)
Al sinds mijn aankomst hier in het najaar van 2018, vertoonden mijn
baasjes eens per week rare kuren. Mijn groot voorbeeld Aiko legde me uit
dat het de wekelijkse schoonmaak betrof en dat je er dan moest voor zorgen
dat je niet in de weg liep of lag.Dat waren nu net de twee dingen die ik zelfs als puppy maar wat graag deed. Na een poosje kon ik er wel aan wennen en deed gewoon wat Aiko deed: op tijd en stond van plek verwisselen. In 2024 kwam er dan nog Timo bij. Ook hij bekeek zijn baasjes met een meewarige blik. Op zijn vraag of hun baasjes niet wisten dat dat poetsen een maat voor niks was, kon ik hem enkel vertellen dat ook hij er maar moest aan wennen. Toegegeven, die kleine puppy zorgde er vaak in zijn eentje voor dat de keuken er na een half uur opnieuw zo bij lag als voor de poetsbeurt. Onze baas nam het altijd wel luchtig op maar het vrouwtje kon er nooit om lachen. Wanneer het vrouwtje begon te blaffen, zocht ik dekking bij onze baas en Timo deed hetzelfde bij Aiko. Die ouwe beer vond dat dan weer niet leuk maar liet Timo wel in zijn buurt blijven. Aiko kende ook dat fenomeen en wist dat er geen kruid tegen gewassen was. Toen Aiko uit ons leven verdween, moesten Timo en ik op zoek naar een nieuwe strategie om aan die poetswoede te ontsnappen. Tijdens de zomermaanden hielden we ons in de tuin schuil. Geliefkoosd terrein voor Timo! Zolang er op straat niks te horen of te zien was, zocht ik een schaduwrijk plekje op maar Timo maakte steeds van de gelegenheid gebruik om een bezoek te brengen aan alle knaagdieren die een onderkomen in onze tuin hadden gevonden. Wanneer hij ze niet zag, probeerde hij het met wat ondiepe kuiltjes te graven. Er was altijd wel een muisje dat of nieuwsgierig of boos naar het kabaal kwam piepen. Zodra Timo hen zag, zette hij de achtervolging in maar was, gelukkig voor die muisjes, te jong en te onervaren om echt gevaarlijk te zijn. In het late najaar van 2025 hadden we vaak dagen dat het vroeg in de namiddag reeds behoorlijk donker werd in onze woonkamer. Die woonkamer kreeg steeds eerst een beurt en wanneer de rest onder handen genomen werd, vertoefden Timo en ik in de woonkamer. ) Aiko en ik hadden best familie kunnen zijn: weinig of geen aftekening op onze snoet en een behoorlijk uitgegroeide kraag. Vroeger hielden we ons baasje wel al eens voor de gek. Aiko sloop in het schemerdonker aan hem voorbij terwijl ik nog wat in de tuin bleef rondhangen. Stond onze baas op Aiko te roepen terwijl die ouwe grapjas een meter of drie achter zijn baasje stond te grijnzen. Onze baas zag zijn vergissing pas in wanneer ik kwam afgelopen. Sindsdien wisten we dat we op een afstand in het donker nauwelijks van elkaar te onderscheiden waren. Als trouwe leerling van Aiko gedroeg ik mij vaak zoals hij, lag ook vaak te rusten of te slapen zoals die grote beer het ook deed. Kort voor Kerst lag ik dus op poetsdag heerlijk rustig uitgestrekt in de woonkamer. Met een half oog volgde ik de bewegingen van mijn baasje terwijl die de keuken aan een poetsbeurt onderwierp. In de keuken brandde licht maar in de woonkamer was het behoorlijk schemerig. Plots werd het stil Ik moest even turen naar het silhouet van mijn baasje. Wat was er met hem aan de hand? Het leek alsof hij aan de grond genageld stond terwijl hij in mijn richting staarde. Ik was gewoon te lui om me op te richten en het duurde dus even alvorens ik zijn ogen kon vinden. Die waren groter dan normaal en ik voelde zijn priemende blik. Na wat aanvoelde als een eeuwigheid, ontspande zijn houding wat en ik zou gezworen hebben dat er tranen in zijn ogen blonken. Ik mocht dan een Hovawartje zijn en voor sommige mensen zelfs een vieze hond, de oorzaak van het gebeuren was me meteen duidelijk. Ons baasje had niet mij maar Aiko zien liggen ook wanneer dit totaal onmogelijk was. Na het poetsen van de keuken, vervoegde ons baasje ons. Anders dan gewoonlijk, kreeg ik een dikke knuffel. Ik besnuffelde zijn gelaat en liet mijn tong over zijn wang glijden. De zilte smaak van zijn tranen kende ik als de beste en dus bleef ik nog een poosje van zijn omarming genieten. Timo beleefde ook al rare dingen met onze baas. Er moet hier ooit een Elmo gewoond hebben en ook die moet wel heel veel met Timo gemeen gehad hebben. Hoe kan je anders de verkeerde naam roepen??? Feit is dat ik, wanneer ik in de ziel van mijn baasje kijk, de levende herinnering aan zowel Aiko als Elmo nog heel goed kan voelen. Geen wonder dat hij spoken ziet!
|
)