Rita en Jan, vrienden van op de hondenschool, bezoeken nu al vier jaar met hun Duitse schepers, Zasko en Zita, het bejaardentehuis "Ter Linden" in Vilvoorde. De eerste jaren omdat Rita haar moeder hier gehuisvest was maar na haar overlijden bleven de bewoners van het rusthuis achter de hondjes vragen en dus zette beiden hun traditie verder. Zo vroegen zij dit jaar of Jadzea geen zin had om ook eens mee op ronde te gaan. Toeval wil dat Jadzea haar baasje Peter dit jaar een paar dagen recuperatie ingelast had en dus konden beiden dit jaar van de partij zijn. Nu is Jadzea niet dé sociaalste hond en dus had haar baasje toch wel enige bedenkingen bij zo'n bezoek.
Maandag voor het bezoek was het dan tijd om de aaibaarheidsfactor van Jadzea wat op te drijven. Na een flinke roskam beurt werd de badkamer geprepareerd om Jadzea eens flink in te zepen. Na haar eerste wasbeurt vorig jaar had haar baasje toch al iets bijgeleerd en werd er op de bodem van het bad een natte handdoek geplaatst zodat het gevaar dat Jadzea zou uitglijden sterk verminderd werd. Jadzea voelde in ieder geval al nattigheid want op de vraag om de badkamer binnen te komen volgde geen actie. Dan maar zelf Jadzea het bad in tillen, nat maken, inzepen afspoelen, uit het bad tillen en afdrogen. Na enkele uren drogen was Jadzea dan weer de zachtheid in persoon euuhhh hond.
Dinsdag 31/07/2007 afspraak om 13:00 bij Zasko en Zita thuis, Jadzea voelde zich daar dadelijk thuis want enthousiast werden ook de baasjes, Rita en Jan door haar begroet. Nog even wachten op de komst van de vierde musketier, de Kanis Vulgaris Bo met baasje Jacques.
Nu nog een kwartiertje bollen naar Vilvoorde en alvorens het rusthuis te betreden nog even de hondjes hun behoeften laten doen. Het laatste dat je namelijk wil is dat de hondjes hun behoeften zouden doen naast een van de bewoners.
Stipt om 13:30 liepen wij dan de binnenplaats van home "Ter Linde" op. Een 70 tal bejaarden zaten in een grote kring ons vol ongeduld op te wachten. Rolstoelen en rolators stonden keurig naast elkaar opgesteld en alle blikken keerden zich naar onze woefkens. De lokale kat was men echter vergeten en na enkele minuten lieten de hondjes even horen dat muziek ook tot de mogelijkheden behoorde. Die poes trok er zich in ieder geval niets van aan en bleef lekker verder ronken. Toch werd zij dan met zachte hand, en veel geblaas van haar kant, uit het zicht van de hondjes gemanoeuvreerd. De hondjes werden dan opgesplitst en samen met hun respectievelijke baasjes begon men aan een rondje snoepjes uitdelen. Nu willen de bejaarden, wetende dat er hondjes op bezoek komen, al wel eens een weekje speculaasjes en wafeltjes verzamelen om de hondjes te plezieren. Nu weten we allemaal dat dat soort lekkernij, alhoewel erg gesmaakt door oa Hovawartjes, niet erg gezond is voor onze lievelingen en dus hadden wij ons voorzien op een boel meer aangepaste beloninkjes. De meer ervaren begeleiders, Rita, Jan en Jacques wisten reeds dat hun hondjes zich schitterend van hun taak zouden kwijten maar toch zijn zij nog steeds verbaasd hoe spontaan en tolerant hun lievelingen zich weten op te stellen. Zo ook Jadzea. Gedwee liet zij zich betasten en strelen door de aanwezige bejaarden en werd steeds enthousiast als zij van deze mensen uit hun hand een beloninkje mocht ontvangen.
Ook steeds leuk om de reacties van de bewoners te observeren, sommigen waren laaiend enthousiast en vertelde herhaaldelijk hoe zij zelf vroeger een hond hadden. Anderen reageerden dan eerst wat angstig maar begonnen algauw te stralen eens zij vol vertrouwen de hond konden aaien én... een snoepje mochten geven. Jadzea zag het helemaal zitten en ging uiteindelijk al zelf op zoek naar al dit lekkers.
Na een dik uur, honderden verhalen en een hele hoop snoepjes sloten wij dit deel af met een kleine demonstratie gehoorzaamheid en apporteerwerk door Zasko en Bo.
Het prachtige weer maakte dat de toeschouwers moeite kregen hun ogen open te houden en dus werden zij een voor een naar hun kamers gebracht of gerold. Nu zitten er in dit rustoord verschillende mensen die niet naar buiten kunnen of mogen komen, zoals verschillende zwaar dementerende bejaarden, en dus vertrokken Rita en Jacques met Zasko en Bo naar het ene gebouw en Jan en Peter met Zita en Jadzea naar het andere gebouw.
Jadzea en Zita hadden daar de taak om vier verdiepingen kamer in kamer uit een bezoekje te brengen. Vilvoorde kent verschillende Spaanse inwoners en dadelijk viel het op dat deze bejaarde Spaanse bewoners meestal niets van die Perro's moesten weten. De overige bewoners vonden het maar al te geweldig dat deze viervoeters hun een bezoekje wilden brengen. De reactie van sommige zwaar dementerende en bedlegerige patiënten sloeg ons vaak met verstomming. Verschillende van deze bewoners die een heel jaar geen woord uitbrachten begonnen plots een heel verhaal te vertellen of opende plots de ogen en begonnen met een stralende blik de hondjes te bekijken en te strelen.
Zita de Duitse herder van Jan, reageerde iets te enthousiast op het bevel van haar baasje om te voorpoten op het bed te plaatsen en sprong zonder te twijfelen in het bed bij de daar aanwezige bewoner. Deze vond al dat enthousiasme echter fantastisch.
Jadzea hielp ook regelmatig mee aan het opruimen van etensresten die de aanwezige bewoner niet correct in zijn of haar mond had weten te stoppen. Kamer in kamer uit begon zo langzaam zijn tol te eisen van onze lievelingen en na de laatste kamer kon Jadzea niet snel genoeg die laatste trap naar buiten nemen. Moe maar voldaan konden wij na een frisse pint terug huiswaarts keren. Ondertussen hadden de hondjes er toch een dikke drie uur werken op zitten. Nog even nagenieten van al deze inspanningen op het terras van Rita en Jan. Iedereen was het er over eens: onze honden hadden het weer fantastisch gedaan. Net alsof zij instinctief aanvoelen wat ze nu juist moesten doen en wat er van hun verwacht werd. Besluit van deze dag: het zijn allemaal fantastische honden en hun baasjes zijn maar wat trots op hun lievelingen!
Volgend jaar staan we er hopelijk weer!