 Na haar aankomst in Mechelen duurde het iets minder dan 96 uur alvorens
Ezri zich een eerste keer wilde laten gelden.
Haar toehoorders: haar
baas en haar oppas.
Meteen ook een duidelijk signaal dat die puppymeid
allesbehalve een rustige ziel ging worden.
Met ondertussen negen maanden
op de teller vond Ezri de tijd rijp om een duidelijke stap naar de top te
zetten.
Het begon al eerder met het aanpassen en herinrichten van het
interieur van haar Hovimobiel.
Elementen die ze storend vond, werden
eenvoudigweg verwijderd of vernietigd. Om die zwarte madam in haar
decoratiewoede te stoppen, werd een solide kooi in de koffer ingebouwd:
“haar gevangenis” zoals haar baas de bench liefdevol omschreef.
Haar
drang naar de top bleef echter niet beperkt tot het interieur van de auto.
Bij elk bezoek van Pepper probeerde Ezri de bovenhand te halen.
Helaas
botste ze telkens op een volwassen en door de wol geverfde tante. Elke
donderdagavond kreeg Ezri wel eens een keer op haar donder.
Die drang
naar de top was op zich niet erg. Het bleef echter een open vraag of Ezri
ooit zou berusten in de suprematie van Pepper.
Op de hondenschool wilde
ze ook alle andere viervoeters uit onze vriendkring onder de duim krijgen
met Timo als eerste en belangrijkste doelwit.
Van hem bezit nemen ging niet lukken. Ten eerste begon ook hij krachtiger
te reageren en ten tweede was er ongeveer elke zondag ook Timo zijn tante
Pepper om haar mee onder de knoet te houden.
Vergelijkend met onze huidige geopolitieke situatie gedroeg Ezri zich als
die dementerende idioot die absoluut en ten koste van iedereen en alles
zijn eigen zakken wilde vullen.
Alleen betrof het hier niet een eiland
in de Atlantische oceaan of alweer een nieuwe oorlog maar gewoon Timo en
die had ondertussen zijn weg naar de ontluikende volwassenheid gevonden.
Recent kreeg ze ook van hem een pak op haar donder maar anders dan bij
Pepper kon hij geen blijvend resultaat afdwingen.
Dat hij zelf nog te
graag wilde spelen, was hier zeker niet vreemd aan. Wie het allemaal met
lede ogen moest aanschouwen, was haar baasje. Na een uiterst zelfstandige
Jadzea en een soevereine en meestal rustige B’Elanna moest hij nu plots
het hoofd bieden aan een totaal ander type van Hovawart.
Hoewel schijn
vaak bedroog, leek Peter immer de rust zelve. Jadzea en B’Elanna zochten
en vonden in hem hun immer rustige soulmate maar Ezri leek geprogrammeerd
om de andere zijde op te zoeken en uit te dagen.
Dat solide pantser van
Peter dat perfect alle vreemde, menselijke invloeden op zijn innerlijke
sfeer kon afweren had geen verhaal tegen de superkrachten van die jonge
zwarte prinses.
Kon ze iets niet smaken, zo verwees ze de actie zonder
verpinken naar de prullenmand en haar baasje terug naar de tekentafel.
Je zou van minder wanhopig worden! Als oppas maakte ook ik kennis met haar
nukken.
 Zo
moesten we ze wel benoemen. De wereld moest en zou om Ezri draaien want
anders kreeg je heibel.
We waren dus samen op zoek naar de sleutel tot
Ezri haar wereld.
Zodra we de poort tot haar kern konden vinden en openen,
zou er een nieuwe wereld voor ons opengaan.
Zeker was dat er meer dan 1
slot op deze toegang stak en dat alle sloten dienden te worden geopend om
haar volledige karakter te laten ontluiken. Het zou totaal afbreuk gedaan
hebben aan haar persoonlijkheid wanneer we Ezri als een ongeleid
projectiel zouden bestempelen.
Achter die façade van de immer
turbulente en chaotisch ogende puppy konden we reeds kennis maken met een
ontzettend lieve knuffeltante.
Dat ze je knuffels steevast met haar
tandjes bevestigde, moest je er toch nog bij nemen. Ezri was ondertussen
al sterk aan haar baasje gehecht.
Dat hielp haar wel stevig vooruit in
de hondenschool maar indien ze zich niet zo hectisch zou gedragen, was ze
gegarandeerd al veel verder gekomen. Ze kende elke oefening maar gebrek
aan focus zorgde er altijd wel voor dat iets niet goed genoeg uitgevoerd
werd.
Kon ze die focus gedurende een oefening wel behouden, lag de weg
naar de volgende klas voor haar open. Naast het terrein mochten we Ezri
als zeer gehoorzaam bestempelen.
Een knotsgekke puppy maar geen
greintje agressie.
Vergeleken we foto’s van bij haar aankomst thuis tot
op heden dan was haar metamorfose gewoonweg spectaculair te noemen.
Ze
was nu tot een flinke brok uitgegroeid, gesteund op wel hele stevige
poten.
Dat Hovawartinfo nu opnieuw over alle kleuren beschikte, bracht
alle mooie herinneringen aan onze eerste generatie opnieuw naar boven.
Het verlangen was en is groot om met de huidige generatie nog vele
herinneringen te kunnen verzamelen en uiteraard ook te delen met jullie.
|
)
)
)
)
){kind=link}