Toen Elmo op 9 juli 2017 over de Regenboogbrug vertrok, werd zijn plek onmiddellijk ingepalmd door Aiko. Het was emotioneel een zeer moeilijke periode want eerder dat jaar hadden we ook al Dunja moeten laten gaan en nog wel op de verjaardag van Jadzea.
Aiko, net 6 geworden, had ruim vijf jaar zijn zin mogen doen maar dit was nu verleden tijd. Het samenleven met ons gezin was zeker niet evident en verliep niet altijd van een leien dakje.
Jaar na jaar keerden rond de verjaardag en het overlijden van Elmo steeds de verlangens terug om opnieuw een blonde reu in ons midden te mogen verwelkomen. Mede door de komst van Pepper werd het wat eenvoudiger om met grote beer Aiko samen te leven maar toch: het was niet meer hetzelfde.

Nieuw leven was zeker nog niet aan de orde want Aiko had en heeft de genen van zijn moeder geërfd en zij hield het ruim veertien jaar vol ondanks een paar zware heelkundige ingrepen. Hiervan werd Aiko wel gespaard maar hij had wel steeds vaker medische ondersteuning nodig om vlot te blijven functioneren. Toen hij vorig jaar in mei twaalf kaarsjes mocht uitblazen, hield vooral zijn baas het voor onwaarschijnlijk dat hij het ook nog tot aan zijn dertiende verjaardag zou trekken.
Soms moet een mens beslissingen nemen zonder te weten wat het resultaat gaat zijn. Dit gebeurde ook wanneer ons bekend werd dat de zus van Pepper ingepland werd om mama te worden. Vrijwel meteen liet ik aan fokster Ferni weten dat, indien er een blonde reu in de nest zou zitten, ik deze absoluut wilde hebben. Dit was zelfs zonder te weten welke dekreu voorzien was.

Het eerste huwelijk tussen Pebbles en haar prins leverde geen resultaat op maar op 22 december van vorig jaar kregen we bevestiging dat er welpen op komst waren.
Wachten duurt soms lang en in dit geval werd het ook nog eens spannend: beide ouders konden blond genereren maar waren beide black & tan. Het werd nagelbijten!
Op 28 januari verschenen de eerste meldingen dat de bevalling was ingezet. Nummer twee was blond maar geen reu en de rest? Dezelfde kleur als mama en papa. Na nummer vijf bleef het een hele poos stil. Bleef het bij vijf stuks? Zou er dan toch geen Loyalguards bij komen bij Hovawartinfo?
Dan, een minuut na de geboorte van nummer zes: een rechtstreeks bericht naar mij van Ferni: er was een blonde reu en nog een pracht exemplaar ook! Bij het lezen van het bericht kreeg ik een stevige brok in de keel en herinneringen aan Elmo flitsten door mijn hoofd. Aansluitend ook de gedachte dat ik gezworen had om nooit meer drie Hovawartjes tegelijk in huis te hebben. Ging dit wel lukken met Aiko?

De vraag aan Peter en B’Elanna of ze de nieuwe neven en nichtjes wilden gaan bezoeken was eerder van retorische aard. De eerste zaterdag van februari stonden B’Elanna en haar nichtje Pepper voor hun geboortehuis. Om logische redenen kregen zij wel geen toegang tot het huis maar dikke knuffels van hun fokster zorgden voor ruime compensatie.
Wij mochten uiteraard wel naar binnen en na een wat onstuimige begroeting door Maiti (zus van B’Elanna) en Pebbles (zus van Pepper en gelukkige mama van de kroost) kregen we de welpen te zien. Wanneer ik dat kleine blonde wezentje in de handen gestopt kreeg, moest ik wat tranen van geluk doorslikken. Hij was alles waar ik vurig naar verlangd had. Hij was een prachtig geschenk van Moeder Natuur en dat ik hem nu aan mijn borst mocht drukken, was zeker haar verdienste.
Ik ben al heel mijn leven veeleisend geweest en heb ook heel vaak verkregen wat ik wilde. Een blonde reu “bestellen” en dan nog liefst met Pepper haar zus als mama: dit was er dit keer misschien wel over? Ik ben Moeder Natuur heel dankbaar voor dit prachtige wezen maar hoe kan ik haar bedanken? Timo een goede en veilige thuis bezorgen waar hij zich geborgen en gelukkig kan ontwikkelen is waarschijnlijk reeds een manier om haar te bedanken.

Vanilla dream kreeg hij als naam mee van Ferni en dat ik hem Timo wilde noemen, lag reeds een paar jaar vast.
Sinds zijn aankomst in onze roedel weten we dat het schrijven van verhalen een hele poos geen probleem meer gaat worden. Timo kreeg bij zijn geboorte ook een geschenk mee van Axel en Elmo: een onwaarschijnlijk grote berg puppykuren en een uitgesproken gevoel voor humor. Tijd voor zijn baas om een paar versnellingen hoger te schakelen! Een gevuld leven krijgt weer plots een hele andere betekenis.
Met Aiko is de verstandhouding wel in orde. Bij aankomst van Timo bekeek Aiko me met een blik van: “Ga je me dit op mijn leeftijd nog aandoen?” maar hij nam Timo onmiddellijk op sleeptouw om hem alle interessante plekjes in de tuin te tonen. Terwijl Pepper de eerste weken gewoon op de loop ging en Timo vooral ontweek, zorgde Aiko ervoor dat Timo snel aan zijn nieuwe omgeving kon wennen. Tante Pepper heeft het nu van Aiko overgenomen en wij weten weer waarom ze bij de geboorte haar naam kreeg.
Weldra mag Timo mee naar school en zal hij er kennis maken met groottante B’Elanna. Zonder twijfel zal zij er wel voor zorgen dat Timo zijn herinnering aan zijn oma levendig blijft!

Voor Marc en zijn gezin is Timo de start van de derde generatie Hovawartjes.
Dolle fratsen en capriolen staan ons zeker nog te wachten en uiteraard delen we die verhalen heel graag met jullie.