Nu het bijna een jaar geleden is dat Elmo een zware heelkundige ingreep moest ondergaan, vonden we dat we nog eens een verhaal aan hem konden wijden. Na de operatie (12/03/2013), waarschuwde de behandelende chirurg dat de mogelijkheid erin zat dat Elmo nog maar 9 maanden te leven had. Nu, daar zijn we weeral en poosje aan voorbij geraakt en Elmo blaakt van gezondheid! Al sinds de jaarwisseling stijgt het aantal incidenten waarbij onze Schelmo zich, al dan niet met toelating, meester maakt van eten. Met Oudjaar was hij zelfs zo opdringerig dat we de restanten van de kaasschotel moesten beschermen tegen zijn aanvallen. Die aanvallen verliepen steevast via Marleen omdat hij die als minst weerbaar inschatte. Het kon echter niet belet worden dat hij een aantal stukjes stokbrood wist te bemachtigen. Het vervolg was het verhaal met de wentelteefjes, eerder dit jaar. Ondertussen heeft hij het alweer voor elkaar gekregen om met de regelmaat van de klok eten van tafel te pikken. Daarbij zijn kaas maar vooral paté zijn favorieten. Meneer is ook niet altijd kieskeurig maar als het op kaas aan komt, geeft hij toch de voorkeur aan een lekker stukje Camembert. Resten (nu ja, resten?) van een omelet met spek slaat hij ook niet af. Niet langer geleden dan afgelopen zaterdag, zaten Marleen en ik te genieten van een flinke pan spek met eieren. Christoph was die middag niet komen opdagen voor het eten, dus bleef er nog een derde in de pan over. Die had ik op het aanrecht geplaatst om wat ruimte op de tafel te krijgen. Tot dan was Elmo rustig in zijn hoekje blijven liggen en schonk helemaal geen aandacht aan wat er op tafel gaande was. Pas toen ik met de pan naar de achterkeuken stapte, kwam er leven in de brouwerij. Nieuwsgierig dartelde hij naar de achterkeuken met de neus in de lucht. Vanaf mijn plaats hield ik hem nauwlettend in het oog en zonder twijfel moet hij dit gemerkt hebben want plots draaide hij zijn kop in mijn richting, schudde het lijf alsof hij de beschuldigende blikken van zich wilde afschudden en kwam op me toe. Hij plaatste zich tussen Marleen en mezelf met de snoet op tafel. Enkel zijn ogen bewogen zich van links naar rechts en weer terug. Ik beloonde hem omdat hij aan de verleiding had kunnen weerstaan de pan leeg te likken. Blij keek hij in mijn richting en hij begon zowaar te kwispelen. Natuurlijk wist ik wel beter want terwijl hij ons vrolijk in de gaten hield, doorliep hij in gedachten het scenario of hoe hij de inhoud van die pan zou kunnen bemachtigen zonder dat zijn baas zou protesteren. Ik kon op mijn vingers narekenen dat Elmo zou wachten tot ik naar buiten zou gaan na het eten. Mogelijk was ik nog niet uit het zicht verdwenen of daar sloeg Schelmo toe. Terwijl het vrouwtje de tafel aan het afruimen was, hielp Elmo met de voorbereiding van de afwas... lees: hij lebberde tegen sneltreinvaart de overgebleven spek met eieren naar binnen. Bij mijn terugkomst kreeg ik de melding "Het was lekker baas!".Kun je dan boos worden? Ja, eventueel wel maar dat stadium zijn we reeds lang voorbij. Er zijn nu eenmaal dingen die je van je Hovawart in koop neemt omdat er toch geen kruid tegen gewassen is. Deze avond stond er pasta op het menu, met kaassaus! Nog voor het einde van de maaltijd verscheen ons blond spook tussen ons in. Hij begon alvast voor te kauwen en het water kwam hem zichtbaar in de mond ( en nadien in slierten eruit...) Gelukkig dat onze beide Hovi's op een vrij strikt dieet staan zodat ze af en toe eens iets extra's kunnen krijgen zonder dat ze er hinder van ondervinden. Uiteraard dat ze een beetje van de pasta onder hun brokken hebben gekregen. Dat was echter nog niet voldoende voor onze veelvraat. Die wilde natuurlijk ook nog de pot kunnen leeglikken. Aanleiding om nog maar eens de camera boven te halen. Helaas hebben we kunnen vaststellen dat men voor dit soort van taferelen een professioneel toestel nodig heeft om dit te kunnen registreren maar voorlopig zullen we het ermee moeten doen...
Naast de veelvuldige strooptochten, blijft Elmo een Hovawart die zich ook graag laat verwennen. 's Avond ligt hij graag in "zijn" zetel. Vaak stopt hij zich ook half onder het deken dat daar als kussen dienst doet. De verleiding is dan vaak groot om hem volledig onder te stoppen. Geloof ons: hij laat zich dit nog welgevallen ook! Dat duurt natuurlijk nooit lang want dan wordt het hem te warm en flikkert hij het deken gewoon van zich af, de grond op.
Ondanks het feit dat hij nu heer en meester is van de roedel, heeft hij de afstand die er tussen ons ontstaan was door de aanwezigheid van Axel, nog niet gedicht. Ofschoon hij altijd bij ons mag komen liggen op de zetel, zal hij dit raar of zelden doen en al zeker niet als ik in de buurt ben. Het duidt aan dat hij de nodige reserves in onze relatie heeft ingebouwd. Hopelijk verandert dit nog in de komende maanden en jaren. Het is duidelijk dat hij het nog altijd niet ten volle begrepen heeft dat hij niet meer in de keuken moet blijven terwijl wij in de woonkamer zijn. Die deur blijft nu geopend maar dat is meer dan zeven jaar van zijn leven anders geweest... Elmo heeft voor zijn opname in ons gezin een zware tol moeten betalen omdat hij het niet met Axel kon vinden. Die jaren dat hij ons 's avonds moest missen, kunnen we niet meer inhalen. We kunnen hem enkel vertroetelen en koesteren zoals ooit onze grote beer. Dat hij zo gretig is naar voedsel en dat hij daarvoor de zotste kapriolen weet uit te halen, nemen we er graag bij. Het idee om een stoeltje aan tafel bij te zetten, vonden net iets te ver gaan...