Alvorens we onze puppy kochten, hebben we heel wat boeken verslonden over de opvoeding van ons toekomstig hondje. We hebben in die boeken heel veel gelezen over wat ons mogelijk te wachten zou staan en we dachten dat we goed voorbereid waren...
Ondertussen heeft Lara een plaats in ons huis gekregen en we zijn er echt weg van ondanks...

Als Hovawart probeert ze hardnekkig voor Sofawart te leren. Die zetel is toch wel lekker zacht en warm en zeker als de baasjes daarin zitten, dan wil ze daar met alle mogelijke middelen bijkomen.

Ik werk veel thuis en het gebeurt dat Lara in de woonkamer ligt te slapen. Ze doet dat heel braaf tot op een dag ik een onaangenaam gevoel kreeg en eens ging kijken wat ze aan het uitspoken was... Onze pluizenbol lag triomfantelijk in de zetel, met haar poten onder haar kin, kijkend wanneer ik zou afkomen om mij dan te bezien met ogen van: "wat gaat hij hier nu van zeggen". Moeilijk om dan kwaad te worden maar gedecideerd handelen was toch nodig.

Ze is nu ruim drie maanden en durft ook meer en meer.

Vorige week kwam Katarina thuis met de inkopen, zet de mand met de inkopen op de grond om de deur open te doen en..wat had onze pluis geroken..heerlijke blinde vinken. Twee seconden heeft het geduurd en ze had ze te pakken. Een halve kilo lekkernij die ze ergens in de tuin, waar ze niet te pakken was lekker heeft zitten opsmikkelen om nadien, al likkebaarden en triomfantelijk aan de keukendeur te komen zitten. Vooral niet kwaad worden, schrijven de boekskes maar de frustratie is op dat moment moeilijk te verbergen.

Gisteren ging ik met haar wandelen. Ik liet ze los lopen en het was leuk met haar te spelen. Ze houdt van trekspelletjes tot ze er op een bepaald moment vandoor ging. Ik zag haar in het veld met iets in haar bek rollebollen. Ik riep haar terug maar ze was plots stoïcijns doof geworden. Inderdaad, ze had een karkas van een beestje gevonden en dat was véél interessanter dan de snoepjes die ik haar las baasje voorhield om haar naar mij toe te lokken. Haar prooi afnemen was helemaal onmogelijk dus dacht ik, ik probeer een andere tactiek. Ik ging gewoon door zonder omkijken maar zelfs toen ik al een paar honderd meter verder was, kwam ze nog niet mee. Normaal blijft ze vrij dicht in de buurt en houdt ze ons ook goed in het oog. Het werd als pikdonker en ik begon mij toch ongerust te maken en wachtte op een plaats waar ze mij niet kon zien en riep haar. Plots kwam ze aangelopen, ik liet een zucht van verlichting en wilde haar bij mij laten komen. Oh nee..madame kwam gewoon even kijken of ik er nog was en schoot dan terug naar haar prooi. Na een kwartier begon ik gewoon verder te lopen zodat ze mij zag weggaan en uiteindelijk na een paar honderd meter begon ze mij te volgen. Eerst nog op een afstand maar ik bleef doorgaan. Dan kwam ze weer een beetje dichter. Ik bleef doorgaan zonder omkijken en uiteindelijk kwam ze bij me. Niet kwaad of ambetant zijn. Rustig blijven en tonen dat je blij bent dat ze bij je komt. Heel mooi in de boekskes. Niet eenvoudig in praktijk.

Maar het is een echte schat veel knuffels komt geven. Die ongelooflijk blij is als we thuis komen en dat op alle mogelijke manieren toont. Het is een plezier te merken dat ze zowel Katarina als mezelf accepteert als haar baasjes en ze geniet als ze met ons kan samen zijn.

Ik sta er versteld van hoe snel we ons echt aan haar gehecht hebben en zij aan ons. We zullen nog veel plezier aan elkaar beleven.

Hans & K <<...>> <<...>> <<...>> <<...>> atarina