Het moest er eens van komen... Elmo naar de kapster. Als we Marjo niet hadden gekend, hadden we deze stap zeker nooit genomen maar haar uitstekende kennis van het ras en het vertrouwen dat ze inboezemt, trok ons over de streep. Dus wij samen met Peter en Jadzea in alle vroegte op pad. Ruim op tijd zo bleek en terwijl Marjo voor een kopje koffie zorgde, keek Elmo al eens nieuwsgierig in het rond. Wat stond hem nu weer te wachten?? Normaal laten we dames voor gaan maar misschien was dit nu niet zo'n goed idee. Elmo dan maar de tafel op! Nadat hij vakkundig was vastgemaakt, werd de tafel naar werkhoogte gestuurd. Spannend zeg! En wat gaat er nu gebeuren baas? Bij ons thuis zijn we er ondertussen al in geslaagd om regelmatig zijn broek uit te dunnen. Nu hing hij vast en nu was het niet de baas maar Marjo die aan hem zat te frullen. Na een poos begon hij wat te hijgen van behagen. Het deed hem blijkbaar deugd om al die losse en dode haren kwijt te zijn. Afwisselend werd Elmo door zijn baas of door Peter mee vastgehouden en we stonden er allemaal van te kijken hoe onze Schelmo dit allemaal liet gebeuren. Zelfs zijn buik liet hij rustig onderwerpen aan een grote schoonmaak. Maar Elmo zou Elmo niet zijn als hij geen verrassingen op zak zou hebben. Toen Marjo met diens linker voorpoot begon, liet hij aanvankelijk nog betijen maar net op het ogenblik dat we het niet verwachtten, keerde hij zich pijlsnel om naar Marjo en wilde haar duidelijk te grazen nemen. Haar reflex was al even flux en doeltreffend. Elmo's tanden zoefden door de haren van Marjo maar verder kwam ze er met de schrik vanaf. Nadat we Elmo even hadden gekalmeerd (en ook ons zelf), verhuisde Marjo naar de rechter flank om nog een poging te ondernemen Elmo's rechter voorpoot te verzorgen. Peter was net bezig met zijn toestel op Elmo te richten toen het gebeurde: het ene moment stond Elmo nog op de tafel, het volgende moment hing hij nog met 1 lus vast en kon ondertussen gewaar worden hoe het voelt om langzaam te stikken. Het duurde allemaal slechts fracties van seconden want voor hij het goed besefte, stond hij alweer met vier poten op de tafel. Best dat er een afkoelingsperiode werd ingebouwd, dus kwam nu Jadzea aan de beurt. Elmo en zijn baas gingen ondertussen de buurt even verkennen. Toen we terugkeerden, vroeg ik me af of hij nog wel naar binnen zou willen. Dat was dus andermaal buiten Elmo's karakter gerekend. Zonder enige vrees, daalde hij af naar het kapsalon en stapte vrolijk voor me uit. Nieuwsgierig ging hij de werkzaamheden monsteren en kwam nadien bij zijn baas zitten. Toen Jadzea klaar was, werd het tijd om Elmo in bad te proppen. Wat dit wel zou worden? Ook thuis was dit altijd goed voor een potje worstelen om die kerel in de douchecabine te kunnen houden. Samen tilden we Elmo over de rand van het bad en meteen verstarde zijn houding. Het koste me dan ook enige moeite om hem vast te maken. Opgespannen als een veer liet hij de wasbeurt ondergaan. Dat ik zelf al bijna even nat werd als Elmo, was puur het gevolg dat ik hem voortdurend in toom diende te houden. De tweede, heerlijk ruikende shampoo werd aangebracht en die moest natuurlijk een poosje inwerken. Marjo profiteerde van de gelegenheid om ons iets te drinken te halen. Voor Elmo was dit moment wel een kleine lijdensweg. Hij probeerde steeds achteruit te kruipen om zich zo uit het bad te redden. Jammer genoeg voor hem, begon hij zich op die manier weer te wurgen. Ik had wel medelijden met hem. Gelukkig hoefde het niet lang meer te duren en na grondig te zijn afgespoeld, mocht hij uit bad komen. Hij was meteen een stuk vrolijker! Helaas voor hem was het feestje nog niet voorbij. Wie naar de kapper gaat, weet dat na het haren wassen, ook het haren drogen volgt. Het toestel werd boven gehaald en een beetje onzeker begon Marjo nu Elmo droog te blazen. Als bevroren en stokstijf bleef Elmo op tafel staan. Af en toe ging hij wat leunen tegen Peter. Die was immers nog droog gebleven en die moest toch ook nat worden zeker! Om hem niet meer in paniek te doen vervallen, bleef Marjo wel uit de buurt van Elmo's voorpoten. Enkel op het laatst, terwijl Peter en ik Elmo aan iedere kant in toom hielden, blies ze een poosje van achteruit op onze schelm zijn voorpootjes. Lang had dit echter niet hoeven duren want hij begon weer aardig nerveus te doen. De rest zou zo dadelijk wel in de zon kunnen drogen! Was hij wat blij dat hij van die tafel mocht! Meteen vrolijk rondhuppelend ging hij op verkenning in de andere vertrekken. Ook het bad ging hij zelfs nog eens bekijken. Even later verdween daar Jadzea in. Die vond het wel niet leuk maar liet het allemaal wel gebeuren. Elmo kwam ondertussen nieuwsgierig toekijken en als we hem hadden laten doen, had hij waarschijnlijk nog zijn voorpoten op de rand van het bad geplaatst. Dat Marjo hem voordien de stuipen op het lijf had gejaagd, scheen hij al helemaal vergeten te zijn. Slechts twee keer had hij een beetje de pedalen verloren maar verder was hij heel flink geweest en hij zag er gewoon voortreffelijk uit! Toen ook Jadzea uit bad kwam en op de tafel werd gezet, bleef hij verder heel rustig toekijken of rondsnuffelen. Af en toe maakte hij wel duidelijk dat hij wel weer aan de frisse lucht wilde maar dit kon niet eerder dan dat Jadzea gedroogd was. Een poos later wipte ook zij van tafel en huppelden ze samen de buitenlucht tegemoet. Nog even een plasje laten doen en dan de tuin in. Marjo was een beetje bang dat haar inspanningen een maat voor niets zouden zijn als Elmo zich ergens zou gaan rollen maar ook dat gebeurde niet! Tijdens het eten bemerkte ze eerst dat Elmo rustig naast haar was gaan liggen en dat diens baas blijkbaar altijd goed weer mee bracht. Dat was inderdaad vorig jaar ook het geval geweest met Axel en Dunja. Op de terugweg werden we nog getuige van de felle bosbrand in Meeuwen-Gruitrode. Het brandend voertuig dat er in het bos had voor gezorgd dat verscheidene vierkante kilometers natuur werd vernietigd, konden we van veel te dichtbij gadeslaan. Gelukkig voor ons, geraakten we nog net voorbij de plek des onheils voor dat de hulpdiensten de boel hermetisch afsloten. Het was dus een behoorlijk avontuurlijke dag geworden, zowel voor ons als voor onze Hovi's. Of we dit met Elmo nog eens kunnen herhalen, is zeer de vraag. Marjo bezoeken zal geen probleem zijn. Elmo opnieuw op die tafel krijgen... dat is zeer de vraag!

Marjo, bedankt voor de behandeling! Elmo loopt er ondertussen nog steeds fier bij!