)
Na de bittere ontgoocheling die we door toedoen van een Duitse fokker
moesten ondergaan, leek de weg naar een nieuwe telg voor Hovawartinfo
verder af dan ooit.Het werd even de rug rechten en opnieuw op zoek gaan. Tijdens de zoektocht hadden we reeds een pagina gevonden maar die aankondiging was vrij cryptisch en week af van onze principes. Maar vanwege het ontbreken van geschikte nesten, namen we toch contact op. Er bleek nog een teefje over te zijn maar het was geen black en tan. Toch afgesproken en op 20 juli stonden we bij de fokster aan de deur. De regen viel met bakken uit de lucht en deed de beroemde “drache nationale” alle eer aan. Na de kennismakingsronde bleek ras dat Frédérique een fokster was zonder franjes maar met een groot hart voor Hovawartjes. De regen trotserend, plukte ze een kleine meid van tussen de roedel wriemelende puppy's en tellen later mocht Peter dit kleine wonder op de schoot nemen. Noem het gerust liefde op het eerste gezicht want Peter hoefde hier niet meer te overleggen. Hij had zijn nieuwe meid gevonden. Op 26 juli maakte Ezri haar eerste reis en haar start in haar nieuwe leven. Vanaf dan werd het ontdekken, wennen, verkennen en langzaam thuiskomen. Tussen haar blijde intrede en de vakantie van Peter lagen nog vier weken. Voor de dagen dat hij moest gaan werken, nam Marc met veel plezier de taak over om op die kleine meid te passen. Het betekende wel extra vroeg uit de veren want ook op het thuisfront wilden Pepper en Timo verzorgd blijven. Start van ons projectje: 29 juli. Nog enigszins slaapdronken nam ik samen met Ezri afscheid van haar baasje. ) Nog voor ik ze in de hal kon neerzetten, wilde Ezri
eens van mijn neus proeven. Gelukkig mistte ze doel. De uren die volgden verliepen tegelijk zeer boeiend als vermoeiend. Het had weg van een gezelschapsspel: observeer de puppy, zoek de puppy, leer puppy dat plasjes niet in huis horen, speel voor bijtworst wanneer de puppy even wat energie te veel heeft, even mee indommelen wanneer de puppy zelf een slaapje houdt. Een paar keer wist Ezri me te verschalken en kwam ik te laat om haar uit te laten. De boel opkuisen vond Ezri bijzonder leuk. Ze wilde zich voortdurend in de mop vastbijten wat het poetsen niet echt vooruit hielp. Zodra ik haar liet weten dat ze dit niet mocht doen, reageerde de jonge dame met fel en luid protest. Zulk een reactie had ik nog nooit van een puppy gezien of meegemaakt. Ezri toonde binnen de kortste keren een vrij evenwichtig patroon in haar gedragingen. Wat eten, wat drinken, weer wat eten en dan hup, naar buiten om een plasje te doen. Eens terug binnen, kreeg ze een snoepje en volgde wat ruig gedrag. Soms moesten haar speeltjes het ontgelden, soms was ik het. Haar verbieden om niet in mijn schoenen te bijten of aan mijn broek te bungelen, lokte steevast protest uit bij haar. De kleinste uit de nest maar met waarschijnlijk de grootste ego. Bij terugkomst van Peter was het zwarte bengeltje net ingedommeld. Ze was na het ontwaken toch heel blij om haar baasje terug te zien. De dagen die volgden, werden een kopie van de eerste met het verschil dat Ezri snel zindelijk leek te worden. Haar stramien bleef redelijk strak: eten, drinken, naar buiten, terug binnen en meteen klaarzitten voor het snoepje, het wild kwartiertje (kon ook wel eens een half uur duren), slapen. De donderdagavond behielden we zelf onze traditie en werkten we aan de website. ) Wat Pepper van die sessies vond, kon je reeds in haar relaas
lezen. Ook hoe de dagen verliepen in de week dat Ezri bij ons te gast was.
Per week dat ze onder mijn hoede was, kreeg ze de vrijheid om haar nieuwe thuis verder te verkennen maar ze werd af en toe wel bijgestuurd. Zo leuk om te zien hoe haar zelfvertrouwen toenam en ze in de tuin steeds verder van me weg durfde te gaan. Ezri wilde alles proeven en ook die dingen die misschien wel niet zo gezond waren. Toch hield ik me redelijk afzijdig omdat ik wist dat ze binnen een aantal weken toch de tuin voor zich alleen zou hebben. Waar nodig maakte ik haar duidelijk wat echt niet mocht. Daar kon zelfs haar protest niet baten. Ezri geraakte ook gewend aan de geluiden van de straat. Vaak zonder reactie maar bij een overvloed aan decibels soms eventjes stokstijf blijven staan en in de richting van het lawaai starend. Dag na dag kon je haar rustiger zien worden. Haar eetlust nam toe net als haar gewicht. Omdat ze rustiger werd, sliep ze ook langere perioden. Slaapverwekkend! Vergelijken mocht je nooit doen maar toch deden we dit. Het was heerlijk om te ontdekken dat Ezri op een totaal andere wijze spoorde. Jadzea en B’Elanna hadden redelijk wat trekjes gemeenschappelijk maar deze prinses was definitief uit ander hout gesneden. Het besef kwam ook vrij snel dat we het verleden moesten laten rusten om haar zo alle kansen te gunnen zich te ontwikkelen en zich goed te voelen in onze roedel. Het zou zomaar eens kunnen dat Ezri een overvloed aan stof voor verhalen gaat genereren. In dat geval wachten ons nog drukke donderdagavonden.
|
)