Er is geloof, er is zeker veel bijgeloof en er zijn de mysteries. Met de eerste twee bestaat bij ons geen binding en voor mysteries hebben we vaak enkel verwondering. Een zeer goed voorbeeld hiervan zijn de gedragingen van onze tante B’Elanna. Nooit heeft zij Jadzea gekend en kon van haar dus niks geleerd hebben. Nochtans heeft ze tot voor kort steeds hetzelfde ritueel vertoond als wat Jadzea plagt te doen: wanneer ze buiten mocht, direct naar de hoek van de tuin sprinten om daar wat te staan blaffen. Wie een mysterie op een wetenschappelijke manier benadert, kan soms een plausibele oorzaak naar voor schuiven. In dit geval kunnen we over energie spreken en dat je energie niet kan vernietigen. Energie wijzigt enkel van vorm. Indien tante B’Elanna over de juiste receptoren beschikte, zou dus de mogelijkheid bestaan hebben dat ze de energie van Jadzea toch nog kon oppikken met het bekende resultaat.
Voor de komst van Timo leken Aiko noch Pepper niet de geringste energie van de vorige generatie te hebben opgepikt. Bij onze jongste telg ligt dit wel behoorlijk anders. Toegegeven, een blonde Hovawart reu raakt alle gevoelige snaren bij mij en ik geef toe dat ik aanvankelijk meer naar gelijkenissen met Elmo heb gezocht dan wel naar de eigenschappen van dat “schattige” kleine wezen dat onze wereld op z’n kop aan het zetten was. Nadat ik de drang naar een Elmo 2.0 versie had verbannen, verschenen gelijktijdig ook de echo’s van de eerste generatie in het gedrag van Timo. Net als Axel vond en vind hij het leuk om het onkruid dat op de oprit groeit, uit te trekken. Dat ongewenst tuinhulpje heeft een duidelijke link met Elmo wat snoeien en kuilen delven betreft en zijn zwak voor het versnipperen van papier en karton deelt hij eveneens met hem. Minder uitgesproken maar toch aanwezig: voorwerpen zoals sloffen, sokken, dekentjes en wat nog allemaal kan gevonden worden, verplaatsen naar de geliefde plekjes van Pepper en Aiko zodat het er alle schijn van heeft dat zij en niet Timo aan de basis liggen van dit “verschijnsel”. Dunja deed het hem allemaal voor.
Sinds hij de drempel van de pubertijd heeft bereikt, vertoont hij steeds vaker tekenen van verlatingsangst zoals Axel, terwijl Timo nooit echt alleen hoeft te blijven. Hij heeft of het gezelschap van zijn tante of dat van Aiko of van beiden. Toch lijkt het alsof dit gezelschap ontoereikend is.
Of het nu daaraan lag of dat het de schuld van Sint-Niklaas was die niks voor Timo had meegebracht maar op 6 december bezorgde onze blonde droom een verrassing van formaat.
Meestal betekent winkelen dat koffer en achterbank ingenomen worden door Hovawartjes en dat de inkopen dan maar tussen de zetels en de achterbank moeten verstouwd worden. Niet praktisch wanneer je dan ook nog eens een super nieuwsgierige puppy met mega eetlust aan boord hebt. Vermits de baasjes even over de gehele capaciteit van hun vehikel wilden beschikken, werd besloten om het trio thuis te laten. Er kon toch niks misgaan? Kleine voetnoot: de familie was eerder die dag op bezoek bij de jongste zoon en familie voor een overheerlijke brunch waar ons trio ook al niet aanwezig mocht zijn. Was dit de druppel? Was dit een brug te ver? Na het winkelen werden we zoals steeds uitbundig door ons trio verwelkomt. Zodra we echter de keuken betraden, kromp er meteen eentje in mekaar: Timo! Versnipperd papier, een kalender in plastiek verpakking waar een hoek ontbrak, nog meer versnipperd papier en in de woonkamer een heuse ravage! Een plantje met kerstversiering ontbrak op de eettafel. Enkel wat aarde en natte vlekken bleven over. Het hele ding had Timo mee op de bank genomen en totaal gesloopt! Van het rieten mandje was niks heel gebleven. Het plantje zelf stond nog overeind, goed anderhalve meter verder. Als extra bonus had hij nog een T-shirt van het vrouwtje mee kunnen ritsen en had dit voorbeeldig op Pepper haar favoriete plek voor de middagpauze gedropt. Dit was een 3-in-1 echo: Axel die dingen kapot beet, Elmo die overal een zootje van kon maken en het verplaatste T-shirt dat Dunja haar handtekening kon zijn.
Na wat vloeken en tieren volgde het opruimen en waar mogelijk, het herstellen van de schade. Nadien konden we wel lachen met wat die “kleine” weer had uitgevreten maar op het moment zelf werden we er niet vrolijk van..
Uit voorzorg begeleidt Timo ons nu op elke uitstap maar ook dat geeft nog geen garantie dat er niks kan gebeuren. De combinatie uitstekende reukzin, nieuwsgierigheid, behendigheid en vraatzucht kunnen de bezitter van deze eigenschappen ook nog trofeeën opleveren. Dit bewees Timo zelfs de dag na z’n uitspatting. Bij de start van onze vaste route merkten we de lokale scouts op die op ronde waren om taarten af te leveren. Ook wij waren een poos geleden voor hun charmes gevallen en dus hielden we halt en ontvingen de door ons bestelde appel-rozijnentaart naar Limburgs recept. Tijdens de eerste stops bleef de taart op schoot bij het vrouwtje maar bij de laatste stop verhuisde de taart naar de bodem tussen zetel en achterbank maar dan wel voor Pepper en niet voor Timo. Nog even afdekken met wat zakken en dan hup, de volgende winkel binnen. Zo zou er wel niks gebeuren! Echt lang hadden we niet in de winkel doorgebracht maar bij terugkomst viel meteen op dat het onmogelijke toch mogelijk geworden was: lenige Timo (net zoals Elmo) had ondanks zijn veiligheidsgordel toch kans gezien om aan het karton met de taart te geraken. Dat dit ding stevig dicht gekleefd was, bleek al evenmin een hindernis van betekenis te zijn geweest. Puppy Timo was er tijdens onze afwezigheid in geslaagd om het karton te openen (systeem Axel, dus zonder beschadiging) en zich over de inhoud te ontfermen. Hadden we nog vijf minuten langer weg gebleven, was de taart verdwenen. Nu “ontbrak” er “slechts” een derde. Ik kan jullie verzekeren: het is geen zicht om je vrouw dubbel te zien plooien van het lachen op het midden van een parking. Dit krijg je toch aan niemand uitgelegd? Gelukkig voor Timo heeft die extra snack voor hem geen negatieve gevolgen gehad.
Voor het geval dat Timo in staat zou geweest zijn om de energie van onze vorige generatie op te vangen, dan staat de mensheid nog wat te wachten! In ieder geval zorgt hij nu voor een nooit geziene golf van orde bij ons thuis. Iets achteloos laten rondslingeren of denken dat opbergen ook straks kan, zet de poorten voor onze deugniet wagenwijd open om zich te amuseren. Wat misschien wel zorgen baart, is het feit dat Timo nu al geen terughoudendheid meer aan de dag legt. Bij Elmo begon dit pas op rijpere leeftijd. Het mag vrijpostig genoemd worden dat je puppy zich op kousenvoeten een weg baant tussen zijn baasjes terwijl die het Kerstmenu aan het bespreken zijn en hij terwijl probeert om zo onopvallend mogelijk naar een krantje op de keukentafel te happen. Wanneer Timo hierover dan een opmerking krijgt, begint hij vrolijk te kwispelen en glinsteren er pretlichtjes in zijn ogen.
In de komende weken en maanden zullen we, alle voorzorgen ten spijt, nog wel te maken krijgen met de grappen en grollen van deze vindingrijke puppy. Het zal in ieder geval genoeg stof tot nadenken en materiaal tot verhalen opleveren.
Volgens het vrouwtje is Timo geen mama’s kindje maar overdag volgt Timo haar bij alles wat ze doet. Daarbij wordt elke beweging nauwlettend geregistreerd. Het exclusieve boek met praktische weetjes, spitsvondigheden en onontbeerlijke basiskennis voor Hovawartjes groeit gestaag in volume. Gelukkig betreft het geen papieren versie want dan zou hij elke dag aan dit boek liggen knabbelen. Vermoedelijk is het een kwestie van tijd vooraleer hij zich toegang verschaft tot de badkamer om zich daar over de rol met toiletpapier te ontfermen.

Als we 1 eigenschap kunnen opnoemen die hij echt alleen heeft, dan is het dat hij zeer vaak niet op zijn naam reageert wanneer iemand zijn naam noemt. Of dit doelbewust is, weten we niet maar net zoals met andere gedragingen, doet hij het met overtuiging!