Laatst heb ik eens een ernstig gesprek gehad met Pepper. Thema: gehoorzaamheid. Eerste reactie: "Gehoorzaamh...wahahahaha???!!!" Zoals iedereen stilaan weet is ze ongeveer alles in superlatieven behalve dan de lessen en wedstrijden gehoorzaamheid. In deze discipline heeft ze meer dan regelmatig hoorstoornissen of, om het in radio thermen uit te drukken: geen ontvangst. Het is blijkbaar ook de enige plek waar er tijdens de training of een wedstrijd de duivelse horentjes boven komen want daarbuiten is Pepper met voorsprong de liefste Hovawart die we ooit gehad of gekend hebben.
Terug naar ons gesprek... "Mag ik weten waarom je altijd doet of je doof bent op training of tijdens wedstrijden?" "Misschien." "Fout antwoord!" "Hoezo? Kan je niet zien dat ik me stierlijk verveel?" "Overigens: wanneer ik je begin te jennen, ben je zo de controle kwijt en laat ik je voor de rest van de training gewoon voor Jan Lul staan..." Die zit. Daar kan je niet op terug en je weet dat wanneer je nu nog met een opmerking uit de hoek komt, ze al met minstens 2 antwoorden klaar staat om je verder K.O. te slaan.
Wat ook de oorzaak mag wezen: Pepper haar liefde en toewijding stoppen aan de ingang van elk terrein waar ze moet oefenen of wedstrijd spelen. De factor B'Elanna telt misschien ook wel wat mee. Hovianisch spreken we of begrijpen we niet maar vermoedelijk wisselen de beide dames regelmatig geheimen uit waar wij liever niks van willen weten.

 Een motief om niet of toch niet direct te gehoorzamen kan ook zijn motivatie vinden in het verkrijgen van beloningen. Onder het motto: positief gedrag belonen zorgt iedere les ervoor dat onze prinses meer dan een redelijk aandeel aan snoepjes weet te vergaren. Elke trainer die ze hoort vertellen dat ze voor bepaalde onderdelen met extra beloning moet gemotiveerd worden, is als een stevige portie slagroom bovenop de taart. Hovawartjes verstaan vervloekt meer van wat wij vertellen dan wat ze laten doorschemeren. Er bestaan geen testen voor, er kunnen geen bewijzen geleverd worden maar iedere eigenaar van een Hovawart zal vroeg of laat beseffen dat zijn of haar lieveling veel meer begrijpt dan wat men op het eerste zicht zou vermoeden. Pepper is op dit vlak zeker geen uitzondering. Op wandel of ergens op een terras of zelfs in een restaurant: Pepper is de trouwe metgezel waar je op kan vertrouwen. Op wedstrijden is dit een heel ander verhaal. Ze is zo geconditioneerd dat ze weet dat wanneer haar tekenband uitgaat, ze een uur lang geen beloningen zal krijgen. Zodra dat bij haar doorgedrongen is, groeien er twee duivelshorentjes op haar hoofd. Eens ze op dreef komt, is haar pallet met schurkenstreken schier onuitputtelijk. Wedstrijd spelen? Is het niet te warm? Is het niet te koud? Is het niet te nat? Waarom doet mijn tante niet mee? Waarom doet mijn tante mee in mijne groep (nog nooit gebeurd)? Baas, ik heb iets tegen die keurders! Jullie begrijpen het al: elke reden is goed voor haar om niet of ondermaats te presteren of net andersom. Er op rekenen dat ze bepaalde oefeningen goed zal doen, kan leiden naar pure ontgoocheling. Details zoals een "zit voor" of "voet" die eigenlijk geen probleem zouden mogen zijn, wil ze absoluut nooit deftig uitvoeren. Om de 1 of andere reden wil ze ook geen houdingen op afstand doen. Volgorde speelt niet echt een rol. Afgelopen seizoen heeft ze regelmatig 2/10 gescoord. Wil zeggen: de eerste houding OK en dan niks meer. Bijkomend probleem: houdingen meteen in het begin van de wedstrijd zorgen voor een zeer lage eindscore. Ideaal zijn houdingen als laatste onderdeel maar dat moeten we ook nog beleven.
Onderdelen die ze heel graag doet en heel goed kent, helpt ze ook graag om zeep omdat ze gewoon niet op de bevelen wil wachten. Wanneer ze die modus inschakelt, zie je de punten zo vliegen.

Haar sterkste punten? Vaste en losse wandeling. Raar of zelden dat we daar veel punten op verliezen. Onderbreken doet ze ook bijna perfect en ligt of staat meestal binnen de voorziene zone.

Pepper is nog niet van het niveau van B'Elanna. Afwachten wat de toekomst brengt