Onze laatste vakantie in Felser dateerde alweer van mei 2022.
Dat gegeven
had om ongekende redenen ons geheugen verlaten en dachten we dat het zowel
voor Pepper als voor Timo een primeur zou zijn. Niks minder waar dus en
gelukkig helpen dan foto’s om het geheugen op te frissen. Het is meteen
ook een leuke manier om toen en nu te vergelijken.
De meeste foto’s werden
ook nooit eerder gepubliceerd. Wanneer we op 24 mei in de voormiddag
richting Duitsland snorren, flirt de buitentemperatuur reeds met de 20
graden.
Vanwege het Pinksterweekeinde is het toch drukker op de snelweg
dan gehoopt. Traditioneel houden we net voorbij de Maas in de buurt van
Barchon een tussenstop. Benen en pootjes strekken en tijd uittrekken voor
een plaspauze. De temperatuur bedraagt intussen al 25 graden. Vandaag
vormt ook de start van een reeks zomerse dagen.
Mooi weer is leuk maar
hoge temperaturen zijn niet ons ding. Volgende stop: Haus Vennblick. Het
restaurant wordt reeds meer dan 20 jaar door 2 Belgen uitgebaat. De
menukaart aangeboden door Brigitte en Rik Deckers is zeker niet de meest
uitgebreide maar ze hebben ook steeds seizoensgebonden gerechten voor hun
gasten en hun prijzen zijn meer dan democratisch zeker wanneer je weet dat
ze enkel verse bereidingen serveren.
Na de maaltijd vervolgen we onze weg
naar de vakantiewoning. We stellen vast dat de sporen van de
overstromingen van 2021 nog steeds niet helemaal zijn uitgewist. Bij ons
vorig bezoek leek de streek overigens meer op een oorlogsgebied. Nu merken
we dat sommige zaken definitief verdwenen zijn.
De afslag met het bord
Felser erop, tovert een glimlach op ons gelaat. Het dorp ziet er nog
precies hetzelfde uit. Dat kunnen we niet zeggen over de tuin van de
vakantiewoning.
Tot onze verbijstering stellen we vast dat de mooie bomen
zwaar gesnoeid werden.
In 2022 genoten Aiko en Pepper nog volop van het
mooie weer en vonden er dankbaar koelte in de schaduw van die bomen. De
volgende ontgoocheling overvalt ons bijna letterlijk wanneer we de deur
van de woning openen.
Alsof we een hete lucht oven binnenstappen! Alras
ontdekken we dat het verluchtingssysteem in de wintertuin niet werkt.
Leuk
is het feit dat Timo aan de zijde van zijn tante vrolijk de tuin gaat
verkennen. Een tuin die overigens helemaal niet is afgemaakt. Zodra we
geïnstalleerd zijn, draai ik de zonnetent uit om toch een beetje schaduw
te hebben.
De
rest van de namiddag is het luieren en genieten van de stilte. Net als
Aiko heeft Timo de reputatie om wel eens het hazenpad te willen kiezen.
Uit voorzorg leggen we de vrijheid van onze kleine prins dan maar aan
banden.
Op Pinkstermaandag maken we een korte uitstap naar Losheim waar
zich nog steeds de Belgische supermarkt bevind. Uit persoonlijke
interesse, kijken we ondertussen ook naar laadpunten voor elektrische
wagens.
Waar hier alle winkelketens overbodig veel laadpunten voorzien,
kan je daarvoor bij geen enkele keten in de Eifel terecht. Goed plannen is
dus de boodschap! Na de winkelbeurt, strijken we voor het eten in
Hellenthal neer.
Restaurant Joode Honger heeft de plek ingenomen van wat
vroeger de Alte Posthalterei was. Lekker eten maar reserveren is er geen
overbodige luxe.
Wij hadden geluk en konden nog een tafeltje bemachtigen
op het terras. Helaas worden we wel bijna zelf gegrild door de middagzon.
Voor Pepper en Timo blijft er gelukkig nog net voldoende schaduw over tot
na het eten. In de namiddag is het in de tuin van de vakantiewoning weer
proberen om het hoofd koel te houden.
Terwijl Pepper loom uitgestrekt ligt
te genieten, krijgt Timo plots een interessante geur in de neus geprikt.
Vermits Timo niet wil reageren op het getier van zijn baasje, moet die
noodgedwongen de achtervolging inzetten. Onaangepast schoeisel en oneven
ondergrond maken het tafereel rijp voor een filmpje. Net voor onze prins
de kans krijgt om achter de schuur het bos in te verdwijnen, aarzelt hij
en blijft gelukkig staan.
De lessen gehoorzaamheid werpen dan toch hun
vruchten af. Timo laat zich aanlijnen en volgt gedwee langs de terugweg
naar de tuin. Hij wil wel niet buiten blijven en zoekt de koelste plek van
de woning op. Verdere ontsnappingspogingen onderneemt hij die dag niet
meer.
De volgende ochtend is het alweer drukkend warm wanneer we het
Freiwildgehege in Hellenthal bereiken. Gelukkig biedt het park rijkelijk
schaduw. Lag het pad er bij ons laatste bezoek met Aiko en Pepper meestal
verlaten bij, was het nu andersom. Omwille van de talrijke jeugdige
bezoekers beschikt het park over een behoorlijke kudde schapen en geiten.
Die beesten zijn ondertussen al zo geconditioneerd dat ze zich steevast
aan de eerste poort ophouden.
Timo erkent de geur meteen en koppelt dit
aan de heerlijke snacks die hij en zijn tante wel vaker krijgen. Ons duo
voorbij die kudde loodsen levert meteen een gratis workout op. Na de
tweede poort volgt meteen het vervolg van de oefeningen.
Voor een extra
moeilijkheid zorgt een familie met kinderen. Die hebben zich aan de ingang
een karrenvracht aan voeder aangeschaft. In dit stuk van het park bevinden
zich herten en ander soortgelijk wild. Ten tijde van Aiko en Pepper
maakten die beesten zich uit de voeten.
Nu blijven ze domweg het pad
versperren en ook die familie zijn zich niet bewust van het potentiële
gevaar dat nu van Timo en Pepper uitgaat. Die mensen praten overigens geen
Duits dus het heeft ook weinig zin om ze uit te kafferen. We zijn nu vlak
bij hen en net wanneer stilaan de vertwijfeling zich van mij meester
maakt, schrikt een kind van de rijzige gestalte van Pepper.
Net als voor
Mozes de Rode Zee zich opende, opent zich voor ons nu de poel van mensen
en herten en kunnen we eindelijk onze weg verder zetten. Aangekomen op het
punt waar je het stuwmeer van de Olef kan zien, houden we ook nu halt. Van
wild spotten is over heel het park genomen weinig sprake. De loden hitte
heeft de dieren ver het bos ingedreven of ze houden zich in hun
slaapvertrekken op.
Of dit park dan eigenlijk geen bezoek waard is?
Toch
wel! Er is een deel van het park waar je met je hond niet mag komen maar
waar je wel kan genieten van een ongelooflijk prachtige vertoning met
roofvogels.
Het park heeft overigens een rijke geschiedenis!
 Na ons bezoek
aan het park genieten we eerst nog van een drankje op het terras van
restaurant Zum Adler. Dan mogen we ons een plekje binnen uitzoeken want
daar is het toch nog net iets koeler dan buiten.
De volgende dag staat een
bezoekje aan de stad Heimbach op het programma. Dit is zonder meer een
toeristische trekpleister maar zo vroeg op het seizoen valt het allemaal
nog mee. Parkeren kan enkel mits betalen tenzij je je voertuig wil
opladen.
Tijdens het laden parkeer je gratis maar let op: Heimbach laat
parkeerovertredingen nauwlettend opvolgen! De stad heeft veel troeven en
ook de Rursee is vlakbij. Heimbach roept vele herinneringen op aan Aiko
want die kwam hier meer dan eens mantrailen.
Op de middag opent de
Heimbacher Stube de deuren. Uit de luidsprekers dreunt muziek die ik wel
kan smaken. Marleen heel wat minder… Nog voor onze bestelling opgenomen
wordt, krijgen Pepper en Timo een schotel fris water onder de neus.
Zo
hebben we het graag! De prijzen zijn wat steviger en misschien ook niet in
verhouding tot wat je op je bord krijgt maar de ambiance verhoogt de
waarde wel.
Voor wie van live optredens wil genieten raden we aan hun
programma in de gaten te houden. De laatste ochtend nestelen Pepper en
Timo zich dicht bij mij.
Het is eigenlijk tijd om op te staan maar
momenten als deze wil ik koesteren en mogen best even tijd in beslag
nemen.
Dan volgt toch het onvermijdelijke: inpakken, opkuisen en wegwezen.
Wanneer we aan het laatste huis van Felser voorbij rollen, krijg ik al
heimwee.
Bij koeler weer zullen we er beslist nog wel eens neerstrijken!
|
)
)
)
)
)
)
)
)
){kind=link}