Hadden we jullie niet de zekerheid gegeven dat we met Elmo nog wel één en ander zouden beleven? Nog maar net elf maanden en hij begint nu pas zijn ware aard te tonen. Toegegeven: hij blijft voorspelbaar! Nog niet zolang geleden wist zus Dunja uit de tuin te ontsnappen.
Waarschijnlijk eerder per vergissing maar toch, ze had even kunnen genieten van haar escapade. En dan merk je het meteen aan het gedrag van Elmo: hij kan het niet hebben dat Axel of Dunja slimmer is hij of dat ze dingen kunnen die hij niet kan. Dan wordt hij nukkig en wispelturig.
Als baas hou je dan je pup onopvallend in het oog omdat je gewoon weet wat hij in zijn schild voert. Helaas zijn de andere huisgenoten hier niet op bedacht.

Beeld jullie volgende situatie in: 21 maart 2006. Namiddag. Elmo loopt heel de tijd de omheining van de tuin af te speuren, liefst met een zo onschuldig mogelijke blik. Ondertussen draaien zijn hersenen op volle toeren. Het gesnuffel langs de draad geeft hem de mogelijkheid om elke zwakte in de omheining in zijn geheugen te prenten.
Soms blijft hij staan en staart schijnbaar wezenloos voor zich uit, net als Stalone met een blik die ze zo graag in close-up nemen. Het volgende ogenblik gaat hij dan over tot de actie. Zonder verdere omwegen loopt hij op zijn doel af en begint zijn plannetje uit te werken. Dat doet hij natuurlijk maar als hij gerust zijn gang kan gaan, dus als er geen baas of andere mensen in de buurt zijn.
In een eerste fase baant Rambo junior zich weer een toegang tot de mesthoop. Eén van zijn favoriete spelletjes trouwens. Alleen, nu heeft hij zijn zinnen op een ander doel gezet.
Hij heeft nog één stuk van de omheining niet kunnen verkennen en hij weet dat onze poezen steeds via die kant verdwijnen of verschijnen. Ook dat heeft hij al zitten observeren. Na zijn zoveelste inbraak poging kun je het al gerust een huzarenstukje noemen dat hij überhaupt nog een toegang weet te vinden. Helaas, Schelmo is veel slimmer dan wij denken.
Na enig wroeten staat hij oog in oog met zijn laatste hindernis: de draad die hem scheid van de vrijheid. Ondertussen zitten onze twee zonen niets vermoedend binnen hun ding te doen. Studeren of iets waarmee ze zich graag bezig houden.
Inmiddels strekt Rambo Elmo tevreden zijn poten. Duwt ontspannen zijn neus tegen de grond en volgt het onmiskenbaar kattenspoor. Luttele seconden later heeft hij de doorgang al gevonden! Een kat komt hier gemakkelijk door maar een bijna volgroeide Hovawart? Euh euh, onmogelijk staat niet in het woordenboekje van Elmo.
Plat op de buik en dan maar sluipen, gewoon de draad onderdoor! Het is wel erg nipt maar nu komt het er natuurlijk op aan om niet op te geven. Als de draad zijn staart raakt, weet hij dat het hem gelukt is. Even flink het zand uit de vacht schudden en dan op pad! Na een paar passen staat hij op de aan onze tuin grenzende paardenweide. Die rare snuiters intrigeren hem al lang en nu kan hij ongehinderd hun terrein betreden. Hij mag dan wel een puppy wezen, omzichtig speurt hij de omgeving af, er zorg voor dragend dat zijn geur niet kan worden waargenomen door zijn "slachtoffers".
Helaas woont hij niet op een eiland. Een waakzame buur krijgt onze jonge wolf in het vizier en grijpt meteen naar de telefoon. Net als in de film krijgt hij een achteloze stem aan de lijn. Na het overbrengen van de boodschap blijft het even stil. Na een kort bedankje wordt de hoorn ingesmeten en gaat het groot alarm af.
Elmo sluipt ondertussen nog steeds over de weide maar een geluid achter hem doet een boel alarmbellen afgaan: de achterdeur gaat open! Hij mag dan een eindje daar vandaan zitten, we noemen hem niet voor niks Flappie! En ja hoor! Twee stemmen brullen zijn naam. Nog voor ze een tweede keer z'n naam kunnen uitbrengen, heeft hij al een sprintje ingezet en in een nieuwe besttijd staat hij kwispelend aan de achterpoort te wachten tot hij binnen gelaten wordt.
Dat ze hem de huid vol schelden laat hem natuurlijk Siberisch koud! Vol ongeloof speuren onze zonen de omheining af op zoek naar de route die onze schelm gevolgd moet hebben. Na wat gezamenlijk overleg merken ze de opening op waarlangs hij ontsnapt is. Omdat de in- en uitgang voor de poezen behouden dient te worden, besluiten ze de afsluiting rond de mesthoop nog maar eens te verstevigen. Een eindje daar vandaan bekijkt Elmo de boel schijnbaar achteloos. Ze merken dus niet de pretlichtjes in zijn ogen! Die snuiters denken toch niet dat ze mij kunnen tegenhouden? Wacht maar af!
Voorlopig moet hij zijn snode plannen even opbergen want telkens als de meute naar buiten stormt, blijft er altijd wel iemand op hem letten. Uit verveling dan nog maar een beetje Dunja pesten en axel uit zijn tent lokken... of nog wat kuilen graven. Zoals het meestal gaat, verzwakt de aandacht wel na een poos. Zeker als de baas thuis is, kijkt geen zoon meer naar hem om. Pijnlijke vergissing natuurlijk! Nauwelijks een paar uur na zijn uitstap verschijnen alleen Axel en Dunja aan de deur. Opnieuw groot alarm dus!
Nu is het echter de baas die zich met de zaak gaat bemoeien. Lang hoeft hij niet te zoeken: ondanks alle verstevigingen heeft onze kleine Rambo zich alweer toegang verschaft tot de mesthoop. Na het gebruikelijke boos worden op de baas omdat hij in zijn bezigheden gestoord werd, gaat Elmo rustig verder met het opspeuren van etensresten. Geduldig posteert de baas zich op een afstandje van het gebeuren. Vroeg of laat verlaat hij zijn speelterrein wel weer. Dan is het uitkijken hoe hij het deze keer weer geflikt heeft.
Eerst blijft Elmo een tijdje zitten en kijkt met schuldige blik in de richting van zijn baas. Als er zich aan de straatkant dan weer interessante dingen afspelen, is het de hoogste tijd om terug te keren. Met toenemende verbazing van zijn baas wurmt Elmo zich onder de draad door en nadien nog eens onder een grote rol draad die bij wijze van hindernis voor de afsluiting werd neergelegd! Triomfantelijk huppelt hij zijn baas tegemoet.
Zijn vaste tred wordt echter abrupt onderbroken als hij recht in een paar boze ogen kijkt. Oei! Dat had ik maar beter niet gedaan zeker? Braafjes sloft hij nu mee naar binnen, staart tussen de poten en met een blik van "niet slaan hé". Gelukkig voor Elmo kan de baas er eigenlijk best om lachen. Hij laat het alleen niet merken.
Vandaag 23 maart hebben we het hindernissen parcours nog maar wat aangepast.
Kijken hoelang het duurt alvorens hij weer een andere route gevonden heeft!
Bent u niet zeker dat uw tuin goed afgesloten is?
Doe de proef en huur Elmo eens een dagje in. Als hij niet weggeraakt, maak je kans dat jouw hond het ook niet lukt.