Elmo heeft, net als Axel toen en Aiko nu, een bijzonder goedwerkend reukorgaan. Waarom hem dan eens niet de kans gunnen om er eens iets nuttigs mee te doen. Nu ja, meestal gebruikt Elmo z'n neus om aan eten te geraken. De opportunist  in hem schakelt die modus nooit uit maar dat is dan weer een ander verhaal. Op 9 november verlieten we al vroeg onze vakantiewoning in de Eifel richting Keulen. Een uurtje bollen maar weer al meer dan voldoende voor onze schelm. Gedurende de trip ligt Dunja rustig naast hem te pitten terwijl hij of staat of zit te hijgen. Als ik de wagen parkeer, merk ik in mijn ooghoek haar zwarte gedaante. Nieuwsgierig drukt ze haar neus tegen de ruit, nog wat extra neuskunst toevoegend aan haar schilderij dat ze op de achterruit maakt als ze mee kan rijden. De meeste deelnemers zijn al ter plekke en we laten Dunja en Elmo met hen kennis maken. Voor ons is het een prettig weerzien want op een enkele uitzondering na, kennen we iedereen. Voor Luc, mijn trainer bij de Kolonie, is het wel een eerste kennismaking met de deelnemers en ons vrolijk duo. Gernot (inrichter) laat me weten dat het jammer is dat we Aiko niet bij hebben maar we leggen hem uit dat we nu eens een keertje met onze eigen viervoeters onderweg zijn. Geen startnummer 1 dan voor Elmo. Eerst zelf slachtoffer gaan spelen. Marleen blijft bij Elmo en Dunja terwijl de eerste deelnemers op de proef gesteld worden. Bij mijn terugkeer is enkel Dunja super gelukkig dat ik terug ben. Elmo is gelukkig rustig gebleven en wacht de actie af. Daar hoeft hij ook niet al te lang op te wachten. Even wat kunsttoeren uithalen om enkel Elmo uit de koffer te halen en dan kunnen we eraan beginnen. Gedwee laat hij me het speurtuig aanbinden. Nieuwsgierig kijkt hij in het rond en weet niet goed wat hij met de situatie aan moet. Ik overhandig de beloning aan mijn runner en die krijgt opdracht om Elmo op de beloning en zijn jas te laten focussen. Terwijl Jürgen van ons wegloopt en wat gekke geluiden maakt, kijk ik recht in de toch wel wantrouwige ogen van onze schelm. net als bij Aiko geef ik Elmo het bevel om te ruiken, gevolgd door het bevel om te zoeken. Voor alle duidelijkheid: omdat het voor Elmo de eerste keer is dat hij dit mag doen, blijft de runner in het zicht. Die zit ondertussen gehurkt op ons te wachten. Schoorvoetend zet Elmo zich in beweging. Van spanning op de lijn is nog geen sprake maar hij stapt wel op zijn doel af. Dat hij bij aankomst een flinke beloning krijgt, maakt hem al een stuk vrolijker. Gernot laat mijn runner nog een klein stukje verder lopen en weer mag Elmo er achteraan. Met iets vastere tred stapt hij op z'n doel af en mag dan weer lekker smullen. Bij onze terugkomst staat Dunja haar halfbroer al op te wachten. Samen verdwijnen ze weer voor een poosje in de wagen en kan Elmo de tijd nemen om alles aan Dunja uit te leggen. Een workshop met Gernot houdt in dat je uit je pijp mag komen. Alvorens Elmo een tweede maal aan de beurt komt, mag ik alle andere sporen meelopen. Op die manier krijg ik van Gernot het meeste feedback maar maal op die manier behoorlijk wat kilometers af. Ik zal die nacht goed slapen! Net voor de middag moeten we ook Marleen gaan zoeken. Gelukkig hebben we klasse honden in de groep en vinden we haar ook terug. Hoog tijd voor mij om de groep even te verlaten op jacht naar iets eetbaars. Mijn ontbijt heeft dan wel de nodige energie geleverd maar die bron is ondertussen al lang opgedroogd. Mijn plan om eventjes rustig in de auto te kunnen eten gaat niet door. Met mijn middagmaal in de hand dan maar weer op pad voor alweer het volgende spoor. Het is ook meteen het begin van de volgende ronde. Ook nu mag ik weer voor slachtoffer spelen. Gelukkig wordt ik ergens in een gebouw gedropt. De scene is anders wel hilarisch... liggend op de grond met een leeg bekertje van koffie in de hand. Geen voorbijgangers helaas, anders had ik misschien nog om een Euro kunnen bedelen. Dan is het weer tijd om Elmo voor een volgend spoor klaar te maken. Weer laat hij zich rustig in het tuig hijsen en nu gaat het er al een beetje sneller aan toe. Elmo maakt vorderingen maar de procedure blijft dezelfde. Het waarom is me wel duidelijk. Het doet deugd om te zien hoe Elmo zijn neus tegen de grond drukt hoewel hij zijn slachtoffer ook in het vizier heeft. Zijn tempo gaat gestaag de hoogte in en als ik achter hem aan begin te hollen, krijg ik meteen op mijn donder. Als begeleider bepaal jij het tempo en niet omgekeerd. Foutje maar ingegeven door mijn eigen euforie. Het begint al gaan te schemeren als Elmo aan zijn derde sessie mag beginnen. Waar hij deze ochtend nog schoorvoetend van start ging, trekt hij meteen de lijn op spanning en kan ik deze tot aan zijn slachtoffer behouden. Die beloning toch hè... Nog een laatste stukje en dan mag hij gaan rusten. Elmo is nu echt op dreef en ik vind het bijna jammer dat we dit niet vroeger ontdekt hebben. Elmo heeft de capaciteit van een goede speurhond. Helaas heeft hij nu last van geheel andere problemen. Om de een of andere reden is auto rijden voor hem een kwelling geworden. Op die manier kan je eigenlijk met hem nergens naar toe of hij moet vooraf de nodige tabletten slikken om te kalmeren. Om hem echt rustig te hebben in de auto moet de dosis zelfs zo hoog zijn dat hij bijna slaapt. Op die manier kan je hem wel vervoeren maar heb je er als speurhond natuurlijk niets meer aan.

Het is al behoorlijk donker als we van iedereen afscheid nemen. Elmo en Dunja liggen nu rustig. Helaas is de rust weer van korte duur voor Elmo. Er is behoorlijk wat verkeer en zodoende is er geen mogelijkheid om het gaspedaal dieper in te duwen. Zodra dit wel kan en de naald tegen de 150 drukt, legt Elmo zich neer en knort tevreden. De dag nadien hebben we wijselijk tot rustdag uitgeroepen. Nooit meer tevreden Hovawartjes gezien als die dag! Snurken was er net niet bij...