijk taterend slenterden we terug naar Cadzand-bad. Nog even
moesten al onze Hovawartjes aan de lijn: ook de club van de Hongaarse
Visla's had deze dag en plaats uitgekozen om eens te komen wandelen.
Jongens! Dit was echt om jaloers op te zijn: als we 100 Visla
jachthonden hebben zien lopen dan was het nog weinig. En geloof ons, dit
ras is ook niet massaal aanwezig in België!
Als afsluiter van deze mooie dag streken we neer in één van de
eetgelegenheden. Wederom ook hier geen probleem om met onze viervoeters
toegang te krijgen. En ze hadden er nog lekker eten ook!
Voor zij die nog willen weten hoe het nu met
Nando afgelopen is: na verzorging in Cadzand-bad met een zalfje uit een
lokale apotheek heeft hij met Luna en zijn baasjes nog een leuke
wandeling kunnen maken. De dag nadien was hij alweer de oude en zo te
horen heeft hij er zeker geen trauma
aan overgehouden, in tegendeel. Wel jammer dat Renate en Thomas niet
heel de wandeling met ons hebben kunnen mee doen. Oprechte
verontschuldigingen in naam van Rambo
 Axel.
Hij begint wel een reputatie op te bouwen in het Belgische Hovawart
milieu...
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)