Er is geen Hovawart waarop je zo van op aan kan als van Elmo.
In zijn nieuwjaarswensen liet hij al verstaan dat hij ons geregeld zou vergasten op grappen en grollen. Niets is minder waar gebleken want toen zijn baas de eerste maal dit jaar naar zijn werk vertrok, (we zijn maandag 8 januari 2007) had de kleine schelm weer die guitige oogjes opgezet.
Als Kerstgeschenk hadden ze elk een pakje gekregen met overheerlijke koekjes. Eentje daarvan hadden ze al gekregen, de andere waren netjes onder de kerstboom blijven liggen zonder dat er ook maar een hond naar omkeek. Na Drie Koningen werd de boom echter weer naar buiten verhuisd en het vrouwtje liet de twee overgebleven pakjes netjes op het tafeltje liggen waar ze al weken lagen.
Het leek onwaarschijnlijk dat één van hen nu wel aandacht zou hebben voor die pakjes.
Dat was dus buiten Schelmo gerekend.
Kon hij echter voorzien dat zijn baasje die zelfde ochtend al terug zou komen? Die werd namelijk overvallen door een bende virussen in maag en darmen en verpaste zo het bedrijfsetentje. Compleet van de kaart en zo misselijk als wat stapte het baasje door de achterdeur om begroet te worden door 3 meer dan vrolijke hondjes.
Vanwaar die vreugde?
Omdat hun baas zich zo snel mogelijk in een zetel wilde neerploffen, haastte hij zich naar de woonkamer. Wat hij daar aantrof! Ons gezin beschikt gelukkig over 2 driezit banken, kwestie dat iedereen een stek heeft voor de buis als ook één van de prinsen zich heerlijk neervlijt naast hun baas of vrouwtje. In elk van deze zetels lag een pakje of liever datgene wat er nog van over bleef. Alles keurig uitgepakt en de verpakking netjes over de vloer verspreid.
Tot opluchting van de baas was de inhoud van de zakken echter nog niet verdwenen maar zowel Elmo als La Dunja probeerden nog vlug wat koekjes weg te ritsen alvorens hen alles zou ontnomen worden.
Omdat alles zo snel moest gaan, kon er natuurlijk geen fotoshoot af. Na alles te hebben opgeruimd, werd in de keuken ook nog een verdwaalde broek aangetroffen, achteloos in de badkamer achtergelaten door onze jongste zoon. Die broek was dus ook even verplaatst.
Doodziek kroop baasje onder een deken en meteen kwam Elmo met een schuldige blik zijn baasje wat kusjes geven.
Dinsdag bleef het rustig. Elk van onze Hovi's koos een plekje uit, dicht in de buurt van hun baasje en gaven geregeld een snurk concert ten beste.
Woensdag voormiddag werd de baas wakker van dorst en moest ook weer voor de zoveelste keer naar het toilet rennen. Daar trof hij een stapeltje wc papier aan. De rol was geheel afgewikkeld... Zoals altijd als de baas zich door het huis verplaatste, volgde ook nu weer een treintje Hovawartjes tot in de badkamer. Elmo keek eerst vrolijk zijn baas aan, merkte toen het stapeltje wc papier op en klapte meteen zijn grote flaporen naar achter, zijn kop schuldig verbergend tussen de schouders.
Wat dat te betekenen had wilde de baas weten. Of hij misschien in een reclamespot wilde optreden? Die middag kwam onze jongste zoon thuis van school en kreeg het verhaal te horen van Elmo zijn streken. Pff, dat wist hij al! Hij had namelijk net voor zijn vertrek de sliert papier in de keuken aangetroffen en haastig op een hoopje naast het toilet gesmeten. Die kan al met Elmo meedoen! Donderdag ging het baasje weer aan de slag maar blijkbaar hield onze schelm er niet van om alle dagen iets te verzinnen. Vrijdag dan weer wel? Ja hoor! Als tijdverdrijf had hij een mandje met okkernoten leeg geplukt en had deze over de keukenvloer uitgespreid. Ze waren blijkbaar wat te hard naar zijn zin of ze smaakten niet lekker want er vielen geen kapot gebeten noten te bespeuren.
De weekends dienen om met de baas bezig te zijn dus viel er ook niets uit te steken, tenzij nog wat extra putten graven in de tuin.
Maandag werd de baas opnieuw door dezelfde virussen overvallen en moest dus noodgedwongen thuis blijven. Nauwelijks had hij zich weer in de zetel geïnstalleerd, of hij hoorde verdachte geluiden komen uit de keuken. Meneer Elmo had een leeg sigaretten pakje van het aanrecht geplukt en stond op het punt dit te gaan versnipperen. Pech! Daar stond zijn baas al achter hem om zijn speeltje af te pakken.
Even later weer geritsel: nu had hij een papieren zak met andere papier afval van het aanrecht geplukt. Om eindelijk wat rust te hebben, heeft de baas het dan maar weggedaan.
Of we dit erg vinden? Helemaal niet!
Elmo voelt zich best thuis bij ons en zijn puppykuren bewijzen dat. We kunnen er best om lachen en hopelijk jullie ook.
Wordt zeker vervolgd.