Naar het alles behalve stichtende voorbeeld van Axel, is nu Elmo een te duchten klant in de keuken. Als er iets te eten valt, hoef je zelfs niet uit je ooghoeken te kijken om Elmo te zien. Hij loopt, zit of ligt gewoon in de weg. Toegegeven, als moeder de vrouw aan het koken of bakken slaat, ruikt het altijd overheerlijk. Stille getuige van 22 jaar huwelijk zijn dan ook het gelijk opgaande aantal kilo's bij de baas... Het vrouwtje haar kookkunst is dus van bijzonder goede kwaliteit. Dat weten onze hondjes ook want als er al eens wat restjes zijn, worden ze heerlijk verwend omdat die restjes meestal in hun pot belanden. Maar helaas! Hoe meer de duivel krijgt, hoe meer hij wil. Daar waar Dunja altijd netjes blijft wachten tot er iets "naast" de borden valt, heeft onze jonge schelm geen zin om daar op te wachten. Zeker nu Axel uit het beeld verdwenen is aan de keukentafel voelt hij zich de koning te rijk. Bovendien is hij bijzonder assertief en zeer zelfbewust. Als hij de kans schoon ziet, graait hij zonder blikken of blozen wel al eens iets weg uit een bord. Het is dan altijd wel wachten tot zijn baasje zich van de tafel heeft verwijderd, anders zwaait er wat.
Elmo is zonder meer een fijnproever, hoewel zijn escapades naar de mesthoop soms het tegendeel doen vermoeden. Gerechten met kaassaus, witte saus ofte Bechamel behoren zonder meer tot de favorieten. Restjes vlees natuurlijk ook. Tel daar bij op dat hij nota bene nog eens extra door zijn vrouwtje getrakteerd wordt door hem de kookpot te laten uitlikken (iets wat Axel altijd mocht doen), dan heb je alle ingrediënten om het eens stevig uit de voegen te laten lopen.
Op 8 augustus 2007 stond er een gemengd Zuiders-Duitse schotel op het menu. Een heerlijke groentesoep gevolgd door courgettes en Roma tomaten in schijfjes gesneden, overgoten met olijfolie, fijn gekruid en bestrooid met gemalen kaas wat het zuiderse aspect betrof, gebakken aardappelen en Schnitzel voor de Duitse inbreng. Jongste zoon Michaël had er die dag wederom de vroege shift opzitten op de luchthaven en had na thuiskomst nog iets achter de kiezen gestopt om een paar uur later naar dromenland te verdwijnen. Hij miste zo wel het avondeten. Geen nood! Alles keurig in microgolf bestendige potjes gedaan, zodat zoonlief de boel alleen maar hoefde op te warmen. Die avond hadden het vrouwtje en de baas blijkbaar veel haast want spoedig lieten ze de rest van de familie achter om pas uren later terug te komen.
Bij terugkomst stond oudste zoon Christoph hen op te wachten aan de garage. Met het commentaar dat Elmo weer eens stout geweest was, wist Elmo's baas dat er weer "iets" gebeurd was. Toegegeven: ook al is Elmo geen reus, met een schofthoogte van iets meer dan 65cm is zijn bereik wat hoogte betreft toch niet te onderschatten. Maak de boel dan nog eenvoudiger door de niet afgesloten potjes doodleuk te laten afkoelen op de kookplaat, dan zie je het gewoon gebeuren! Elmo moet zich toch geruime tijd kunnen weerhouden hebben maar uiteindelijk werden de heerlijke geuren hem te machtig. Handig of moeten we zeggen potig als hij is, plukte hij potje voor potje van de kookplaat en begon zich doodleuk over de inhoud te ontfermen. De soep had hij voor de laatste gang gehouden maar die leeg lebberen ging lekker niet door. Daar zat spelbreker Christoph weer voor iets tussen. Zoonlief kon enkel de twee andere, keurig leeg gelikte potjes op het aanrecht plaatsen en het potje met soep buiten het bereik van Schelmo plaatsen. De rest was geschiedenis. Wie gedacht had dat Elmo de daarop volgende dagen minder eetlust zou gehad hebben of op zijn minst een flinke aanval van diarree, komt er ook nu weer bedrogen uit. Meer zelfs, nauwelijks een week later had het vrouwtje nog eens een taart gebakken. De heren des huizes kregen elk een spie voorgeschoteld terwijl ze loom naar de buis aan het kijken waren. Vrouwtje Marleen dook opnieuw de keuken in om ook haar stukje te gaan halen. Nu dat heeft heel het gezin geweten!!! Ze zal nog maar net haar neus door de deur gestoken hebben, toen ze merkte dat Elmo zich ging tegoed doen aan wat er nog overbleef van de taart. Brullend en tierend baande Marleen zich een weg naar de snoodaard. Enigszins geschrokken maar niet onder de indruk, richtte Elmo zich op en liet zich likkebaardend terug op zijn vier poten zakken. De schade was gelukkig miniem.

Wie denkt dat Elmo overal de tafelschuimer of pottenlikker speelt, heeft het niet bij het rechte eind. Alleen thuis haalt hij zulke streken uit.
Gelukkig maar!