Elmo had al geruime tijd niet meer mee op reis geweest. Hoog tijd om hier verandering in te brengen. Dankzij onze goede relaties met meer dan 1 vakantieverblijf, was het ook nog mogelijk geweest om op korte termijn nog een woning te kunnen boeken. Wintzen werd dit keer nog eens onze bestemming. Wel nieuw voor Elmo. Die had de buurt er nog niet onveilig mogen maken. Op 3 november alles en iedereen ingeladen om eerst koers te zetten naar Keulen. Afspraak met vrienden tijdens een leuk etentje. Plaats van het gebeuren: Gasthaus Biergarten Rennbahn. En ja, Elmo mocht ook mee. Na het eten de tocht naar onze bestemming verder gezet. Daar waar Elmo vroeger een echte "meerij hond" was, was hij nu heel de weg onrustig. Dat is overigens al zo sinds we over een nieuwe hondenlimousine beschikken. Of de kleur bevalt hem niet of hij vindt dat hij te weinig plek heeft. Hij was dan ook maar wat gelukkig toen hij de koffer uit kon en de woning mocht verkennen. Eerst gezorgd dat de voor hem bestemde zetels voorzien waren van een plaid en dan alles uitpakken. Elmo verkoos echter om al meteen het bed uit te testen... Mocht dat toch wel niet van het baasje zeker! Voor het eten nog even een ommetje met hem gemaakt. Wintzen leek hem wel te bevallen. Gedurende de avond posteerde hij zich prompt in 1 van de zetels en genoot zichtbaar van de rust en ons gezelschap. De dag nadien was het weer ons gunstig gezind en ondernamen we een iets langere rit naar de vulkaan Eifel. Weer een onrustige Elmo in de koffer, dus haastte de baas zich om onze bestemming te bereiken: Strohn. We zochten en vonden een parkeerplaats vlak bij één van de bezienswaardigheden die dit dorp rijk is: de "Lavabombe". Een enorme knikker, uitgespuwd door één van de omliggende vulkanen en toevallig ontdekt tijdens werkzaamheden. De omvang van het gedrocht kan je op de foto wel inschatten. Toen deze bol werd weggeslingerd, kon je maar beter niet in de buurt geweest zijn. De vulkaan Eifel is overigens nog een actief gebied, hoewel er al duizenden jaren geen uitbarstingen meer plaats hebben gevonden.
Vanaf de parking besloten we om de buurt wat verder te verkennen. Keuze uit genummerde wandelpaden in overvloed. Je moet alleen de nummertjes vinden, zo bleek achteraf. Zolang je regelmatig naar links of naar rechts kan afdraaien, kom je vroeg of laat toch altijd op je vertrek terug. Onze wandeling verliep langs en door de bedding van een uitgedoofde vulkaan. Omdat deze, in tegenstelling met de omliggende kraters, geen water bevat, is deze plek wat toeristen betreft, ook veel rustiger. Elmo kon er van zijn vrijheid genieten en ging er op zoek naar lokaal wild en kaboutertjes. Dat hij daarbij regelmatig op onze lachspieren werkte, deed ons natuurlijk deugd. Om uit de krater te geraken, moet je natuurlijk klimmen. Onze schelm nam ons mee in zijn zog en deed ons behoorlijk naar adem snakken. Eens op de kam, kregen we af en toe zicht op de omvang van deze vulkaan. Het werd ook duidelijk dat de overzijde van de krater bij de laatste uitbarsting gewoon weg geblazen werd. De kracht van die explosie moet gigantisch geweest zijn. Elmo kon dit echter allemaal niet deren. Die bleef naarstig snuffelen en mistte zo een kijk op dit mooie landschap. Na een wat steilere afdaling, stonden we weldra terug aan ons vertrekpunt. Net hadden we de auto bereikt, of de hemelsluizen trokken open en met bakken gutste het water naar beneden. Dan maar een restaurantje opzoeken. Dat vonden we in Daun, zeg maar het centrum van de vulkaan Eifel. De eigenares van het Kroatische restaurant bekeek Elmo met een bedenkelijke blik maar bood ons toch een plaatsje aan. Restaurant Dubrovnik heeft een goede reputatie en we waren eigenlijk al blij dat we er nog een plaatsje vonden. Meer dan voldaan konden we na afloop dan ook tevreden huiswaarts keren (naar Wintzen wel te verstaan). 's Avonds hetzelfde scenario: Elmo pitten in een zetel en wij gezellig een filmpje meepikken dankzij het ruime satelliet aanbod. Elmo had het zelfs zo naar zijn zin, dat ik hem moest aanporren om nog eens een ommetje te maken. In tegenstelling tot Felser, kent Wintzen wel doorgaand verkeer en is het er 's nachts stikdonker. Een headlight en wat fluokleding is dan geen luxe temeer de lokale jeugd zich er als wouldbe Schumachers beschouwen wil. Dit tot groot jolijt van de inwoners van Wintzen want aan de ingang van het dorp kent de weg een gevaarlijke s-bocht. Bosse (zie verhaal van Axel) die ook in Wintzen woont, heeft al menig bestuurder uit de bocht zien gaan. Gelukkig voor al die heethoofden bleef het altijd al beperkt tot stoffelijke schade. Het moet echter gezegd: met een lichtje op je kop remmen de meeste snelheidsduivels behoorlijk af. Het was voor mij enkel uitkijken dat Elmo in de kant bleef staan want die voelde zich na 24 uur al zo thuis in Wintzen dat hij me de weg wou tonen...
Nog een trekpleister in de Eifel is het Freilichtmuseum in Kommern. Zeg maar een lokaal stukje Bokrijk. Het was niet de eerste en zeker ook niet de laatste keer dat we dit museum bezochten. Vreemd zicht echter dat je op een maandagochtend de enigste bezoekers bent. Zo veel te beter voor Elmo natuurlijk. Niet dat hij er los mocht lopen maar hij werd ook door niemand gestoord. We troffen er een dame aan die in traditionele klederdracht de moestuin aan het bewerken was. Hadden we geen horloges of andere hedendaagse gadgets bij gehad, zo hadden we ons in de 18e eeuw kunnen wanen. Overigens, dit museum is steeds in ontwikkeling. Zelf al heb je er al eens een kijkje gaan nemen, na een jaar of twee vallen er steeds wel nieuwe dingen te ontdekken. En Elmo? Die vond het allemaal heerlijk. Hij probeerde zelfs een praatje te slaan met de lokale hanen, kippen en varkens maar die hadden het niet zo op zijn aanwezigheid bekeken. Hij gedroeg zich ook voorbeeldig want ook hij wist dat er omwille van de veiligheid overal camerabewaking in het park was aangebracht. We hadden ook nog een afspraak met Ralf en Bosse maar op het ogenblik dat we met hen hadden afgesproken, lieten ze boven weer het bad overlopen. Dan maar naar het boerencafé om er te genieten van taart en koffie of thee. Dit boeren café kan je vinden in Morsbach. Voor wie in de buurt zou komen, een bezoekje waard! Laten we nog even meegeven dat Elmo en Bosse elkaar niet gesproken hebben. Dat zou ook niet goed gelopen hebben denken we. Elmo vond de baas van Bosse ook maar niks want hij posteerde zich tussen Marleen en Ralf in toen we van onze taart genoten. Ralf ging even weg om nog iets te drinken te bestellen en vond op zijn terugweg een overijverige en overbeschermende Elmo. Tandjes bloot en eventjes een waarschuwende blaf. Dat zijn baas dit niet kon hebben, scheen hem wel wat te verwonderen maar Ralf is een goede vriend en dat willen we nog jaren zo houden.
Elmo mag zeker nog mee op vakantie. Een volgende keer dan wel samen met Dunja.

Zien wat dat gaat geven!