Soms krijgt Elmo de kans om zich eens lekker uit te leven. Zo ook afgelopen herfstvakantie. Zijn privilege is om er alleen mee op uit te trekken en vol te mogen genieten van onze aandacht. Is hij thuis vaak een schelm, in de Heimat gedraagt hij zich voorbeeldig. Voor hem begint het in Felser ook al wat zijn tweede thuis te worden. Dat heeft zo wel zijn gevolgen voor de buurt natuurlijk. De eerste dag is hij meestal nog wat terughoudend maar de volgende dagen begint hij "zijn" domein zelf af te bakenen. Met een tuin en annex een grote weide moet zijn baasje er dus zelf paal en perk aan stellen. Voor de statistiek: tegen het einde van ons verblijf huppelde hij vrolijk tot halverwege de weide, wel onder toezicht want er zijn daar geen afsluitingen... Op die wijze zat hij al ruim 60 meter van het huis af. Buiten dit wapenfeit valt er op hem verder niets aan te merken. We hadden hem bij aankomst een lekker been gekocht en daar mocht hij de eerste avond al meteen stevig de tanden in zetten. Dat hij er dan toch in kon slagen om op onze lachspieren te werken, zal wel niemand verbazen zeker? Omdat hij eigenlijk niet kon kiezen of hij nu langs de links of rechtse zijde van de zetel zou gaan liggen om op zijn been te kluiven, legde hij dat been gewoon bovenop de rugleuning, ondertussen zachtjes sabbelend op die lekkernij. De eerste maal dat hij dit deed, waren we gewoon te laat om er een fotootje van te nemen. Het was wel even op de lippen bijten om een scherpe opname te kunnen maken. Stoorzender was gewoon de slappe lach... Een poosje later, het bot al een stukje korter, wilde hij zijn buit veilig stellen. Het doek dat we over de zetel gelegd hadden bood een prima hulp om zijn buit te verstoppen. Komt die baas dat ook nog fotograferen zeker! Naar de Eifel trek je natuurlijk om te wandelen. Overal waar mogelijk kreeg ons Bolleke natuurlijk de vrije loop. Na het optrekken van de ochtend mist, was het de eerste dagen meestal koud maar zonnig. Een mens kan zich niets mooiers voorstellen. Ook Elmo leek van de omgeving te genieten. Bij momenten leek hij wel een stofzuiger, zo intens liep de geuren op te snuiven. Keurig hield hij zich aan de regels: zoals hij ooit van Axel geleerd had, verliet hij nooit het pad of de weg om wild gaan op te sporen in de bossen. Het moet soms wel gekriebeld hebben, te zien aan zijn uitgerekte nek. Brave Elmo! In de Alte Posthalterei in Hellenthal was hij ook een graag geziene stamgast. Hij liet er zich het geaai en het geknuffel bijzonder welgevallen. De enige plek waar hij zo graag had willen loslopen maar niet mocht was op het gewezen militair domein Vogelsang. Voor zij die in de goede oude tijd nog milicien mochten worden kent dit gebied waarschijnlijk nog wel. Voor zij die er niets over weten volgt even een kleine toelichting.
Van oorsprong was Vogelsang een dorpje tot het door de Nazi's uitgekozen werd om er een groots project op neer te poten. De foto's geven een idee maar je moet het met eigen ogen zien om de omvang van het geheel te vatten. Na de oorlog kwam het terrein in handen van de Britten. Wat later schoven die de buit door naar de Belgen die er nog een kazerne bijbouwden in dezelfde stijl al de andere gebouwen. In 2006 ging het terug over in Duitse handen. Het hele gebied is nu één groot natuurgebied. Het is er wel aan te raden om op de uitgestippelde paden te blijven. Het terrein heeft soms nog onaangename verrassingen in petto die je het leven kunnen kosten...
Elmo had het er best naar zijn zin. Wat hij er allemaal rook, zullen we nooit achterhalen maar we hadden enige moeite om hem terug in de auto te krijgen. Schelmo zijn verschijning lokte overal waar hij kwam nieuwsgierige blikken uit of ontzag. Enkele onvoorzichtige mensen riskeerden zelfs hun leven door hem gewoon te aaien maar ook dat vond hij allemaal ok.

Helaas is het verblijf altijd veel te kort. Toen we zaterdag gingen pakken, liep hij al meteen mee naar de auto. Er was geen houden aan: hij wilde op zijn plekje in de koffer. Daar heeft dan gezellig liggen wachten tot we terugkeerden naar huis.

Uitkijken naar een volgende vakantie met hem doen we zeker.