Hoewel ik het uiteraard heel erg vind voor de Hovawart's die in herplaatsing gaan, gaat mijn hart toch wat sneller slaan elke keer er ’n mailtje of een telefoon komt voor een herplaatser. ‘Werk aan de winkel!’ denk ik dan, en schiet uit mijn startblokken.
Zo ook deze bewuste zaterdag, al bleek het al snel van ’n iets ander kaliber te zijn dan we tot nu toe hebben gehad. Het bleek om een 14-jarige Hovawart-teef te gaan, Rika.
Wegens persoonlijke redenen werd er voor haar ’n -al dan niet tijdelijke- nieuwe thuis gezocht. Wat opzoekwerk leerde me snel, dat het Hovawart-wereldje erg klein is. De fokster kon me dan ook al vlug meer info verschaffen over deze dame. Bleek dat ze familie is van ‘mijn’ pupjes, en haar familie best wel wat oude Hovawartjes bevat. Zelfs meerdere 16-jarigen. Een sterk geslacht dus, en dat slaat niet enkel op hun leeftijd.
Een weekje later was Rika haar geïmproviseerd plaatsje al klaar. Een plekje waar ze eerst wat afgescheiden van onze honden kon bekomen, en rust kon vinden. Want met ‘n speelvogel als Senne en een gekke Toet in de buurt, dacht ik niet dat ze veel rust zou hebben.
Bovendien was Dinah nog maar enkele dagen gestopt met haar loopsheid. Dat baarde me toch wel wat zorgen, of ze wel een andere teef zomaar zou accepteren. Gelukkig bleek de kennismaking prima te verlopen. Enkel Toet was ’n beetje onder de indruk van zo’n groot zwart monster, maar na enkele dagen kwam de charmeur in hem terug boven.
Met Rika zelf was er wat meer werk aan de winkel… Ons dametje was vrij sterk onder de indruk van de verhuis en wat er allemaal met haar was gebeurd.
Het spreekwoord over de oude bomen, gaat ook op voor oude Hovawart's. In haar hoofd was ze nog jong, dat zagen we wel. Alleen gedroeg ze zich erg afzijdig, het leek alsof het haar allemaal niets meer kon schelen. Bovendien was haar pels er erg aan toe. Maar, met ’n hele dikke merci voor Marjo!!, is die weer prima in orde gekomen. Marjo heeft er veel werk (en spierpijn) aan gehad, maar ze heeft er Rika (en mezelf) erg gelukkig mee gemaakt. De pels is nu klit vrij en daardoor ook een stuk korter, en dat is ’n hele verademing voor ons oudje. Bedankt Marjo!!
Ook aan haar gezondheid valt er nog wat te werken. Op zo’n oude leeftijd zijn de heupen uiteraard niet meer zo goed. Hopelijk valt er daar met de juiste supplementen wat aan te verbeteren, en misschien kunnen mijn jonge honden haar wat aanzetten tot meer beweging.
Haar tanden hebben een grondige beurt nodig (wie het liedje ‘Smelly cat’ uit de tv-reeks Friends kent, weet wat ik hiermee bedoel). Iets waar onze neus bijzonder tevreden mee zal zijn.
Nu Rika enkele weken hier is, komt ze stilletjes aan los. We ondervinden ondertussen ook dat het ‘sterke geslacht’ ook op het karakter slaat. Ze heeft ’n willetje, en zal die dan ook proberen door te drijven. Dit wordt een mooie uitdaging, om dit willetje om te buigen op een respectvolle manier.
Ook al heeft ze geen grote kracht meer in haar heupen en kan ze niet meer springen, ze heeft wel voldoende kilo’s en een koppeke om U tegen te zeggen. Het doet me dan ook veel plezier, om te zien dat deze dame nu eindelijk terug haar krachtig karakter stukje bij beetje bovenhaalt.
In principe was het de bedoeling dat Rika op de herplaatsingslijst terecht kwam. Nu ons oudje hier bijna een maandje is, en we haar ondertussen ook wat leren kennen hebben, hebben we onze beslissing gemaakt. Een tweede keer verhuizen, een derde thuis dus, dat zou dit oudje niet ten goede komen. Bovendien is de herplaatsing van een 14-jarige teef bijna onmogelijk. Dit oudje mag hier blijven leven en slapen (véél slapen).
Ze is een uitdaging voor ons, om haar laatste maanden, jaren van haar leven zo goed mogelijk te laten genieten. We kunnen ongetwijfeld veel van haar leren. Onze honden kunnen leren wat het is om respect te hebben voor een oudje. De kindjes ook.
En we zien wel, wanneer Rika ons zegt dat ze genoeg genoten heeft van het leven.
(Lies Wauters)