Dus, mijn vrouw wilde een hond. Ik wilde een Hovawart. Het mochten er zelfs twee zijn. Die derde kon er ook nog wel bij... Op zich niets bijzonders, tot je de vaststelling moet maken dat minstens twee van hen meer schurkenstreken met zich meeslepen dan je lief is. Elmo heeft er de laatste tijd zeker weer zin in gekregen om de boel op stelten te zetten. Hij krijgt daar ongetwijfeld gretige hulp bij van La Dunja. Zelf ook nog steeds een pup als het er op aankomt. Vermits er gedurende de ochtend niemand te bespeuren valt op de beneden verdieping, is dit het geschikte moment om op oorlogspad te trekken. Dit maal trok een grote zak met party artikelen zoals hoedjes, slingers, toeters, gekleurde bolletjes, confetti en nog van die dingen. Overigens was deze zak gratis in ons bezit gekomen door een aankoop in een speelgoedketen die zijn zoveelste verjaardag met zijn klanten wilde delen.  Die zak trok dinsdagmorgen (21 november) dus de aandacht. Als twee ontketende tornado's verspreidden Elmo en Dunja de spullen over de vloer van de woonkamer, strooiden vrolijk slingers en hoedjes uit over de zitbank en namen de rest mee naar de keuken. Toen er van op de bovenverdieping gestommel weerklonk, trokken alle hondjes zich terug in hun slaapvertrek en speelden de vermoorde onschuld. Na zich de ogen te hebben uitgewreven, nam Christoph zachtjes glimlachend het fototoestel ter hand en begon de restanten van dit wilde feestje te documenteren. Het viel hem ook op dat mam haar nieuwe stapschoenen, die in een doos naast de party-bag gestaan hadden, uitgepakt waren. De doos was tot papierschroot herleid. Gelukkig hadden ze de schoenen verder ongemoeid gelaten. Het bizarre en tegelijk intrigerende aan de toestand was dat niets van de uitgepakte fuifspullen stukgebeten waren. De nog steeds "slapende" Hovawartjes lieten zich ook nog rustig in hun slaaphouding fotograferen. Nadat alles weer netjes was vastgelegd voor het nageslacht, kwam er opnieuw leven in de brouwerij. Tijd om even de poten te strekken buiten. Dit gaf Christoph de mogelijkheid om de rommel op te ruimen. Wat is het toch fijn om een Hovawart te zijn! Later die namiddag hielden onze wildebrassen zich onledig met zo maar wat lummelen en verveeld van de ene plaats naar de andere slenteren. Nadat alle huisgenoten thuisgekomen waren en de beelden van het feestje bekeken hadden, werd er nog eens hartelijk om gelachen. Vooral omdat Elmo zich verraden had door met een hoedje te gaan spelen terwijl Christoph de camera nog in aanslag had... Volgens de moderne jeugd van tegenwoordig, hoort bij elke party een after-party. Die kwam er omstreeks elf uur die avond. Het verliep wel een beetje anders dan dat wij het hadden kunnen vermoeden. Omdat onze stelregel is dat in huis niet gerookt mag worden, stonden vader en zonen gezellig buiten in het gezelschap van onze hondjes. Elmo, zoals steeds uitermate uitgelaten, dartelde vrolijk over de oprit heen en weer. Axel had zich rustig voor de ingang van de garage. Dunja bespiedde aandachtig de bewegingen van haar halfbroer om hem op het juiste moment en op schalkse wijze te kunnen overvallen. Net op het ogenblik dat de baas zijn hoofd afwende vlogen Elmo en Axel elkaar nog maar eens in de haren. De after-party kreeg meteen iets van een uit de hand gelopen pogo op een Heavy Metal concert. De kemphanen scheiden bleek een onmogelijke taak want Axel stond voortdurend over Elmo gebogen terwijl onze jongste schurk heel de buurt bij elkaar jankte. Behoorlijke aanstellerij want terwijl hij zogenaamd het slachtoffer speelde bleef hij krachtig met de poten slaan en fors bijten. Even later kon Elmo zich onder Axel vandaan wurmen. Hij zette het meteen op een lopen. Axel had zich behoorlijk opgewonden in die kleine etter en stoof hem achterna. Vanaf dat ogenblik kwam hun baasje onder stoom. Met de kosten voor de operatie van hun laatste treffen nog vers in het geheugen, trachtte hun baasje Axel onder appel te krijgen. Eerst had onze grote beer hier geen oren naar maar omdat de bevelen steeds dreigender werden, draaide hij zich uiteindelijk om. Als een geslagen hond strompelde hij in de richting van het gebrul. Omdat we eerst het gegrom van Axel hadden gehoord, gingen we ervan uit dat hij ditmaal de aanstoker was. Eens iedereen weer binnen was, kreeg Axel nog een tirade van krachttermen over de hals. De ochtend daarop kwam hij nog nauwelijks overeind. Eten was er ook al niet bij. Was hij te zwaar aangepakt? Had hij het pleit tegen Elmo verloren en was de rangorde nu anders? Hij had in ieder geval een uitermate depressieve blik in de ogen. Genoeg om zijn baas te doen sterven van wroeging. 's Avonds was zijn toestand nog niet verbeterd, dus maar weer naar de dierenarts om onze beer te laten nakijken. De schade bleek nog mee te vallen. Buiten het feit dat hij zich tijdens het gevecht behoorlijk had moeten forceren, had hij geen verwondingen. Wel had hij een psychologische dreun gekregen. Met de nodige wijze raad van Anne Abrams en onze dierenarts zouden we hem snel weer op het goede spoor krijgen. Vandaag heeft hij al meteen orde op zaken gesteld: tijdens hun eerste uitstapje vanmiddag in de tuin heeft hij zonder aanleiding meteen Elmo onder handen genomen en deze weer keurig op zijn plek gezet. Een vrolijke alfa kwam vanavond zijn baas begroeten alsof er niets gebeurd was.
Bij een volgend conflict kunnen we misschien beter afwachten tot ze uitgevochten zijn. Alleen te hopen dat de kosten dan niet te hoog oplopen. Hun feestje heeft in ieder geval weer genoeg gekost...