Baasje was er al een poos van overtuigd dat Timo over een wel hele goeie neus beschikte.
Onze jongste spruit was iedere dag in de tuin onderweg, op zoek naar iets wat hij zou kunnen oppeuzelen. Niet dat wij daar altijd zo gelukkig van werden. Werd er gekookt, was hij nauwelijks uit de keuken weg te slaan. Met de neus in de lucht filterde hij alle geuren daarbij het typische geluid producerend van een speurhond.

Om het vermoeden aan de realiteit te toetsen, kon je enkel een mogelijkheid zoeken om hem te laten speuren. Die mogelijkheden zijn talrijk aanwezig maar lang niet altijd van goede kwaliteit. Eén punt hadden ze meestal gemeen: in verhouding tot wat je geboden kreeg, mocht je veel geld neertellen en daar wrong bij de baas het schoentje.
Tien jaar geleden leerden Aiko en ik Daniel kennen tijdens een Mantrailing seminarie in Merksplas. Hij deelde de passie voor het speuren. Dat hij ook nog eens een zeer begaafde opticien was, zorgde ervoor dat we in contact zouden blijven.

Op een ochtend had puppy Timo baasjes bril gevonden. Tijdens haar ochtendlijke begroeting had tante Pepper die bril van het tafeltje gezwiept en natuurlijk moest Timo dat ding toch eens onderzoeken. Helaas bleek de bril niet bestand tegen zijn werkmethode en dus werd een bezoek aan Optiek Helvetia een noodzaak. Vermits herstellen niet mogelijk bleek, bleef een nieuwe aankopen de enige oplossing. Tijdens de enkele bezoeken aan Daniel, werd natuurlijk ook over Timo en mantrailen gesproken. Daniel gaf aan dat hij zelf een groepje begeleidde en nodigde ons uit om eens te komen testen. Toen Timo de leeftijd van zes maanden had bereikt en ook het harnas van Pepper perfect paste, lieten we Daniel weten dat we graag op zijn aanbod ingingen.

Zondag 11 augustus tegen half negen samenkomen in Sint-Martens-Bodegem. Nooit van gehoord en gelukkig wel te vinden met behulp van de moderne navigatietechniek. Bij aankomst bleek dat we van de gastvrijheid mochten genieten van Liliane en Michel. Micheline had net Daniel toegang verleend en stond op het punt de poort te sluiten toen wij verschenen. Heel handig om slechts 1 keer de poort te moeten openen en sluiten. Nadat we iedereen hadden leren kennen, werd eerst een spoor gelegd voor Daniel. Timo lag ondertussen in de koffer nieuwsgierig maar zeer rustig te kijken.
Hij gaf ook geen kick toen heel het gezelschap in het zog van Daniel vertrok maar was toch zichtbaar tevreden toen we een hele poos later opnieuw verschenen.
De temperatuur begon reeds flink te stijgen in het met zonovergoten Pajottenland en nu gingen we Timo wat opwarmen. Klonk eerder voorbarig maar was het zeker niet. Eerst mocht ik als runner fungeren en Timo aanmoedigen om achter mij en zijn lekkere beloning aan te komen. Dat rennen mocht ik vrij letterlijk nemen en na twee korte spoortjes kreeg ik badend in het zweet heel even de tijd om op adem te komen. Daniel die Timo tot bij zijn baas had begeleid, was positief onder de indruk van de verbetenheid waarmee Timo op zijn doel afstormde. Dan werden de rollen omgekeerd en mocht Timo achter Daniel aan. Ook deze twee trails werden zeer vlot afgewerkt. Timo was nog wel schuw bij elke aankomst maar de beloning trok hem telkens over de streep.

Onze jongste telg mocht nu gaan rusten. Dat hij in gezelschap vertoefde van drie Duitse Herder teven, scheen hij best leuk te vinden. Hij monsterde hun rijzige gestalten wanneer ze aan hem voorbij stapten. In vergelijking met Aiko was de rust en het evenwichtig gedrag van Timo een ware verademing. Onze ouwe had met zekerheid de tent afgebroken bij het zien van een andere viervoeter maar daar was bij Timo helemaal geen sprake van. Top!
Uiteraard kregen Liliane en Micheline ook elk hun spoor te verteren. Ondanks de warmte en het glooiende terrein tegen een meer dan behoorlijk tempo uitgewerkt. Dat ik met mijn 64 lentes de op één na jongste uit het gezelschap was, maakte hun prestatie nog indrukwekkender.

Na elk spoor mocht ik telkens tevreden vaststellen dat Timo nog steeds rustig was. Voor hem zat de werkdag er echter nog niet op. Als laatste mocht hij opnieuw aan de bak. Daniel speelde opnieuw de te zoeken persoon maar liet nu een geurvoorwerp achter zodat Timo de link kon leren maken tussen het voorwerp en de persoon op het einde van zijn spoor. Timo mocht Daniel nog zien vertrekken maar die verdween telkens uit het zicht. Op het afgesproken teken, mocht Timo zijn neus over het voorwerp laten zweven om de geur op te nemen. Dat die puppy vrijwel meteen zijn neus tegen de grond drukte, verheugde me ten zeerste. Dat hij ook nog eens Micheline negeerde terwijl zij een video van het gebeuren maakte, was gewoon verbazingwekkend. Het punt waar nog veel werk aan de winkel zal zijn, zal het aanduiden van de persoon zijn. In drie korte sporen dartelde hij vrolijk en gemotiveerd op zijn doel af maar de laatste meter tot bij Daniel maakten hem wat onzeker.

In de maanden die volgen zal het zoeken worden om het evenwicht te bewaren tussen de hondenschool waar Timo gehoorzaamheid aangeleerd krijgt en het verder ontwikkelen van zijn talent als speurhond. Zeker is dat wat het speuren betreft, we de ideale groep gevonden hebben. Zodra Timo zijn brevet weet te behalen, zal hij veel frequenter kunnen gaan speuren. Duimen dus dat hij vlot door alle klassen geraakt.

Onze dank aan Daniel en het volledige speurteam voor hun support!

 Hier zie je Timo in actie...