Toen we in oktober van vorig jaar te horen kregen dat tante ging verhuizen in januari en dat Aiko dan zijn intrek bij ons zou moeten nemen, was dit alles behalve een aangename verrassing. Niet dat we Aiko niet graag zagen komen maar de timing zat compleet fout. Onze visie op de toekomst moesten we dus drastisch bijstellen en vanaf die dag slingerde Elmo's baasje heen en weer tussen hoop en wanhoop.
Hij had immers gezworen nooit meer in een situatie te willen belanden zoals die acht lange jaren geweest was ten tijde van Axel. Een nooit aflatende stress en ondanks de voortdurende oplettendheid toch die momenten van verstrooidheid waardoor kemphanen Axel en Elmo toch met elkaar in conflict konden gaan met vaak ernstige gevolgen van dien. Nu ja, Elmo was ondertussen alweer een pak ouder en veel rustiger geworden maar er was het feit dat hij zelfs naar B'Elanna z'n tanden liet zien omdat die tijdens een bezoek zich veel te opdringerig gedroeg naar zijn zin.
Misschien zou het allemaal niet zo'n vaart lopen en konden Elmo en Aiko het best met elkaar vinden. Maar wat dan met de combinatie met Dunja en eten en snoepjes? Afwachten... In de aanloop naar de grote dag, toonde Elmo vaak dat er iets met Dunja mis was en helaas had hij het ook steeds bij het rechte eind en stond meestal binnen de 48 uur de dierenarts bij ons om haar weer op te knappen. Zelf had hij ook eens een keertje de tussenkomst van de dierenarts nodig. Gelukkig heeft die laatste geen schrik van Elmo maar de laatste ontmoeting liep toch bijna fout af. Dat belooft voor de toekomst!
Op een voor Elmo normale zondagochtend, verdween zijn baas om nadien terug te keren met een enorme vracht aan spullen. De geur die aan die spullen hing, herkende hij meteen want dat was zijn rasgenoot die hij al een paar maal van zeer dichtbij had kunnen gadeslaan toen die aan de straat voorbij stapte begeleid door “mijn” baasje. Geen van beiden had ook maar een kik gegeven ofschoon de afstand minder dan een halve meter bedroeg. Geen gegrol, geen tanden, niets.
Wat was de bedoeling van al die spullen? Iets stond er te gebeuren maar nog steeds was Elmo rustig en snuffelde hij argeloos aan al die nieuwe dingen. Die namiddag was het baasje alweer weg! En die was al zo weinig thuis! Misschien een half uur later hoorde hij de auto al opnieuw over de oprit rollen. Wat gek! Nu kwam het oudste van de mensenkinderen de keuken in met zijn leiband. Joepie! Wandelen! Gretig sleurde hij Christoph mee naar de open poort, neus op de grond want die geur van deze ochtend was nu verdomd vers! Nauwelijks waren ze de poort voorbij of daar zag hij zijn baasje staan. Maar hola, hij was niet alleen.
Elmo bevroor in zijn beweging en overschouwde de situatie. Zijn soortgenoot gedroeg zich als een ongetemd paard maar in plek van gehinnik hoorde Elmo enkel dreigend grollen. Instinctief wijzigde hij zijn houding in aanvalspositie, bereid zijn vel duur te verkopen.
De ontmoeting was van korte duur en Elmo werd, niet zonder enige overtuigingskracht, naar binnen gedwongen. Wat volgde moet voor hem een volslagen nachtmerrie geweest zijn: de deur naar de woonkamer die voor vele jaren de grens van zijn domein gevormd had flapte opnieuw dicht terwijl de oude sleutel de deur vergrendelde. Wat had hij fout gedaan? Anders dan bij Dunja wist hij perfect te duiden wat het gestommel en gehijg te betekenen had: zijn nieuwe rivaal was toegekomen! Vanaf dat ogenblik kende hij geen rust meer en ofschoon ze elkaar niet meer konden zien, ruiken konden ze elkaar nog wel! Toen zijn baas eindelijk in de keuken verscheen, zag die een Hovawart onder stress, hevige stress... Omdat Elmo ook geen afstanden meer kan overbruggen, is hij net als Dunja aan de tuin gebonden voor frisse lucht en de noodzakelijke ontlasting.
De eerste keren dat hij de buitenlucht opsnoof, veranderden ook hier zijn domein in een ware hel. Overal waren sporen van urine die hij diende te overvlaggen. Uit angst om plekjes te vergeten, werd zowat alles onder de urine bedolven. Het was gewoon hartverscheurend om te zien hoe Elmo totaal ontspoorde. De meest pijnlijke momenten van al waren die wanneer hij diep in de ogen van zijn baas keek. Die begreep beter dan wie ook wat er in Elmo omging. Zijn baas had ook een totaal andere levensavond voor hem gepland maar dat was nu finaal voorbij. De eerste dagen waren voor zijn baas dan ook gevuld met verdriet en tranen. Tranen van machteloosheid, radeloosheid.
Vrij snel besloot zijn baas om Elmo opnieuw druppels uit een kruidenmengsels te geven zodat hij tenminste een beetje natuurlijke hulp en steun kon hebben. Ondertussen is de situatie al een heel klein beetje beter geworden en kent Elmo ook periodes van rust. En net als zijn halfzus is ook Elmo een taaie. Toen zijn baas hem onlangs op een avond de tuin liet inlopen, merkte die tot zijn verbazing hoe Elmo vrolijk kwispelend zijn weg zocht. Het moge gezegd worden: de manier waarop hij met zijn nieuwe situatie weet om te gaan is een sterk staaltje van aanpassingsvermogen. Hij geeft daarbij zijn baas een serieuze les in nederigheid.
Dat Elmo stilaan vrede genomen heeft met wat hem overkomen is, werkt zalvend bij zijn baas. Elmo mag op veel liefde en affectie rekenen voor de tijd die hem rest.
Zodra Aiko zich helemaal thuis voelt, bestaat ook de mogelijkheid dat die eens een nachtje alleen zal moeten slapen terwijl in de keuken Elmo en Dunja met hun baas zullen genieten van elkaars gezelschap.
Elmo mag van één ding zeker zijn: zijn baas is trots op zijn blonde schelm en heel dankbaar dat ondanks de minder prettige situatie, de wederzijdse liefde en vertrouwen niets aan kracht hebben moeten inboeten.