Met Elmo op vakantie vertrekken is altijd al een belevenis. Hoe de snuiter het weet, zullen wij nooit achterhalen maar in ieder geval was hij er al de avond voor ons vertrek (dus 1 augustus 2008) al behoorlijk opgewonden. Als zijn baas de volgende ochtend dan nog Elmo's staander met etenspot en drinkbak in de auto stopte, begon onze schelm zowaar bokkensprongen van geluk te maken. Hem aanmanen om in te stappen was dan ook totaal overbodig. De hele weg naar ons verblijf hield hij zich rustig. Enkel iets over half weg gaf hij te kennen dat hij zo nodig zijn poot eens moest lichten. Die gelegenheid nam ook het vrouwtje te baat om een sanitaire stop in te lassen. Het was wel redelijk druk onderweg maar files kregen we gelukkig niet te zien. Ons doel is dan ook in een gebied gelegen waar de gemiddelde vakantieganger nooit zou stoppen. Goed voor ons! Enkel Nederlanders kan je er soms ontmoeten. Als vaste huurder van onze vakantiewoning, is de aankomst eerder een formaliteit. Ons even de toegang verlenen tot ons verblijf en voor de rest behoeven wij geen uitleg meer. Dat schept natuurlijk ruimte om met onze lieve buurvrouw wat bij te praten over de afgelopen maanden. We zijn nog niet klaar met uitpakken wanneer haar stappen hoorbaar zijn op het kiezelpad. Ze brengt ons een zelfgebakken fruittaart! "Voor bij de koffie!" Ontzettend aardig dat ze dit voor ons en de andere gasten wilde doen. Met vers fruit, nog die ochtend van de struiken geplukt... Hoe was het ondertussen met Elmo gesteld? Helemaal in de zevende hemel. Hoewel zijn baasje ervoor gezorgd had dat zijn bewegingsvrijheid wat ingeperkt werd, vond hij het hier best naar zijn zin. Enige bron van zorg was misschien dat het gezelschap dat boven ons de woning huurde ook een aantal kleine kinderen in hun gezelschap telden. Die moesten dus ten allen prijzen uit zijn buurt gehouden worden. Of ze dit zelf al begrepen hadden of dat ze zelf niet scheutig waren op dit iets groter formaat van hond, we hebben hen in ieder geval niet op het lijf gelopen. Verder was ons verblijf in Felser voor Elmo één groot feest. Alle aandacht voor hem, geen concurrentie waar hij moest tegenop boksen, neen hij en alleen hij stond op het voorplan. Zo ook in de Alte Posthalterei in Hellenthal. Ook daar kreeg hij een luxe bediening. Stel je voor: een kleine portie Frolic en een kom water en dit bij elk bezoek!!  Daarnaast mocht hij nog de nodige complimenten in ontvangst nemen, met reden ditmaal! Nog nooit hebben we zo'n rustige Elmo ervaren. Terwijl onze zoektocht naar het oefenterrein van de Hovi's in Kircheim weer op een sisser uit draaide, kon Elmo heerlijk gaan zwemmen in het stuwmeer van de Steinbachtalsperre. Ook hier kreeg hij de nodige supporters op zijn hand. Helaas was dit slechts een kort verblijf. De rest volgt in de komende dagen maar dan zullen Axel en Dunja de dienst uit maken. Op 4 augustus keerden we dus stilaan huiswaarts. Mits een klein ommetje, was het mogelijk om ook Marleen eens een blik achter de schermen van onze wandeling in Vieuxville te gunnen. Na een heerlijke maaltijd in "La Ferme" in Sy, kreeg Elmo hier andermaal de mogelijkheid zijn zwemkunsten tentoon te spreiden in het koele water van de Ourthe. Dat nauwelijks een steenworp verder nog honden van een zwempartijtje genoten, scheen hem helemaal niet te deren. Hij had enkel oog voor zijn baas en probeerde telkens de keien terug te vinden die zijn baas in het water smeet. Het zal voor hem een verademing geweest zijn, dit korte verblijf met zijn baasjes. Wij van onze kant, namen elke mogelijkheid te baat om hem te overladen met aandacht en knuffels. Een enkele keer liet hij zich wel eens gaan maar bij het minste bevel kwam hij op zijn passen terug. Enige uitzondering: net voor we aanstalten maakten om op te stappen, kruisten ons een Nederlandse dame met een Border. Die was nog al zelfingenomen en dat kon Elmo natuurlijk niet hebben. Met zijn klassieke rondjes draaien, liet hij zijn uitdager weten dat die maar beter kon opkrassen. Heel even leek het op een gevecht te zullen uitdraaien maar net dan verkleinde Elmo zijn cirkel zodanig dat de Border meteen inbond. Voldoende voor onze Schelm om naast zijn baas post te vatten en gedwee naar de auto te volgen. Wel met opgeheven staart natuurlijk!

Als hij op deze manier blijft evolueren, wordt hij ooit nog eens een rustige, statige Hovawart. Het type zoals zijn baasjes ze het liefst hebben.

Een dikke knuffel voor die lieve Schelmo.