Zolang Axel in leven is, moet Elmo noodgedwongen zijn territorium begrenzen tot de keuken, de badkamer en de tuin. Dat hij dan een weekje alleen met ons mee naar Felser mag, is voor hem een feest! De hyperkinetische Schelmo verandert er in geen tijd in een rustige Hovawart en zijn houding treft in niks gelijkenis met het gedrag dat hij thuis vertoont. We zijn dan ook heel de tijd bij hem en hij hoeft zelfs niet om aandacht te bedelen. Die krijgt hij daar in overvloed. Op 7 november was hij dus maar wat blij dat hij mee mocht vertrekken. Erg opgewonden zat of stond hij onderweg te wachten tot we onze bestemming bereikten. Eerst nog even van ons middagmaal genieten in de Alte Posthalterei in Hellenthal en dan naar onze "thuis" in Felser. Voordeel voor al onze hondjes is dat ze ook daar in een vertrouwde omgeving terecht komen... Wij hadden geluk dat na het eten de dierenspeciaalzaak tegenover het restaurant nog open was. Opendeur zo bleek. Meteen maar een doos koekjes en een lekker bot voor Elmo aangeschaft. Uiteraard had hij die zelf mogen uitkiezen. De aanwezigen keken reikhalzend naar die blonde verschijning die daar zo vrolijk zijn keuze mocht maken. Aan de kassa viel hij ook al in de prijzen: hij kreeg er meteen al een paar lekkere hapjes van de eigenares. Elmo was net voordien ook al vertroeteld in het restaurant...
Om rustig te kunnen uitpakken, kreeg hij van ons al meteen zijn bot en daarmee trok hij zich rustig terug. Zodra het bed opgemaakt was, ruilde hij zijn stek voor het zachte bed om er zijn werk voort te zetten. De dagen die kwamen, maakte hij opnieuw kennis met de buurt. Iedereen uit de buurt zwaaide lachend naar ons als ze ons zagen. Wel mocht hij niet te ver uit de buurt verdwijnen als we hem 's avonds nog even buiten lieten. Beneden in de weide huisden een aantal paarden en we willen liever geen gedonder maar Elmo gedroeg zich voorbeeldig. Meer zelfs, bij zijn ochtendwandeling mocht hij steeds de paarden begroeten maar in tegenstelling tot Axel, reageerde Elmo totaal niet op hun aanwezigheid. Buurman Helmut bleek echter niet zo zijn vriend te zijn. Een enkele keer heeft hij de arme man wel echt de stuipen op het lijf gejaagd. Gelukkig had Elmo toch voldoende de rem op staan zodat hij geen stommiteiten uithaalde. Verder was Elmo de rust zelve en wisten we nauwelijks dat we in zijn gezelschap vertoefden. Bij ons uitstapje naar Euskirchen (hoofdplaats van de gelijknamige Kreis) kreeg hij andermaal veel aandacht van nieuwsgierige voorbijgangers. Eén dame stopte zelfs in het midden van de straat, legde de motor van haar auto stil en stapte uit om hem te komen knuffelen. Onze waarschuwingen dat hij wel erg aan het ruiven was, sloeg ze gewoon in de wind. Die vrouw was gewoon Hovawart gek! Op woensdag wilden we naar de Kasselburg in Pelm om er de wolvengemeenschap te gaan bezoeken. Driewerf helaas! Het domein was enkel tijdens het weekeinde open! Dan maar een ommetje naar de Vulkangarten in Steffelen. Omdat er zelfs in de drukste periode nauwelijks mensen komen, mocht Elmo er nu eens zij  poten uitslaan. Kort voordien had het nog wel geregend maar tijdens onze wandeling werden we niet nat. Camera in aanslag om wat kiekjes te maken van de vulkaan en ons engeltje... Terwijl het baasje naarstig dit bizarre natuurverschijnsel voor de lens haalde, ontging hem even de kapriolen van zijn mini wolf. Elmo had een plekje gevonden dat wel erg lekker rook naar zijn zin en begon uit alle macht met zijn nek over de bodem te schuren. Rechts ging het niet zo goed, dus deed hij nog wat meer moeite met links. Resultaat: een pseudo black & tan met een luchtje aan... En wat voor een luchtje!!! Ondanks de doekjes die we hadden om zijn vacht te reinigen, hebben we er de rest van de week van kunnen genieten. Om hem helemaal terug netjes te krijgen, zullen we dit keer echt wel een hulplijn moeten inschakelen vrezen we. Verder vielen er geen wapenfeiten over onze Schelmo te noteren. Hij stonk (vrij letterlijk dan) van braafheid of zoals wij het met een dichterlijke vrijheid noemen: bravigheid.

Bij de thuiskomst had Elmo het knopje van die braafheid al uitgeschakeld. Halfzus Dunja mocht dit al snel ondervinden en gisteren (17 november 2010) heeft hij zijn Houdini kuren weer eens tentoongesteld. Hopelijk komen de buren er niet achter...

Nog een kleine voetnoot: de Eifel is een oerchristelijk gebied en ook in de Vulkangarten kan je hier de sporen van terugvinden. Zo hebben vroegere generaties er het Markuskreuz neergepoot. Op elke 25ste april, feest van deze heilige werd dan een bedevaart naar het kruis georganiseerd met als doel een goede oogst te mogen ontvangen. Of dit ooit veel geholpen heeft, weten we niet maar het kruis staat er nog...