Hovawartinfo wandeling Cadzand 11-11-2005.

Klaaar voor de wandeling, en de rest?Cadzand, of eigenlijk Cadzand-bad, heeft iets van een mondaine badplaats aan de Côte d'Azure. In het najaar is het er ook nog altijd aangenaam vertoeven en de horeca heeft hiervoor een bron van inkomsten aangeboord. Het hele jaar door zijn alle strandpaviljoenen geopend en overal zijn honden toegelaten op de terrassen. Vanaf september tot eind mei mogen de viervoeters en ook vrij rondlopen op het strand. Reden te meer om daar nog eens lekker te gaan uitwaaien.
Stevige schoenen, een warme trui en regenkledij aangetrokken om daar tot de vaststelling te komen
Wachten op de voltallige groep.dat het nog behoorlijk zacht was voor de tijd van het jaar. Wind was er wel maar ook niet overdreven. Een hele wandeling puffen dus. Afspraak aan de parking om 11 uur. Nu ja, omstreeks die tijd verscheen de eerste Hovawart neus aan het venster van een mono volume wagen. Zanna liet al meteen van zich horen toen ze Elmo zag staan. Geen dikke vriendjes die twee! Dan verschenen ook Carry Van Avermaet met echtgenoot én met Branco, Dunja (niet La Dunja maar Von Gaudihof) en een nog van de dood geredde hond (wel geen Hovawart maar wel Black & tan - nog maar eens het bewijs dat de Hovawart eigenaars het hart op de juiste plaats dragen als het De dijk omhoog naar het strand.over honden gaat). Erg blij dat we ook eens iemand van het bestuur van de BHC mochten verwelkomen. Ondertussen nog telefoon gekregen van een hopeloos verloren gereden Marleen en Sigrid. Hen zouden we eerst uren later te zien krijgen. De rest van het gezelschap kwam ook wel de parking opdraaien maar ging toen meteen weer op zoek naar een niet-betalend plaatsje. Toegegeven, iets meer dan 8 Euro neertellen voor een dagje je auto achter te laten op een niet eens afgesloten parking, is wel een stevig tarief.
Uiteindelijk, na aankomst van Marleen
Nandoo wacht op de anderen...(zonder zieke Tom) met Matisse, Renate & Thomas  met Luna en Nando zette de karavaan zich in beweging. Eens over de dijk, kregen we meteen de koele zeebries in de rug en met een beetje turen kon men zelfs Zeeland zien liggen. Bij aankomst op het strand kregen de meeste Hovawartjes de vrijheid. Renate kwam even met Marc overleggen wat ze met Nando zouden gaan aanvangen. Vermits hij zich reeds voorbeeldig gedragen had tijdens de begroeting besloten ze hem ook maar eens de vrije loop te laten. Je kon meteen merken dat hij dit erg Op sleep zonder signalen!fijn vond! Als een uitgelaten kermisvogel stormde hij over het strand. Zijn vreugde zou echter van korte duur zijn... Nadat hij eerst Elmo tot twee maal toe een lesje leerde in onderdanigheid liep hij nog eens een rondje langs de roedel. Ofschoon hij reeds kort daarvoor neus tegen neus met Axel gestaan had en ze mekaar ongemoeid gelaten hadden, was het moment daar dat ze met elkaar in conflict gingen. Geheel onverwacht overigens. Wat met Nando en Chicco op enkele seconden voorbij was, duurde nu veel te lang. Geen van beide heethoofden wilde zich gewonnen geven. Ingrijpen was dus de boodschap. Onversaagd greep Peter de kemphanen bij de nekharen. Zodra Marc zich van Elmo kon bevrijden (die was even terug aan de leiband), Eindelijk de vrijheid!kon hij Peter daarbij helpen . Eerst even de hondjes laten kalmeren en dan de schade opmeten. Bij Nando kwam er bloed aan te pas. Zijn voorpoot bleek wat te bloeden. Axel daarentegen hield zijn rechter voorpoot omhoog ten teken dat hij ook wel pijn had. Jammer genoeg voor hem had zijn baas hem al meteen door. Hij voerde weer een nummertje zielig doen op om een mogelijke straf te ontlopen. Nando moest de wandeling voortijdig staken en droop met de staart tussen de poten achter zijn baasjes af. Nét had hij de hielen gelicht of Axel sleurde zijn baas naar de plaats waar zijn tegenstrever had gezeten. Ikke pijn baas? Helemaaaal nie! Voor wie Axel niet kent: het is een valse trage en een behoorlijk dominante reu, Gezellig samen op de wandel.ook al weet hij dat zeer goed te verbergen. Nadat de rust (en de rangorde) hersteld was konden we onze tocht verder zetten. De aanwezigheid van de branding leek echter op geen van onze vriendjes enige aantrekkingskracht te kunnen uitoefenen. Zelfs waterhond Matisse liet zich niet verleiden tot een frisse duik. Dat hebben we al ander geweten! Gelukkig kon haar baasje haar zinnen eens verzetten. Blij dat we je af en toe aan het lachen gekregen hebben Marleentje!
Wat het verloop van onze wandeling betrof: we liepen vanaf Cadzand richting monding van de Westerschelde. Zo hadden we rechts een mooi overzicht op de uitgestrekte duinenrij en links de bakens van de Wielingen. Voor kenners: één van de punten waar alle scheepvaartverkeer
Matisse houdt het bij pootje baden.van en naar Antwerpen rekening mee moet houden. Na iets meer dan een uur doemden in de verte (en aan de andere oever) de donkere contouren op van Vlissingen. Hoog tijd om even halt te houden. Zoals reeds geweten: op het terras zijn alle honden toegelaten. Van de wind verdoken, bleek het er zelfs nog goed vertoeven. Carry en gevolg nam hier afscheid van de groep. Zij hadden die dag nog andere verplichtingen en ze wilden ook Branco eens laten loslopen. Die had al heel dit stuk aangelijnd gestapt en had het natuurlijk dubbel en dik verdiend. Na onze kleine pauze, tijd om onze beentjes weer te strekken. Met het keerpunt in zicht, kregen Guy, Mich en Olivia  nog wat informatie mee van Marc over de omgeving. Niet dat hij van die streek afkomstig zou zijn maar 20 jaar maritieme loopbaan bezorgt Ik wil niet meer in het water baas.een mens hopen parate kennis die je op die momenten dan kan delen.
Na het keerpunt kwam zowaar Marleen, Sigrid, Dante en Diddel opdagen. Ze hadden het dus toch nog kunnen vinden... een GPS zou niet slecht zijn zeker? Vrolijk taterend slenterden we terug naar Cadzand-bad. Nog even moesten al onze Hovawartjes aan de lijn: ook de club van de Hongaarse Visla's had deze dag en plaats uitgekozen om eens te komen wandelen. Jongens! Dit was echt om jaloers op te zijn: als we 100 Visla jachthonden hebben zien lopen dan was het nog weinig. En geloof ons, dit ras is ook niet massaal aanwezig in België!
En het gesprek gaat over...
Als afsluiter van deze mooie dag streken we neer in één van de eetgelegenheden. Wederom ook hier geen probleem om met onze viervoeters toegang te krijgen. En ze hadden er nog lekker eten ook!
 

Voor zij die nog willen weten hoe het nu met Nando afgelopen is: na verzorging in Cadzand-bad met een zalfje uit een lokale apotheek heeft hij met Luna en zijn baasjes nog een leuke wandeling kunnen maken. De dag nadien was hij alweer de oude en zo te horen heeft hij er zeker geen trauma aan overgehouden, in tegendeel. Wel jammer dat Renate en Thomas niet heel de wandeling met ons hebben kunnen mee doen. Oprechte verontschuldigingen in naam van Rambo ... de Hovawart?Axel. Hij begint wel een reputatie op te bouwen in het Belgische Hovawart milieu...

 

 

 

 

 

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 21/10/2010