Jadzea's eerste treinreis(je).

Omdat mijn baas altijd brokjes voor mij moet kopen rijdt hij rond in zo'n oud machientje dat af en toe wel eens in pan durft te vallen. Op 12 januari 2006 had hij mij net belooft naar zijn papa in de Ardennen te rijden om met mij een fikse wandeling te doen. Veel beloven ja... wij waren nog maar 10km ver en daar zei dat autootje plots pfffffffffffffffffff.
Hij telefoneren en na een halfuurtje wachten komt daar zo'n takelding langs. Ik moest terug in de auto en plots ging die toch wel van de grond zeker. Terug thuis moest ik dan al mijn kunstjes vertonen om uit dat ding te geraken wel een meter en een half hoog, op een smal richeltje terwijl er naast mij auto's langs zoefden... ik wil het jullie nog wel eens zien doen!
Enfin een paar dagen later moet mijn baasje zijn wagen terug gaan ophalen... hij probeert mij eerst nog op zijn moto te krijgen, maar ik weet hoe die rijdt en dus krijg je mij daar niet op. Zeker nen helm op mijne kop zie ik helemaal niet zitten.
Enfin vertrekken wij daar voor een wandelingesken langs een vertrouwde baan, maar neemt hij toch wel een verkeerde afslag. Na 20 minuutjes komen wij dan aan voor een groot gebouw, wel handig die deuren gaan speciaal voor mij open. Ze kennen mij hier al. Mijn baas blijft even voor een glazen muur staan, vraagt die kerel achter dat glas toch wel of ik een echte rashond ben... Wat denkt die wel! Na wat info over mij krijg ik dan toch mijn ticketje. Toch wel een raar omgeving zo'n station: iedereen loopt hier zo maar rond zonder dat ze snuffelen. Plots gaat mijn baasje een lange trap op en je kent mij ik volg voorbeeldig. Die automatische trap hiernaast leek mij echter veel handiger... maar ja met vier poten gaat het gemakkelijk naar boven. Eenmaal boven gekomen voel ik mij toch niet echt op mijn gemak: veel lawaai, gerammel en je weet echt niet waar dat alles vandaan komt. Enfin er is in ieder geval genoeg te snuffelen en de mensen lijken vriendelijk.
Na een kwartiertje wachten stopt daar plots zo'n groot ding voor mijne neus en ik veronderstel dat dat de trein is die we moeten hebben. Allez mijn baas zegt mij toch dat ik moet instappen wat ik, zoals ik al vertelde, zonder morren doe. Op het platform blijft mijn baas staan en leg ik mij maar tussen de twee deuren, kwestie van alle richtingen in het oog te houden. Al die mensen kijken toch maar een beetje raar naar mij, weten die dan niet dat ik een Hovawart ben? Plots veel gesis en geblaas maar geen kat te zien alleen de deuren gaan toe. Toch maar even wat dichter bij mijn baasje kruipen want alles begint plots te bewegen. Even later komt de controleur mijn kaartje knippen en hoera... ik moet geen muilkorf aandoen. Ik ben dan ook de braafste hond op heel deze trein!! Even later stopt de trein en sta ik klaar om af te stappen maar mijn baasje zegt dat we moeten wachten tot de volgende halte. Dan maar een beetje in de weg gaan zitten voor de mensen die wel willen afstappen. Nu ik weet wat dat lawaai en schudden allemaal te betekenen heeft voel ik mij al heel wat meer op mijn gemak. Na acht minuutjes reistijd is het dan mijn toer om af te stappen. Uiteindelijk was het niets om bang voor te zijn maar toch ben ik blij dat al dat gewiebel en lawaai achter de rug is. Speciaal voor jullie heb ik hieronder mijn allereerste treinkaartje bewaard. Rijden jullie in de toekomst ook eens met mij mee? Ik heb al gezien dat je daar wel van alles hebt om je te amuseren. Ook de mensen zijn daar heel vriendelijk!
Tot de volgende reis!
          Jadzea.

 Mijn persoonlijk treinkaartje.

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 25/11/2010