Een mens is een gewoontedier zegt men. Mag je dan ook stellen dat een Hovawart een gewoontemens is? Pepper is een Hovawartje zoals er veel zullen zijn maar toch heeft ze haar eigen trekjes. Een voorbeeld: gehoorzaamheid kan ze alleen op het terrein van de hondenschool maar thuis niet. Thuis heeft ze andere prioriteiten en daar hoort gehoorzaamheid niet bij. Ze heeft haar eigen idee over wat comfortabel is. Meestal is dit synoniem voor onze zitbank: lekker uitgestrekt op een deken met het hoofdje op een zacht kussen (of waar dacht je dat de term "Sofawart" vandaan kwam?) maar het kan ook haar favoriete plek in de keuken zijn zoals te zien is op de foto. Je kop laten steunen tegen een muur van lekker malse boeren bakstenen, overtrokken van een laagje bezetting. Voor wie er moest aan twijfelen: ze slaapt ook in deze houding inclusief snurken... Pepper heeft tijdens haar puberteit een aantal vaardigheden aangeleerd gekregen maar er zijn er ook die ze zelf heeft uitgevonden om het zo maar te noemen. Eentje daarvan is de deur van de badkamer openen. Grappig toen ze dit de eerste keer voor mekaar kreeg, iets minder wanneer ze dit doet op een moment dat de buren zouden kunnen binnenkijken. Ze heeft ook iets met rekenen en hoe ze dit voor mekaar krijgt, is een volkomen raadsel. Zo weet ze bijvoorbeeld perfect dat ze 3 dagen na het bezoek van Aiko aan haar tante, ze naar de hondenschool mag (in normale tijden). Pepper is elke ochtend opgewekt maar wel uitermate vrolijk op zondagochtend. Dit is ook het geval op woensdagochtend. Andere dagen komt ze haar knuffels "afhalen" en dartelt dan naar de keuken.  Is maar hoe je het zelf wil invullen en ja: op dat vlak krijgen onze lievelingen wel een voorkeursbehandeling. Bedelen aan tafel werd ooit door Axel ingevoerd en is naadloos overgegaan op de volgende generaties ofschoon ze nooit echt met elkaar in contact geweest zijn. Nu ja, dan moet Dunja het al aan Aiko geleerd hebben tijdens het Kerstfeest waarbij ze samen aanwezig waren alsook tijdens de klassieke wijn en kaas avond met Oudjaar. Meer opleiding heeft Aiko nooit gekregen. Pepper, hoe kan het ook anders, vormt bedelen om tot iets heel speciaals. In plaats van naast een huisgenoot plaats te nemen, legt prinses zich binnen een voor haar aanvaardbare afstand zodat ze alle tafelgenoten precies in het vizier kan houden. Wanneer Aiko z'n buit binnenhaalt, wacht Pepper rustig af tot een arm naar haar wordt uitgestoken om haar deel toe te stoppen. Dat de milde schenker zichzelf daarbij quasi een verrekking toebrengt, vindt ze totaal niet erg. Ze zal hoogstens een poot verschuiven en een beetje halsreikend moeite doen om aan haar buit te geraken. Wordt er 's middags boterhammen gegeten en is zoon Christoph ook van de partij, mag je van Pepper ook een stunt verwachten. Ze ligt, bijna onverschillig, rond te kijken. Schijn bedriegt want ze houdt het aantal opgesmeerde boterhammen van Christoph nauwkeurig bij. Zoonlief heeft een bepaalde volgorde wat keuze van beleg betreft. Nummer 3 is steevast eentje met kaas. Hoort Pepper het bakje van de kaas openen, veert ze recht en gaat postvatten naast Christoph. Zo krijgt ze altijd wel een kaaskorstje! Als puppy leek ze lactose-intolerant te zijn maar die intolerantie heeft ze snel overwonnen. Nu past ze perfect in het rijtje van Hovawartjes die spontaan beginnen kwijlen als ze nog maar het woordje kaas horen. Traditiegetrouw is het met oudjaar wijn- en kaasavond bij Marc & co. Misschien moet er voor 5 gedekt worden in plaats van 3? Pepper zal wel aanwijzen welke plek ze aan tafel wil hebben...

Ons duo heeft nog een grote liefde: vis! Zalm, tonijn, maatjes... Ook hier neemt Pepper het voortouw en is soms zelfs een beetje vrijpostig of ongeduldig. Telt ook voor de korstjes suikerbrood. En oh ja, dit is zeer ongezond voor honden maar ten huize van is het opletten geblazen en vooral vingers tellen... We hebben ons weer een exemplaar uitgekozen! Daarnaast is en blijft Pepper een super lieve Hovawartmeid die door iedereen graag gezien wordt en dit zowel bij twee- als bij viervoeters. De enige die "zijne pere" ziet met haar is Aiko. Als onze ouwe door haar geblaf aangepord wordt om mee te komen waken, "beloont" Pepper hem door steevast op Aiko te beginnen rijden. In het begin liet hij betijen maar nu hij een dagje ouder geworden is, biedt hij wel weerwerk en duurt het allemaal wat langer voor de rust terugkeert.

Ondanks de straffe toeren die we mogen gadeslaan, heeft Pepper ook haar zwakke kantjes: borstelen, Wolfsklauwtjes kortwieken, oortjes reinigen zijn allemaal handelingen waarvoor Pepper een vluchtreflex in petto heeft. Als ik haar kwijt ben, hoef ik maar naar de bench te stappen om haar te vinden. Ondertussen weet ze wel dat haar baasje dan mee in de bench kruipt en achter zich het deurtje dicht doet. Geen ontkomen mogelijk! Bepaalde behandelingen zorgen voor het nodige gejammer wat er eigenlijk alleen toe dient om de baas te vermurwen maar die trapt daar na de tweede generatie Hovawartjes niet meer in.

Pepper wordt weldra 3 en is op weg om een straffe madam te worden. 't Is in ieder geval zalig wakker worden met haar natte neus naast mijn hoofd. Ze is een hevig nummer maar dit past volledig bij haar naam. Dat dit nog lang zo mag blijven!