Omdat Elmo al geruime tijd op dieet stond, begon zijn baas zich stilaan vragen te stellen bij die verdikking in Elmo's buikholte. Dat hij als koosnaam bol of bolleke heeft gekregen, komt rechtstreeks voort uit de bolle vorm die Elmo de laatste jaren toch wel had. Afgelopen maandag (4/03/2013) moest onze dierenarts even langs komen om Axel aan een routineonderzoek te onderwerpen. Meteen ook de kans om Elmo eens te onderzoeken. Helaas heeft onze Schelm het niet zo op betasten bekeken. Van de vermeende verdikking die ik kon voelen kon door onze dierenarts niets waargenomen worden. Vals alarm? Wiet weet. Nog een paar dagen afwachten... Die donderdag schreven we overigens ongeveer hetzelfde in onze nieuwsbrief. Vrijdag toch met gemengde gevoelens wakker geworden en 's avonds na het werk toch maar meteen naar de telefoon gegrepen en de dierenarts gebeld. We konden er meteen terecht. Uit voorzorg ook spierbundel Michaël meegenomen, kwestie om die stevige klepper van een Hovawart in bedwang te houden. Omdat betasten hoe dan ook geen optie was, Elmo dan maar wat laten verdoven. Na enkele minuten was Elmo ver genoeg ingedommeld en kon Steven (zo noemt onze dierenarts) eindelijk onze Schelm aan een grondig onderzoek onderwerpen. Zonder enige twijfel zat er iets in de buikholte van Elmo dat daar niet mocht zitten. Steven tipte meteen op een tumor aan de milt, waarbij hij hoopte dat het niet de lever zou zijn... Dan nog een paar bloedstalen nemen om met spoed te laten onderzoeken. Samen met Michaël tilde ik de hulpeloze massa die Elmo nu uitmaakte de tafel op. De verdoving begon ondertussen al wat aan kracht te verliezen, dus rustig maar toch naarstig verder werken werd de boodschap. De eerste tube kon nog normaal gevuld worden maar bij het aansluiten van de tweede liep het mis... Elmo was blijkbaar al zo goed wakker dat hij bijna zijn baas kon verrassen. Elmo's poging om Steven te grazen te nemen mislukte echter omdat ik Elmo nog net ervan kon weerhouden. Gelukkig kon nog voldoende bloed afgetapt worden om een sluitend onderzoek te voeren. Dan als de wind Elmo terug van de tafel af en een prikje om terug wakker te worden. Tellen later begon hij zich al tegen de verdoving te verweren. Bellen voor de uitslag mocht al op zaterdagavond. De resultaten wezen in de richting van de diagnose die Steven had gesteld. Positief: de leverwaarden bleken goed. We hadden bij hem al afgesproken om er geen gras te laten over groeien en Steven contacteerde voor ons de Huisdierenchirurgie-Verdonck, ook al omdat deze artsen mijn persoonlijke voorkeur genoten. Tegen zondagavond wist ik al dat ik maandagochtend mocht bellen voor een definitieve afspraak. Dat kon al op dinsdag 12 maart om 17:00 uur. Gelukkig heb ik een goeie baas en kon ik dinsdag tijdig stoppen en aansluitend woensdag vrijaf nemen. Ondanks het slechte weer bereikten Marleen, Elmo en ik onze afspraak een half uurtje te vroeg. Klokslag vijf stonden we binnen in het kabinet van Bart Verdonck. Dierenarts Hans Van Beeck stond ons te woord. Ik maakte hem meteen duidelijk dat Elmo onder de categorie angstbijter mocht geplaatst worden (zeker bij dierenartsen). Dit verbaasde hem omdat van Elmo zelf geen enkele dreiging uitging. Meteen maar verdoven om de echo voor te bereiden. Wie dacht dat Elmo meteen onder zeil zou gaan, kwam van een kale reis thuis. Na tien minuten stond Elmo nog vrolijk overeind en hield alle beweging nieuwsgierig in het oog. Dan maar een tweede prik. Na een minuutje of twee gaf ik hem het bevel om gaan te liggen. Pas dan leek hij zich gewonnen te geven. Hans meende dat het tijd was om Elmo's poot een beetje te scheren voor het plaatsen van het infuus maar onze rakker bleek toch nog net iets te wakker. Met wat hulp van de baas lukte dit dan toch. Tegen de tijd dat de naald in Elmo z'n poot verdween, was ook de laatste weerstand verdwenen. Samen met Hans tilde ik hem op de onderzoekstafel. Zelfs zonder scheren stelden ze meteen vast dat er wel een kanjer onder de huid van onze Schelm schuil ging. De echo bevestigde dit niet alleen, het toonde ook de gigantische omvang van het gezwel. Dit ging een zware ingreep worden... Om niet in de weg te lopen van de artsen, verzochten ze ons om de praktijk een uurtje te verlaten en ondertussen iets te gaan drinken in een naburig café. Bijna op de minuut na ontving ik hun oproep dat we terug konden komen. Bij aankomst wilde het team nog eerst wat opruimen om ons niet te doen schrikken. Voor we vertrokken, hadden we afgesproken om een blik te mogen werpen op de verwijderde tumor annex milt. Toen we in het kabinet toegelaten werden, troffen we onze lieve Elmo bibberend van de kou maar nog steeds in dromenland aan. Op de onderzoekstafel prijkte een emmer met inhoud. Het gedrocht had een gewicht van niet minder dan 4 kilo. Hans wist ons te vertellen dat het tijdens de ingreep toch even heel spannend geweest was. Vanwege de omvang hadden ze ten eerste de incisie veel groter moeten maken maar ook links en rechts ervan hadden ze Elmo moeten "openen". Bij hun gevecht met de tumor, was deze gescheurd en werd het plots heel spannend. Gelukkig beschikte dit team over een dagelijkse routine met uiterst moeilijke operaties en slaagden ze erin om Elmo bij de levenden te houden. Wij waren er niet minder blij om! Nog even afrekenen en dan met onze arme Elmo naar huis. Onderweg realiseerde ik me wel dat Elmo echt wel door het oog van de naald gekropen was. Magere Hein had als het ware een deuntje op Elmo zijn levenslijn getokkeld maar had er blijkbaar mee ingestemd onze troonopvolger nog wat respijt te geven. Nu is het aan moeder natuur om onze wens in vervulling te laten gaan.
Na een redelijk slapeloze nacht en een moeilijke dag werd Elmo na ongeveer 24 uur na de ingreep eindelijk rustig. Een tussenkomst van Steven was hier overigens ook niet vreemd aan. Terwijl dit relaas geschreven wordt, geniet Elmo alweer een pak meer van zijn omgeving. Eten, drinken en slapen gaan alweer zonder noemenswaardige problemen en enkel als hij gaat liggen of recht komt, merk je nog dat hij een zware ingreep ondergaan heeft.

Onze oprechte dank aan het voltallige team van de Huisdierenchirurgie-Verdonck: Martine Goiris, Hans Van Beeck, bijgestaan door Elien Heyninck. Bart Verdonck hebben we eventjes gezien maar we gaan ervan uit dat hij niet deelnam aan de ingreep.