We schrijven 28 mei 2024...

Net 3 maanden op de teller en dus viel er wat te vieren. Dat is wat Timo moet gedacht hebben. Sinds zijn aankomst toonde Timo al regelmatig wat hij in zijn marge heeft: van de gekste capriolen tot minder grappige puppykuren. Het zal wel in de genen zitten want ook hij doet alles, net als zijn tante, tegen een hoog tempo.
Reeds tijdens de eerste dagen van zijn verblijf toonde Timo erge interesse in alle begroeiing in onze tuin.
Die ontdekkingstocht ging echter steeds gepaard met proeven en dat zag zijn baas liever niet gebeuren. Door de jaren heen hadden we bijna alle giftige planten uit de tuin verbannen maar omdat noch Aiko noch Pepper ooit bewust op zoek gegaan waren naar nieuwe smaken, was een behoorlijk stuk van onze border van paasbloemen voorzien. Ook krokussen kon je tijdens het voorjaar wel eens zien bloeien. Vanwege het bizarre weer dit voorjaar, waren de Paasbloemen reeds uitgebloeid en bleef er enkel nog het groen over. Het perkje scheen een magische aantrekkingskracht op Timo uit te oefenen en dus besloot zijn baasje om er een omheininkje om te plaatsen. Het idee was om het hem iets moeilijker te maken.
Dat was duidelijk een misrekening want nog terwijl de baas het werkgerief aan het opbergen was, weerklonk schaterlachen op de oprit. Nieuwsgierig verliet ik de garage en trof er de overige familieleden aan die duidelijk geamuseerd stonden toe te kijken. Hun blik volgend kon ik onder de takken van de hazelaar het silhouet van Timo ontwaren die prinsheerlijk tussen de Paasbloemen had plaatsgenomen. Volgens onze zoon was Timo gewoon tegen de afsluiting gaan leunen en was er pardoes over gerold.
Best grappig om te beseffen dat die puppy in minder dan drie minuten brandhout van mijn ideeën had gemaakt. Met gespeelde boosheid verjoeg ik Timo van zijn bloementroon wat niet eenvoudig bleek omdat hij eerst een uitweg diende te zoeken. In de dagen die volgden hield ik Timo scherp in de gaten maar op onbewaakte momenten glipte hij weer over de omheining. Wat aanvankelijk grappig was, groeide uit tot een ernstige krachtmeting en werd het optreden van zijn baasje doortastender. Met de hulp van het prachtige lenteweer was het mogelijk om de aandacht van Timo op andere dingen te laten vestigen. Een opluchting want Paasbloemen of Narcissen kon hij maar beter niet op het menu plaatsen. Volgens bepaalde websites waren die dingen uiterst giftig en die wetenschap had meteen ook de insteek geleverd voor het knutselwerkje zonder effect.
Weken vergingen en blijkbaar was de interesse verdwenen. Tot op 28 mei.
Terwijl zijn baasje een verhaal probeerde te schrijven en nog ideeën verzamelde voor de website, zat zijn vrouwtje buiten op de bank te genieten van een paar schaarse zonnestralen. Ergens na 16 uur kwam Timo zijn baasje nog eens begroeten. Een vuile snoet en dito pootjes deden reeds vermoeden dat hij andermaal een putje had gegraven. Hij was echter niet vrolijk en tellen laten weerklonk het door elke hondenbezitter gekende geluid van een hond die staat te braken.
Natuurlijk verkoos onze jongste telg de inhoud van zijn maag op een mat te deponeren. Dat hij ook meteen de inhoud weer naar binnen wilde spelen, werd door zijn baas verhinderd. Nog was er geen sprake van argwaan of paniek. Timo verdween gedwee door de achterdeur de tuin in en kuisploeg baas kon met reinigen en opkuisen beginnen. Eens die klus geklaard, was het hoog tijd om te kijken hoe het met Timo was. De baas kreeg meteen te horen dat Timo nog eens had overgegeven in de tuin maar dat had hij wel kunnen oplikken. Zichzelf afvragend wat er aan de hand kon zijn, kreeg de baas plots een vers gegraven kuil in het vizier. Tot zijn verbijstering bevond deze zich aan de foute kant van de omheining. Bij nadere controle bleek de kuil precies de oppervlakte te beslaan van de eerste rij Paasbloemen. Van die flora was echter niks meer te bespeuren. De schrik sloeg de baas even om het hart maar voorlopig lag puppy Timo ongelukkig en stil voor zich uit te kijken. Misschien liep het allemaal niet zo’n vaart?
Ruim een uur nadat Timo binnen had overgegeven, volgde een nieuwe golf braakneigingen en braken. Tussenin lag hij verkrampt in elkaar gedoken en begon nu ook duidelijk te kermen. Totaal onzinnig kreeg Timo nog de les gelezen. Dat hij heel dom geweest was en dat het nu pijn deed zeker?
Dat onzinnige gedoe moest snel plaats ruimen voor actie. Rond half zes de dierenarts gebeld met de mededeling dat Timo waarschijnlijk iets gegeten had wat hij beter niet had mogen proeven. Uiteraard mochten we meteen langskomen. Onze dierenarts woont in de buurt bij Peter en B’Elanna maar wij deden er wel altijd even over om er te geraken. Met een zieke puppy op de achterbank, baande zijn baas zich door de drukke avondspits. De snelste manier vond hij, was via de E19 maar helaas niet vandaag.
De snelweg verlaten lukte nog net maar dan stond het verkeer gewoon stil. Dat bleek verder ook zo het geval te zijn in de richting die we uit moesten. Dan maar proberen om een sluipweg te vinden. De alternatieve route bleek uiteindelijk dood te lopen op een opgebroken weg.
Tot overmaat van ramp begon Timo heel de achterbank onder te kotsen, afgelost met gekerm. Daar werd je als baas niet rustiger van. Uiteindelijk en na veel omzwervingen hielden we voor de praktijk halt. Meer dan een uur onderweg waar dit normaal binnen de 20 minuten lukte.
In korte zinnen de dierenarts uitgelegd wat er gebeurd was en wat vermoedelijk de boosdoener kon geweest zijn.
Het enige positieve was dat Timo had kunnen braken. Onze dierenarts kon de paniek in mijn ogen aflezen. Hij dacht even na en begon dan onverwijld een aantal injecties voor te bereiden. Iets tegen de pijn, iets tegen het braken en nog wat ondersteuning voor de maag. Verder ging hij koortsachtig op zoek naar wat actieve kool of te Norit© maar moest vaststellen dat hij door zijn voorraad heen was. Volgens hem zou het allemaal nog wel meevallen voor Timo. Uiteraard werd het even vasten en de volgende ochtend afwachten. Met lichtjes knikkende knieën verliet ik met Timo de praktijk. Hem opnieuw op de achterbak plaatsen was geen optie dus tilde ik hem in de koffer. Voor zij die van details houden: Timo zag er niet alleen vies uit, hij stonk vreselijk. Onderweg nog de actieve kool gekocht en onmiddellijk na aankomst bijna letterlijk door Timo z'n strot geramd maar dan op zachtzinnige wijze. De rest van de avond bleef hij rustig liggen en ook gedurende de nacht viel er niks bijzonders meer te melden. Of Timo zijn lesje geleerd zou hebben? Misschien maar waarschijnlijk niet. Ik had zelf wel een déjà vu: ooit moesten we met puppy Axel ook in allerijl naar de dierenarts vanwege braken en bloederige diarree. De oorzaak ontdekten we pas veel later en bleek een gevolg van het knagen op taxus.

Soms is het leuk een puppy te hebben waar je de echo van je vorige Hovawartjes hoort weerklinken maar de negatieve kantjes hoeven ze hem niet van over de Regenboogbrug toe te zenden.