September 2001. Telefoon van Magda met de vraag of ik nog altijd geïnteresseerd was in een Hovawart want dat er in "De Woef" een advertentie stond over twee Black en Tan teefjes Hovawart's. Laat dit nu net de gegevens van de door mij gezochte hond zijn. Wist ik veel dat dit een buiten het "officiële circuit " gekweekt paar was. Maar enfin, contact opgenomen met de kwekers, een afspraak gemaakt om te gaan kijken en dan richting Kalken om persoonlijk de voorgestelde puppies te gaan bewonderen.
ABBA en ASTRA Van 't Calcinahof verwelkomden mij, de eerste door rustig tegen de omheining op mijn vinger te knabbelen, de tweede door wat dominanter tegen de draad te springen en vrolijk te gaan blaffen. Door omstandigheden bleken het al flinke meiden van zo'n vijf maanden te zijn. Dadelijk wisten deze twee mijn hart te stelen en stond ik voor de verscheurende keuze: welke van de twee zal er mee gaan met mij naar Mechelen?
Na wat discussie en heel wat wikken en wegen koos ik voor de rustigste van de twee Abba dus. Omdat ik thuis nog de laatste hand diende te leggen aan de tuin en hondenhok en nog de nodige voorbereidingen diende te treffen(oa. het nodige verlof op 't werk regelen) om een optimale ontvangst van mijn toekomstige "pup" voor te bereiden, was de kweker zo vriendelijk Abba nog een week in Kalken te houden.

Een week later dan, alleen met de wagen naar Kalken om de nodige documenten te regelen, het volledige bedrag te betalen en natuurlijk om mijn hondje op te halen. De kweker was wel verwonderd dat ik alleen gekomen was want wat als de hond naar voor in de wagen zou springen? Tja, toch maar proberen en na wat gewriemel en tegenwringen kreeg ik haar op de achterbank alwaar ze, op heel zielig kijken na, gedurende de 50km durende rit rustig op de achterbank bleef liggen. Omdat ik mij voor de rest van haar leven niet op ABBA zag roepen doopte ik haar om tot JADZEA (Star Trek fan begrijpt U), er kwam van haar geen tegenkanting en dus was de nieuwe roepnaam geboren.
Thuis gekomen week ze de eerste uren niet van mijn zijde maar langzaamaan begon ze dan toch op verkenning te gaan. Slapen zou ze in de keuken doen maar in haar nieuwe mand wilde ze de eerste week niet in. Na de eerste nacht zou al wel het voordeel van een vijf maand oude pup blijken: de keukenvloer was 's morgens nog volledig net en er was absoluut niets stuk gebeten.
De komende dagen liet ik ze steeds een beetje langer alleen in de tuin en na een week ging ik voor de eerste maal een halve dag werken. Mijn vader kwam stiekem na een paar uur nog eens kijken, maar madam voelde zich goed op haar gemak in de tuin. Alleen ontstonden er op verschillende plaatsen in het gras mysterieuze putten...echter geen poging om onder de omheining door te ontsnappen. Vanaf dan blijft ze op werkdagen toch zo'n negen uur alleen thuis werken, zo mag ik haar waken toch noemen?
Het wispelturige Belgische weer lijkt op Jadzea geen vat te hebben regen, sneeuw en wind lijken haar niet in haar activiteiten te beperken.

Goede beschermende kledij is op elk vlak een must want opspringen is haar voornaamst wijze van begroeten. Tijdens de wandelingen kan ik haar gemakkelijk los laten lopen, alhoewel...zij blijft wel steeds binnen gezichtsafstand. Fietsers, joggers, auto's,... wil ze wel eens tot staan brengen zodat ik tijdens een wandeling goed de omgeving in 't oog moet houden en haar snel bij mij moet roepen als er iets of iemand mijn richting uit komt. Soms vraag ik mij ook af of er toch geen jachthond bij haar voorvaders zit: het opsporen van konijnen, fazanten, kippen,.. is  tijdens de wandeling één van haar favoriete bezigheden, haar neus zit bijna altijd tegen de grond of hoog in de lucht.

Thuis zit ze echt het liefst buiten, als de deur open staat loopt ze wel op regelmatige tijdstippen binnen om even te controleren waar haar baasje nu weer mee bezig is of komt ze me halen om met "de bal" of "haar koord" te spelen. Buiten speelt zich ook haar favoriete bezigheid af: steeds zit ze op de loer aan de omheining om van zodra er iemand voorbij wandelt vanonder de struiken op hen af te schieten en eens goed te blaffen. Niet zelden verbreken de voorbijgangers hierbij hun record verspringen.

Persoonlijk vind ik het belangrijk dat een hond onder alle omstandigheden luistert, vandaar volgens mij het belang van de hondenschool. Makkelijk verloopt Jadzea haar opleiding niet want concentratie is zeker niet haar sterkste vak, maar langzaam en zeker zit er een duidelijke evolutie in. Belangrijk is wel dat zij het plezierig blijft vinden alhoewel het voor het baasje soms zwaar labeur is en ik me vaak zelf tot kalmte moet aanmanen want je zenuwachtig maken op een Hovawart heeft alleen het omgekeerde effect.
Tijdens de training heeft zij meestal veel aandacht voor alles behalve haar baasje en als ze dan al eens aandacht heeft is het meestal met de tanden. Vaak hangt ze tijdens een volgoefening te knabbelen aan mijn broekzak, schoen, arm, of...U weet wel op welke hoogte de kop van een Hovawart-teef zich kan bevinden tijdens een wandeloefening... en neen, daar heb ik geen actiefoto's van. Over toestellen springen? Als pup ging ze altijd eerst op de remmen staan, maar nu is het meestal van: "Als mijn baasje er over kan, dan ik ook!" Maar denk er aan een Hovawart denkt echt wel na...waarom zou hij over een hindernis gaan als er ook een gemakkelijke weg omheen is? Als het echter op spelen aan komt dan is ze liefst "Queen of the mountain", overal op en over. In alle geval volhouden blijft de boodschap en de aanhouder wint, al houdt een Hovawart het wel erg lang vol!

De verzorging van Jadzea valt goed mee, wekelijks een flinke borstelbeurt (en alhoewel ze ter plaatse blijft bijt ze wel steeds in borstel en hand...) en oortjes uitkuisen, een echte wasbeurt heb ik haar in die nu twee jaar nog niet gegeven...behalve die keer dat ze vol enthousiasme in een door en door rotte vis had liggen rollen, wees blij dat je via het internet nog geen geur kan doorsturen! Het onderhoud van het huis is dan weer een ander paar mouwen sinds Jadzea hier is.
Eten vraagt U? 2x 200gr droge korrels met een scheutje olijfolie (voor een gezondere pels) en af en toe een beentje en ze blijft vrolijk en speels op haar 30kg staan. Haar eerste loopsheid kwam er pas op 18maand en binnen in huis gaf dit zo goed als geen extra werk, Jadzea hield de boel zelf proper en een natte dweil deed de rest.

Een aangename karaktertrek van de Hovawart vind ik wel dat je op café, restaurant of bij vrienden thuis je na een korte kennismaking zelfs niet meer merkt dat je een hond bij je hebt. Zelfs in een klein en druk restaurant lag Jadzea rustig onder tafel te slapen of de boel in 't oog te houden. In de cafetaria van de hondenschool merk je dadelijk het verschil tussen de verschillende rassen

Goed, ik hoop dat ik hier de voornaamste zaken heb neergezet want over je Hovawart kan je blijven doorgaan. Ik vind het al prachtig dat U tot hier bent blijven lezen! Wil U persoonlijk dit verhaal controleren dan mag U steeds contact opnemen met mij of komt U rustig eens langs op één van de evenementen ingericht door de Hovawart Club.

Hopelijk komen we elkaar eens tegen met Uw Hovawart!!

Mvg,

Jadzea & Peter Vandevelde (peter.vandevelde@hovawartinfo.be)