) Als
baas ben je natuurlijk altijd begaan met de gezondheid van je Hovawartjes.Ik maak daar zeker geen uitzondering op, wel in tegendeel. Wanneer Pepper of Timo zich plots anders gedragen, hun eetlust verliezen of zich opvallend afzijdig houden, dan wordt redelijk vlug besloten om het advies van onze dierenarts in te winnen. Er zijn echter soms aandoeningen waarvan je als baas meteen weet: dit is niet te verhelpen! Het is enkel te hopen dat het nog niet erger wordt dan dat het nu reeds is. Tot eind juli van dit jaar kon je Timo gewoon klasseren bij de “normale” Hovawart pubers. Voor mezelf betekent dit dat ik bij het zien van zijn puppykuren meestal eerst de wenkbrauwen frons maar dat dit meestal snel overgaat in grijnzen, lachen of in de meest extreme omstandigheden gewoon schaterlachen. Dat normale gedrag vertoont sinds begin augustus een flinke deuk en heeft alles te maken met de komst van de toen nog kleine zwarte prinses Ezri. Dat het kleine zwarte monstertje bijzonder fel uit de hoek kan komen, is ons na minder dan een week heel duidelijk geworden. Terwijl wij baasjes nadachten over een te volgen strategie wat opvoeden betrof, kregen we van Pepper een mooi voorbeeld voorgeschoteld. Vrolijke Ezri toonde haar zwak voor staarten en kreeg meteen een pak op haar donder van Pepper. Sindsdien beschouwt Ezri onze Pepper als verboden terrein en behandelt Ezri hare hoogheid met de nodige plichtplegingen. Anders verloopt het bij Timo. Die wil zich doen gelden maar slaagt er niet in om Ezri onder de poot te houden. Bij elke ontmoeting het zelfde liedje: Timo dreigend blaffen en grommen, zijn volledig gebit tonend maar tegenover hem een totaal onbevangen Ezri die helemaal niet onder de indruk is van Timo zijn vertoning. Punt is dat hij het bij elke begroeting niet kan laten om tegelijk heel blij te kwispelen. Zo wordt je als jonge reu niet ernstig genomen natuurlijk. En dit heeft gevolgen. Die gevolgen beschrijven is niet moeilijk. Die gevolgen een naam geven, is een andere opgave. Een medische term zou bijvoorbeeld Ezri-itis kunnen wezen. Een ziekte die in de benaming eindigt op itis, verwijst naar een ontsteking. De symptomen kunnen moeilijk als ontsteking worden bestempeld dus is de term eigenlijk niet correct. ) Wanneer we zelf wat verzinnen, komen we uit bij de term Ezrititis. Slaat nergens op maar de vlag dekt wel de lading. Na elk afscheid van Ezri lijkt het alsof Timo bezeten blijft door haar. Bij thuiskomst wipt de kleine prins heel opgewonden uit de koffer. Op woensdagavond wacht hem dan een warm onthaal van Pepper die hem zonder dralen de les spelt. “Geen gedoe in mijn buurt!” Als zou het Ezri zelf zijn, sprint hij verder door naar de woonkamer om zijn vrouwtje stormachtig te begroeten. Het duurt meestal ook een hele poos alvorens die lokale storm gaat liggen. Op zondag vertoeft hij op de hondenschool tegenwoordig ook vaker in het gezelschap van Pepper. Haar aanwezigheid beidt echter geen bescherming tegen de invloed van Ezri. Timo uit haar buurt houden lukt ook niet echt. Ezri doet er ook zelf alles aan om tot in zijn buurt te geraken. Na de les liggen die twee dan met elkaar te ravotten. Terwijl ze dit doen, wordt de onzichtbare Ezri batterij in het Timo brein opgeladen. Dit ding is efficiënter dan de beste batterij die er bestaat. De opgeslagen energie wordt mondjesmaat vrijgegeven en bezorgen Timo quasi ongecontroleerde energie uitbarstingen. Beste omschrijving kan je in het Duits vinden: völlig durchgeknallt! In Nederland noemen ze dat ook wel eens prettig gestoord maar de Duitse term is veel krachtiger. Dat Timo nu geregeld op zijn donder krijgt, slaat ons niet met verstomming. Aan de staart van je tante beginnen sleuren is niet alleen dom en overmoedig, je kan dan maar best een vluchtroute in je binnenzak hebben steken. Oeps, geen binnenzak! Eerst een stevig pak op je donder en dan vluchten onder de auto om daar je wonden te likken. Als baas is het lijdzaam toekijken en meewarig het hoofd schudden. Gezien het redelijk geringe leeftijdsverschil tussen Timo en Ezri is de ontwikkeling van Timo zijn “probleem” moeilijk in te schatten. De kans is niet denkbeeldig dat ze zich nog jaren als losgeslagen pubers zullen gedragen. Of hun baasjes dit ook altijd leuk gaan blijven vinden?
|
)