Katrien en Geert zijn al jaren fervente aanhangers van de Vlaamse Koehonden ook wel gekend als "Bouvier". Elk jaar organiseren een aantal kwekers, ja het bestaat: kwekers die samenwerken, een wandeling waar meestal zo'n 60 Bouvier liefhebbers op af komen. Zondag om 12:45 hadden we met een aantal vrienden van de hondenschool afgesproken op de parking van de E19 vanwaar we samen zouden verder rijden naar de plaats van vertrek: Moerbeke. Het bleek een verhaal van de 10 negertjes te worden... Net voor de afspraak hadden twee koppels afgebeld; toen waren ze nog met drie...
Langs een aantal autostrades kwamen we uiteindelijk uit op een aantal kleine landweggetjes. Net voor we het eerste kleine landweggetje opsloegen sloegen bij Jadzea de zenuwen toe: plots begon zij te klappertanden... mogelijk was de aanwezigheid van een Jumping wedstrijd met bijhorende paarden mee de oorzaak. In ieder geval was het een heel raar geluid dat zij fabriceerde. Zoals afgesproken arriveerden wij stipt om 13:30 op de startlocatie: godvergeten midden in de bossen met tal van vakantie woningen.
Het duurde echter nog meer dan een uur voor alle deelnemers uiteindelijk vertrekkensklaar waren. Axe, de Bouvier van Katrien en Geert, liet regelmatig blijken dat het voor hem nu wel tijd werd om te vertrekken. Jadzea trok zich dan weer absoluut niets aan van al dat zwart geweld en keek al liggend de spreekwoordelijke kat uit de boom.
Eindelijk vertrekken! In tegenstelling tot andere wandelingen besloot ik Jadzea maar heel de tijd aan de lange lijn te laten. Tenslotte kenden we zo goed als geen van de andere honden en eigenlijk nodigde het parkoer ook niet echt uit tot loslopen van de honden. Regelmatig kwamen we op het parkoer andere wandelaars en fietsers tegen. Variatie was er echter wel voldoende: kleine locale asfalt wegen werden afgewisseld door veldwegen en bospaden. Zoals verwacht bleek het een erg vlak parcours te zijn dat goed bewandelbaar was voor elke deelnemer en elke hond, ongeacht de leeftijd. Alhoewel niemand het echt verwacht had bleef het gedurende de gehele wandeling kurkdroog bij een aangename temperatuur van zo'n 23°C. Na de alarmerende weerberichten had niemand dit verwacht! Eigenlijk dus ideaal weer voor Hovawartjes en naar ik vermoed ook voor Bouviers. Mooi halverwege de wandeling en vlakbij de Jumping waar Jadzea zo klappertandde, was er een pauze voorzien. Hier moeten wij de organisatie weer een pluim op hun hoed steken want, alhoewel er in de verste verte geen drankgelegenheid te bespeuren viel, hadden zij een gezellige bar georganiseerd met voor elke deelnemer twee gratis drankjes en lekkere nootjes en chips. Ook voor onze hondjes stonden de frisse drinkpotten klaar. Ze moesten het drinken niet laten. In een gezellige groene omgeving kon je helemaal tot rust komen. Op een gegeven moment wisten we weer waarom we onze lievelingetjes moeten beschermen tegen allerlei klein gespuis. Neen, ik bedoel hier geen klein keffertje maar wel de alom aanwezige teken. Eerst merkte Katrien het kleine gespuis op bij Jadzea en even later pleegde ik voor de tweede keer een moord! Dat gespuis zou in ieder geval geen slachtoffer meer maken. Hier even een kleine kritische nood: een uurtje pauze bleek voor onze viervoeters weer een beetje teveel van het goede te zijn. Na de pauze het tweede deel van de wandeling. Zelfs met de autostrade vlak bij was het er gezellig rustig en was er volop snuffelplezier voor onze lievelingen. Na zo'n 8.6km en drie uur wandelen (twee uur effectief en 1uur pauze) kwamen we terug op onze plaats van vertrek. Hier stonden de organisatoren ons op te wachten met nog een lekkere verrassing voor onze viervoeterkens. Een grote tent nodigde ons vervolgens uit om nog iets te drinken en om onze vooraf gereserveerde maaltijd te nuttigen. Je moet het maar doen: midden in de bossen kip met frietjes voor zo'n 40 hongerige magen klaar maken... chapeau! Na drie uur onderweg leek het alsof we weer wat lang moesten wachten maar dat zal wel aan onze hongerige maag te wijten geweest zijn. Jadzea had in ieder geval genoten van de wandeling en zoals het een echte Hovawart betaamt kroop ze onder tafel en na wat gegraaf einde gewroet vleide zij zich rustig neer en genoot van haar rust.
Dat het eten smaakte merkte je aan de rust in de tent en aan de lege borden die even later doorgeschoven werden.
Rond 19:00 was het dan tijd om terug naar Mechelen te bollen. Jadzea stapte zonder morren in de wagen en droomde dadelijk nog een keer van de leuke wandeling in de buurt van Klein-Sinaai.
Als het mag komen zij en haar baasje volgend jaar graag nog eens mee wandelen.
Tot volgend jaar dan maar?