Op de laatste dag van onze vakantie trokken we er nog snel een dagje tussenuit met Dunja en Elmo. Daar waar Elmo vroeger bijna niet uit de auto te krijgen was, krijgen we hem er nu nog met moeite in. De uitstap naar de Ardennen verliep echter vrij vlekkeloos en onze hondjes verkoelden zichzelf in de Lesse. In de namiddag streken we neer in Celles, een leuk dorpje in de provincie Namen. In de schaduw van een hazelaar duurde het niet lang of onze hondjes verzonken in een diepe slaap. Om hen niet te moeten storen, bleven we wat langer hangen dan voorzien maar vermits er thuis toch niemand op ons wachtte, kon dit ook geen kwaad. Voor het avondeten verhuisden we nog even naar Les Jardins De La Moulignee in Ahnée. Een aanrader voor wie in de buurt onderweg is met honden! De dagen die volgden, verliepen eigenlijk vlekkeloos tot we dinsdagochtend wakker werden. Toen Elmo me kwam begroeten, pikkelde hij op drie poten... Steunen op de linkerachterpoot was totaal uitgesloten. Vermits de tijd 's ochtends altijd bemeten is, kon ik op dat ogenblik eigenlijk niks voor hem doen. De vraag wat hij nu weer had uitgespookt, lag voor de hand en spookte ook de hele dag door m'n hoofd. Bij de thuiskomst was het beeld van Elmo nog niet veranderd. Dat weerhield hem er echter niet van om toch naar de poort te lopen als er iemand langs kwam, ook al deed hij dat op drie poten. Geloof me, 't is geen zicht om een hond op die wijze naar voor te zien stormen. Zelfs het blaffen deed hij met de linkerachterpoot opgetrokken. Als hij dit nummertje nu slechts een keer zou hebben opgevoerd, dan had het nog grappig geweest. Helaas behoort Elmo niet tot de onverschillige karakters van deze wereld. Dat hij nadien duidelijk meer pijn had, scheen hem koud te laten. Het was en is zijn domein en dat zou hij ten allen prijzen verdedigen. Van onze oudste zoon vernamen we dat Elmo al sinds maandagnacht aan het manken was. Waarschijnlijk had hij een verrekking opgelopen tijdens een rondje door de tuin. Vooral op momenten dat hij ogenschijnlijk iets opjaagt, kan het er behoorlijk wild aan toegaan en zijn mogelijke verwondingen nooit ver af. Het zal een raadsel blijven wat hij uitgespookt heeft maar de oorzaak zal toch een stevige impact of schuiver geweest zijn. Dankzij ontstekingsremmers is hij nu aan de beterhand. Het blijft me met verstomming slaan hoe veel een hond kan verdragen. Elmo is uiteraard geen uitzondering maar het is echt iets om jaloers op te worden. Verrekken van de pijn en toch blijven doorgaan. Laat de toegevoegde foto's je niet afleiden. De rust die ervan uit gaat is maar schijn. In een schicht kan hij vanuit deze posities rechtveren om dan met een rotvaart recht op zijn doel af te stuiven.

Sinds deze ochtend steunt hij weer vol op alle poten alsof er niks gebeurd is. Elmo wordt natuurlijk ook al een dagje ouder. Hij zal er zich stilletjes aan moeten bij neerleggen dat hij sommige klussen niet meer zo vlot kan klaren als vroeger. Van 1 ding mag hij zeker zijn: hij is nu onze alfa (zolang Dunja zich niet moeit) en geniet van heel veel aandacht.

Ook al is het een taaie, dit soort van verhalen hoeft hij liefst niet te vaak herhalen...