Katarina en Hans...het eerste contact met hun eigen Hovawart.

Katarina vertelt:
Het is zo ver: we zijn de baasjes van een allerliefst schattig 3-kleurig Hovawartje.
Onze Lara: de Romeinse beschermende godin van de landbouw, de haard en de familie. We dachten dat een leuk klinkende naam met zo'n betekenis voor een waakhond wel toepasselijk leek.
Dat allerliefste pluchenbolleke heeft natuurlijk tandjes die ze nog op ons uitprobeert maar ... ze leert ontzettend snel en kent dus ook al redelijk wat bevelen (lijkt het ons) Het enige waar we nog wat problemen mee hebben zijn die tandjes in onze kleren, armen, handen, kin ... We kennen de trucjes: , indien in hand, de hand tot achteraan in de snuit vastklemmen, niet reageren, opstaan en weglopen, A´e roepen boos kijken en weglopen... Toch heeft dit nog niet altijd de gewenste resultaten... Maar we zijn geduldig want ze bijt wel al minder hard, dus onze kleren krijgen geen bijkomende kleine gaatjes... Een Jeans en een oude jas die ik eigenlijk nooit meer droeg zijn duidelijk de ideale kleren om te stoeien met onze lieverd. Ik wil zo goed mijn best doen, dat het eigenlijk wel vermoeiend blijkt te zijn om overwegend positief te zijn ipv correctief. Vooral als ze harder en harder bijt in mijn knieholtes, kuiten, voeten, armen, polsen, aan mijn haren, ... Maar LOS begint ze te verstaan, jammer genoeg vindt ze die aanmoediging zo leuk dat een volgende knauw er direct op volgt..

Eigenlijk voelde ze zich direct op haar gemak: we hadden gedragen espadrilles achtergelaten bij de fokster bij ons eerste bezoek, zodat ze mijn geur zou kennen. Tijdens de terugrit (ongeveer 8 uren met stoptijden voor het eten, drinken, stoeien, pipi, kaka) bleef ze mooi in haar "doos" zitten zonder te janken. Ze was ofwel moe ofwel ge´nteresseerd in wat er gebeurde. We hebben het echt getroffen, vinden we. Ze kwam pas redelijk laat in ons huisje aan (+/-20u) en hebben haar eerst enkel het huis laten besnuffelen. (enkel de beneden verdieping want boven mag ze niet van 't baasje) We dachten dat de uitgestrekte tuin kon wachten tot de volgende dag (behalve voor een plasje en een kakje voor het slapen gaan.)

De eerste nacht ging eigenlijk heel vlot. Ik lag vlak naast haar kooi en mijn pantoffels lagen in de buurt. "Hm heerlijk aroma dat ik al ken" dacht ze misschien. Na een 5 minuutjes jammeren en ik door de kooi haar proberen strelen, was het allemaal koek en ei voor haar. Oogjes dicht en dan lichtjes snurken. Zij leek uitstekend geslapen te hebben. Bazinneke had het wat moeilijker aangezien ze probeerde te detecteren wanneer ze een volgende plas nodig had...

Ze heeft al kennis gemaakt met auto's in onze straat (tussen de velden) en dat was grote paniek. Nogal moeilijk voor mij ook om er rustig op te reageren omdat hier geen voetpaden zijn. Dus moest ik haar heel kort aan de lijn vasthouden en haar kontje naar beneden houden. Waarschijnlijk niet het beste wat ik kon doen, maar met mijn speelse woorden, en vol enthousiasme begreep ze misschien toch wel mijn bedoeling; indien je blijft zitten, doet dat monster je niets...

De volgende dag alleen in tuin (45 minuten tot ze 5 minuten niet meer huilde). Na een lange middagdut om te bekomen, dan maar een "bezoek" aan een druk kruispunt in Rijmenam: super paniek en met haar lijfje had ze in de muren van de brillenwinkel willen kruipen. Eens we binnen waren, kon ze niet snel genoeg in de verste hoek van de winkel kruipen. En maar bibberen. "En 't ergste was dan nog wel dat die bazin en dat baasje maar niet omkeken naar mij" leek ze ons triest te zeggen met haar bange oogjes.

Intussen heeft ze ook al 1 nacht alleen geslapen in haar bench (de 3 eerste nachten sliep ik op een matras ernaast.)

ze maakte kennis met de super speels maar angstige cockerspaniŰl van onze buur. Maar dat was vanachter de poort. Eerst angstig, dan blaffen dan toch maar dichterbij komen om eens te snuffelen. "OK, die Dina kan ik wel aan. De volgende keer beter, misschien zonder die poort..."
Dan nog kennis gemaakt met super vriendelijke knuffelende kinderen van vrienden (tieners).

En vanochtend eens goed laten weten dat die koe die voor ons hek in de wei staat niets moet ondernemen. Lara's heldhaftig geblaf heeft dat wel duidelijk gemaakt. De koe leekt niet onder de indruk, maar het gaf Lara blijkbaar wel een stoer en goed gevoel.

Ze is super vriendelijk (in onze ogen) en is ook heel speels naar het bezoek dat we over de vloer krijgen.
Tja, Lara is zeker onze oogappel. Bij een van de volgende trainingen komen we eens langs want ik wil haar het speelplezier niet ontnemen en zo snel mogelijk kennis laten maken met de andere Hovi's van de streek.
Dus tot binnenkort.

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 16/12/2010